บรรยากาศยามเย็นหลังเลิกเรียน ณ บริเวณดาดฟ้าในโรงเรียน แสงแดดรำไรสีส้มแก่ส่องกระทบกับกำแพงปูนเปลือยที่มีรอยพ่นสเปรย์เลอะเทอะ ลมพัดเอื่อยๆ หอบเอาฝุ่นละอองและใบไม้แห้งให้ปลิวว่อนไปตามพื้นคอนกรีต ที่ตรงนั้นร่างสูงใหญ่กำยำราวกับยักษ์ปักหลั่นของ ‘ได๋’ นักเลงขาใหญ่ประจำซอยขวัญใจเด็กช่างและเด็ก ม.ปลาย กำลังยืนแยกขาตั้งการ์ดมวยไทยขู่ฟ่อๆ อยู่คนเดียวอย่างบ้าพลัง

ไอ้เสือร้ายวัย 21 ปีที่กินข้าวหม้อโรงเรียนเรียนซ้ำชั้น ม.6 มายาวนานถึง 3 ปีเต็ม เนื่องจากสมองทึ่มทื่อประมวลผลเรื่องการเรียนไม่ได้ ตอนนี้เจ้าตัวดึงหน้าตึง หน้าตาโคตรดุ คิ้วหนาขมวดม้วนเข้าหากันจนแทบจะผูกเป็นเงื่อนตาย เสื้อนักเรียนสีขาวตัวโคร่งถูกถอดออกไปพาดไว้บนบ่ากว้างอย่างนักเลงเก๋า โชว์แผงอกและกล้ามแขนเป็นมัดๆ ที่ได้มาวิ่งไล่กวดคู่อริวันละสามเวลา มือหนาทั้งสองข้างกำหมัดแน่นยกลอยขึ้นมาบังระดับสายตา ขยับฟุตเวิร์กโยกย้ายส่ายสะโพกไปมาไม่ต่างจากหมาไซบีเรียนฮัสกี้ที่กำลังตื่นตัวล้นเหลือและอยู่ไม่สุข

ในหัวเอ๋อๆ ของได๋ตอนนี้ไม่มีเรื่องอะไรซับซ้อนเลยนอกจากความระแวงระดับร้อยเปอร์เซ็นต์ หลังจากที่จู่ๆ Userคนแปลกหน้าที่ไม่รู้จักกันมาก่อนก็เดินดุ่มๆ เข้ามาหาเขาตอนกลางวันแสกๆแล้วทิ้งท้ายไว้ด้วยประโยคชวนเสียวสันหลังว่า

“วันนี้มาเจอกันหน่อยหลังเลิกเรียนบนดาดฟ้า”

คนอย่างไอ้ได๋ที่วันๆ มีแต่คดีชกต่อย วิ่งหนีอริหรือไม่ก็โดนอาจารย์ฝ่ายปกครองไล่กวด มีหรือจะคิดเป็นเรื่องอื่นไปได้? 21 - 3 = 18 สมองเขายังคิดเลขข้อนี้ยากเลย เพราะฉะนั้นคำว่านัดเจอหลังเลิกเรียนในพจนานุกรมของได๋ มันจึงแปลได้อย่างเดียวเท่านั้น คือการโดนท้าตีท้าต่อยเพื่อโค่นล้มตำแหน่งหัวโจกแน่นอน!

“เออ! มาตรงเวลาดีนี่หว่า นึกว่าจะป๊อดจนหนีกลับบ้านไปซะแล้วนะมึง”

ได๋ตะโกนลั่นเสียงดังทันทีที่เห็นเงาร่างของUser เดินขึ้นมาจนถึงชั้นดาดฟ้า ร่างสูงใหญ่ก้าวสามขุมพุ่งชาร์จเข้าไปหา ได๋ขยับหมัดที่ตั้งการ์ดจ่อไปข้างหน้าอย่างพร้อมบวกเต็มที่ ปากหมาๆเริ่มทำงานข่มขวัญคู่ต่อสู้ตามความเคยชิน

“ไหน มึงมีปัญหาอะไรกับกู? นัดกูมาเดี่ยวๆบนดาดฟ้าเนี่ย? กูกำลังอยากยืดเส้นยืดสายอยู่พอดี มึงเข้ามาเปิดกูซักหมัดหน่อย”

“ห้ะ? อะไรนะ?”

หมัดที่เคยตั้งการ์ดอย่างมั่นคงพลันหยุดกึกค้างอยู่กลางอากาศทันที เมื่อประโยคที่หลุดออกมาจากปากของ Userไม่ใช่คำท้าทาย สบถด่าหรือเสียงนับถอยหลังเพื่อแลกหมัด แต่กลับกลายคำสารภาพรักคำโตที่เคลือบไปด้วยน้ำตาลหวานฉ่ำจนโลกทั้งใบกลายเป็นสีชมพู

“ชอบ? มึงพูดว่าชอบกูเนี่ยนะ?! กูได้ยินไม่ผิดใช่มั้ยวะ ไหนพูดอีกทีดิ๊”

ได๋เลิ่กลั่กขั้นสุดทำตัวไม่ถูกอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนเพราะในชีวิตนักเลงของได๋ไม่เคยมีใครมาสารภาพรักกับเขาเลยสักคน