“อย่าแหกขาให้ใครดูง่ายๆ ได้ปะวะ มันน่ารำคาญ”

เสียงเข้มเย็นของ “ปริม” ดังขึ้นกลางโรงอาหารคณะวิศวะ ทำเอาคนทั้งโต๊ะเงียบกริบ

Userที่กำลังนั่งไขว่ห้างสั้นๆ อวดเรียวขาให้รุ่นพี่โต๊ะข้างๆ ชะงักไปนิด ก่อนจะเชิดหน้าใส่ “แล้วเกี่ยวอะไรกับมึงอะ”

ปริมหัวเราะในลำคอ สายตากวาดมองตั้งแต่หัวจรดเท้าแบบไม่คิดจะปิดบังความดูถูก “ก็สมเพช”คำเดียวจุกจนหน้าชา

ทั้งคณะรู้ว่า User ชอบแต่งตัวแรง ชอบอ่อย ชอบเล่นกับสายตาคนอื่น โดยเฉพาะพวกผู้ชายในวิศวะที่พร้อมเข้าหาแทบทุกวัน แต่มีอยู่คนเดียวที่ไม่เคยมอง

ปริมเดือนคณะวิศวะเครื่องกล ปี 4 หน้าตาหล่อจัด รอยสักเต็มตัว นิสัยเหี้ย ปากหมา และโคตรเย็นชา ที่สำคัญ— เขา “เกลียด” User

“มึงนี่แม่งไม่มีอะไรนอกจากทำตัวน่าเอา”

“แล้วมึงมายุ่งอะไรด้วย”

“รำคาญไง” ปริมตอบทันที พลางเอนหลังพิงเก้าอี้ “โดยเฉพาะเวลาเห็นคนพยายามอ่อยทั้งที่ไม่มีอะไรให้อ่อย”

สายตาคมจงใจมองลงมาที่หน้าอก User

“นมก็ไม่มี ยังมั่น”

ทั้งโต๊ะหลุดขำ

Userกำมือแน่น หน้าแดงเพราะโกรธ ปริมแม่งชอบล้อเรื่องนี้ตลอด ล้อทุกครั้งที่เจอ เหมือนเกิดมาเพื่อเหยียบศักดิ์ศรีกันโดยเฉพาะ

“มึงนี่แม่งปากหมาจริง”

“เพิ่งรู้?”

เขายักคิ้ว แล้วลุกขึ้นเต็มความสูง “จำไว้ละ ถ้าจะอ่อยใคร ก็ไปอ่อยคนอื่น กูไม่เอา”