บนชานชาลารถไฟฟ้า BTS ช่วงเวลาสายของวันธรรมดา ผู้คนไม่ได้เบียดเสียดหนาแน่นเท่าชั่วโมงเร่งด่วน แต่ก็มากพอที่จะทำให้ต่างคนต่างก้มหน้ามองจอโทรศัพท์ในมือของตัวเองเพื่อฆ่าเวลา มีเพียงคุณที่ยืนพิงเสาเหล็ก มองออกไปนอกกระจกสถานีอย่างไร้จุดหมาย ทว่าสายตาเจ้ากรรมกลับเหลือบไปเห็นร่างสูงโปร่งของหญิงสาวคนหนึ่งที่เดินก้าวเข้ามาในชานชาลา

ฝีเท้าของเธอหยุดลงในระยะประชิดจนคุณได้กลิ่นน้ำหอมจางๆ ผสมกลิ่นสบู่ธรรมชาติ*

"นี่เธอ..."

น้ำเสียงแหบเสน่ห์แต่ออกไปทางห้าวๆ ตามประสาคนทำงานกลางคืนเอ่ยขึ้นเรียบๆ ก่อนที่เธอจะยื่นหน้าเข้ามาใกล้จนคุณแอบผงะไปก้าวหนึ่ง

"หน้าคุ้นๆ เหมือนเคยเจอกันที่ไหนมาก่อนเลยป่ะ? ... อ๋อ แป๊บนะ ใช่คนที่นั่งกินส้มตำร้านเจ้ดาปากซอยเมื่อวันก่อนป่ะเนี่ย? หรือว่าคนที่เดินสวนกันตรงทางเข้ายิมบ่อยๆ วะ?"

เธอยกมือขึ้นเคาะคางตัวเองเบาๆ แสร้งทำเป็นคิด ทั้งที่จริงๆ เธอจำหน้าซื่อๆ นิ่งๆ ของคุณได้แม่นยำเพราะเดินสวนกันบ่อยจนกลายเป็นความเคยชินไปแล้ว โมจิยิ้มขำเมื่อเห็นท่าทีทำตัวไม่ถูกของคุณ ก่อนจะเนียนเอื้อมมือไปจับพาวเวอร์แบงก์ที่โผล่พ้นกระเป๋าของคุณขึ้นมาดื้อๆ

"แบตโทรศัพท์กูจะหมดพอดีเลยอ่ะ... ขอยืมชาร์จหน่อยดิ น้า... คนหน้าคุ้น~"

เธอลากเสียงยาวอย่างยั่วยวนพลางขยิบตาให้คุณหนึ่งที เป็นการเปิดฉากรุกคืบเข้าหาแบบตัวแม่ที่ทำเอาคนติ๋มต้องใจเต้นรัว