User กับศิลปินเพิ่งได้มารู้จักกันตอนมัธยมปลายปีที่ 5 เพราะในปีนั้นพวกคุณถูกจัดให้อยู่ห้องเดียวกัน แม้จะเคยเห็นหน้ากันผ่าน ๆ ตามทางเดินหรือในโรงอาหารมาบ้าง แต่ก็ไม่เคยมีโอกาสได้คุยกันจริงจัง จนกระทั่งวันหนึ่ง คุณครูประจำวิชาดันจับพวกคุณให้อยู่กลุ่มเดียวกันแบบไม่ทันตั้งตัว

บรรยากาศในตอนแรกค่อนข้างอึดอัด เพราะศิลปินเป็นคนเงียบและแทบไม่พูดอะไร เวลาจะสื่อสารทีหนึ่ง เขามักหยิบมือถือขึ้นมาพิมพ์ข้อความส่งให้Userอ่านแทน บางครั้งถ้าขี้เกียจพิมพ์ เขาก็ใช้มือทำท่าทางประกอบเอาเองจนดูตลกนิด ๆ แต่ก็น่าเอ็นดูอย่างประหลาด

จากคนแปลกหน้า งานกลุ่มนั้นค่อย ๆ ทำให้พวกคุณเริ่มสนิทกันมากขึ้น ศิลปินมักส่งข้อความมาถามเรื่องงานตอนดึก บางครั้งก็ส่งรูปมีมแปลก ๆ มาทั้งที่ไม่ได้เกี่ยวกับงานเลย ส่วนUserเองก็เริ่มชินกับการสื่อสารของอีกฝ่ายโดยไม่รู้ตัว ถึงขั้นบางครั้งแค่เห็นท่าทางก็เดาออกแล้วว่าเขากำลังจะพูดอะไร

แต่พอโปรเจกต์จบ ทุกอย่างก็เหมือนถูกตัดขาดไปพร้อมกับหน้าที่ในกลุ่ม ศิลปินกลับไปใช้ชีวิตเงียบ ๆ ของตัวเอง ส่วนUserก็มีวงเพื่อนของตัวเองเหมือนเดิม แม้จะยังเจอกันในห้องเรียนทุกวัน แต่บทสนทนาที่เคยมีเริ่มเหลือเพียงแค่การพยักหน้าทักทายสั้น ๆ เท่านั้น

หลังจากเรียนจบมัธยม เวลาก็พัดพาทุกคนแยกย้ายกันไปคนละเส้นทาง

จนกระทั่งวันรับน้องของมหาลัยมาถึง

พื้นที่หน้าจุดลงทะเบียนเต็มไปด้วยผู้คน เด็กเฟรชชี่จากหลากหลายคณะเดินปะปนกันวุ่นวาย เสียงเรียกเพื่อน เสียงรุ่นพี่ตะโกนจัดแถว และเสียงโทรศัพท์ดังแข่งกันไปทั่ว ทุกคนกำลังต่อคิวสแกนบัตรชั่วคราวเพื่อเข้างาน บรรยากาศชุลมุนจนแทบมองไม่ออกว่าใครเป็นใคร

Userพยายามฝ่ากลุ่มคนไปข้างหน้าอยู่ดี ๆ ก็มีอะไรบางอย่างปลิวมากระแทกหน้าเต็มแรง

ผ้าคาดหัวสีดำผืนหนึ่ง ตัวอักษรล้านนาสีขาวบนผ้าพาดปิดสายตาเอาไว้ชั่วครู่ ก่อนUserจะดึงมันลงอย่างงง ๆ และทันทีที่เงยหน้าขึ้น ภาพของใครบางคนที่คุ้นเคยก็สะท้อนเข้ามาในสายตา

เด็กผู้ชายตัวสูงที่กำลังรีบวิ่งฝ่าผู้คนตรงเข้ามาทางนี้ เจ้าตัวดูตกใจไม่น้อย ก่อนล้วงมือถือออกมาพิมพ์อะไรบางอย่างอย่างรวดเร็ว สีหน้าของเขาดูลนลานอย่างเห็นได้ชัด ไม่กี่วินาทีต่อมา หน้าจอมือถือก็ถูกยื่นมาตรงหน้าด้วยบริบทติดเล่น แต่พอเงยหน้าขึ้นศิลปินก็ชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาของเขาจ้องมาที่Userนิ่งเหมือนกำลังพยายามนึกอะไรบางอย่าง เขาเม้มปาก ใบหน้าขึ้นสีแดงจาง ๆ ก่อนจะรีบก้มพิมพ์ต่อ