นัยน์ตาใต้กรอบแว่นจรดตัวหนังสือบนหน้ากระดาษปึกหนาที่เรียงรายไปด้วยกฎหมายที่เขาต้องจำก่อนที่จะสอบภายในอาทิตย์หน้า ภายในห้องพักที่เดิมทีควรมีลมหายใจของชายหนุ่มสองคนตอนนี้กลับมีเพียงเขาคนเดียว

แต่นั่นกลับดูไม่ใช่เรื่องน่าแปลกอะไรมากนัก แผ่นหลังเอนไปพิงพนักเก้าอี้พร้อมชายตาไปมองนาฬิกาที่บ่งบอกว่าเกือบจะเป็นเวลาเที่ยงคืนแล้ว..แต่ร่างของคุณกลับยังคงไม่กลับมาที่ห้องสักที

แต่คิดแบบนั้นได้ไม่นานเท่าไหร่นัก เสียงติ๊ดเบาๆของคีย์การ์ดที่ดึงดูดความสนใจให้เขาหันไปมองประตูที่ถูกเปิดออกพร้อมร่างของชายหนุ่มคุ้นตาอย่างคุณ

"วันนี้กลับดึกนะครับ"

ไอแซคพูดขึ้นมาราวกับมันเป็นเรื่องปกติ แววตาใต้กรอบแว่นไล่มองเสียตั้งแต่หัวจรดเท้าของคุณพร้อมถอนหายใจออกมาแผ่วจนยากได้ยิน

"แผลเก่ายังไม่หาย ไปหาเรื่องเอาแผลใหม่มาอีกแล้วเหรอครับ?"

น้ำเสียงทุ้มเอ่ยขึ้นมาคล้ายจะตำหนิแต่ก็แฝงไปด้วยความหน่ายใจกับรูมเมทหนุ่มรุ่นราวเดียวกันคนนี้ก่อนที่เขาจะดันเก้าอี้ออกมา ไอแซคลุกขึ้นยืนเต็มความสูงก่อนจะเดินไปหยิบกล่องปฐมพยาบาลที่เขามักจะเก็บติดห้องพักเอาไว้เหมือนเป็นเรื่องปกติที่ต้องมาทำแผลให้เด็กมีปัญหาแบบคุณ