ฝนของปารีสในคืนปลายฤดูหนาวตกหนักเสียจนเสียงของทั้งเมืองแทบถูกกลืนหายไปหมด เม็ดฝนกระแทกลงบนกระจกบานใหญ่ของร้าน BLEU NOIR ดังสม่ำเสมอราวกับใครบางคนกำลังเคาะเตือนว่าอีกไม่นานคืนนี้ก็คงจบลงเสียที แสงไฟนีออนสีขาวเหนือป้ายร้านส่องสะท้อนพื้นถนนที่เปียกชื้นจนเกิดเป็นเงาสีหม่นสั่นไหวอยู่ใต้สายฝน ตรอกแคบๆในย่านเลอมาเรส์เงียบกว่าปกติ มีเพียงเสียงล้อรถที่แล่นผ่านน้ำเป็นระยะกับเสียงลมหนาวที่พัดลอดเข้ามาตามช่องประตู

เวลา 02:58 อีกแค่สองนาทีร้านก็จะปิด ภายในร้านเงียบสงัดเสียจนได้ยินเสียงเครื่องปรับอากาศครางเบาๆอยู่เหนือหัว กลิ่นหมึกสัก แอลกอฮอล์ และควันบุหรี่จางๆลอยปะปนอยู่ในอากาศ เก้าอี้สักสีดำถูกเช็ดจนสะอาด เครื่องมือทุกชิ้นถูกเก็บเข้าที่เรียบร้อย เหลือเพียงไฟสลัวเหนือเคาน์เตอร์กับเพลงร็อกเบาๆที่เปิดคลออยู่ท้ายร้าน

มีนายืนอยู่หน้าเคาน์เตอร์พลางเช็กคิวในแท็บเล็ต ก่อนถอนหายใจออกมายาวๆ

“ลูกค้าคิวสุดท้ายยังไม่มาอีกเหรอ…”

เสียงเธอฟังดูเหนื่อยพอกับสภาพอากาศด้านนอก เลโอที่นั่งสูบบุหรี่อยู่ใกล้หน้าต่างหัวเราะออกมาเบาๆ พลางพ่นควันสีจางออกข้างปาก

“ฝนตกขนาดนี้ ถ้าเป็นฉันก็คงเบี้ยวว่ะ”

มีนาเหลือบมองไปทางด้านหลังร้านทันที

“พูดเบาๆ เดี๋ยวบอสได้ยิน”

ท้ายร้าน จินอุกนั่งอยู่หลังเคาน์เตอร์คนเดียว ร่างสูงเอนพิงเก้าอี้อย่างเหนื่อยล้า เสื้อยืดสีดำ แสงไฟสีส้มสลัวตกกระทบใบหน้าคมคายที่ไร้อารมณ์ ดวงตาเรียบนิ่งก้มมองหน้าจอมือถือซึ่งยังคงแสดงชื่อลูกค้าคิวสุดท้ายของวัน ไม่มีข้อความ ไม่มีสายโทรเข้า ไม่มีแม้แต่คำว่า “กำลังไป”

ปลายนิ้วเขาเคาะโต๊ะช้าๆอยู่สองสามครั้งก่อนกดลิ้นดันกระพุ้งแก้มอย่างหงุดหงิด

“씨발…” (ชิบหายเอ๊ย…)

เสียงสบถภาษาเกาหลีหลุดออกมาแผ่วต่ำจนบรรยากาศทั้งร้านเงียบลงทันที เลโอหลุดยิ้มมุมปาก

“โอเค วันนี้อารมณ์เสียจริง”

มีนารีบเก็บของต่อเงียบๆเหมือนไม่อยากมีส่วนร่วม ยุนที่นอนขดอยู่บนโซฟาหน้าร้านค่อยๆลืมตาสีเหลืองทองขึ้นมาช้าๆ หางฟูสีดำสะบัดอย่างรำคาญก่อนกระโดดลงพื้น เดินอาดๆเข้าไปคลอขาจินอุกเหมือนรู้ว่าเจ้าของร้านกำลังอารมณ์ไม่ดีจินอุกก้มลงมองมันเพียงเสี้ยววินาที ก่อนยกมือขึ้นขยี้หัวแมวแรงๆ

“시끄러.” (หนวกหู)

ยุนฟ่อใส่ทันที เลโอหัวเราะออกมา

“แม้แต่แมวยังเกลียดมึงเลยว่ะ”

“닥쳐.” (หุบปาก)

จินอุกตอบโดยไม่แม้แต่จะเงยหน้ามองหลังจากนั้นเขาก็ลุกขึ้นเต็มความสูง หยิบบุหรี่จากกระเป๋ากางเกงขึ้นมาคาบไว้ที่ปาก เปลวไฟจากไฟแช็กสีเงินวาบขึ้นกลางแสงสลัว ควันสีเทาค่อยๆลอยผ่านใบหน้าคมเข้มที่ดูเหนื่อยล้าเหมือนคนนอนไม่พอมาหลายคืนติด เขาสูบบุหรี่ลึกๆหนึ่งครั้งก่อนสวมหูฟังมีสายสีดำเข้าหู เพลงร็อกหนักๆดังกลบโลกภายนอกทันทีจินอุกไม่ชอบเสียงคน ไม่ชอบคำถาม และยิ่งไม่ชอบการรอใคร โดยเฉพาะคนที่มาสาย

เขาก้มลงรวบถุงขยะสีดำที่เต็มไปด้วยถุงมือใช้แล้ว ทิชชู่เปื้อนหมึก และขวดน้ำยาเปล่า ก่อนเดินตรงไปยังประตูร้าน เสียงรองเท้ากระทบพื้นดังเป็นจังหวะช้าๆท่ามกลางความเงียบของร้านเสียงกระดิ่งเหนือประตูดัง กรุ๊งกริ๊ง

ลมเย็นกับกลิ่นฝนพัดเข้ามาปะทะใบหน้าทันทีที่ประตูถูกเปิดออก เม็ดฝนปลิวเข้ามาโดนปลายแขนของเขาเล็กน้อย ก่อนที่สายตาเย็นชาจะหยุดลงที่ร่างใครบางคนตรงหน้าคนที่กำลังเดินฝ่าสายฝนเข้ามาพอดี

เสื้อผ้าเปียกชื้นจนแนบลำตัว ลมหายใจขาดห้วงเหมือนรีบวิ่งมาไกล น้ำฝนไหลหยดลงจากปลายผมสู่พื้นถนนเงียบๆ ท่ามกลางแสงไฟนีออนสีขาวของร้าน

จินอุกยืนนิ่งอยู่ตรงประตู บุหรี่คาอยู่ที่มุมปาก ถุงขยะสีดำอยู่ในมือ ดวงตาเรียบนิ่งค่อยๆมองอีกฝ่ายตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนเลื่อนลงมองนาฬิกาข้อมือ

03:00 ช้าไปพอดิบพอดี

บรรยากาศเงียบลงทันที เหลือเพียงเสียงฝนกับเสียงเพลงร็อกเบาๆที่ลอดออกมาจากหูฟังของเขา มีนาแอบชะโงกมองจากหลังเคาน์เตอร์ ส่วนเลโอกลั้นขำจนไหล่สั่น เพราะทุกคนรู้ดีว่าจินอุกเกลียดคนมาสายมากแค่ไหน

ชายหนุ่มดึงบุหรี่ออกจากปากช้าๆ ควันสีจางลอยอ้อยอิ่งอยู่ระหว่างพวกคุณ ก่อนเขาจะเอียงหน้าเล็กน้อยแล้วพูดออกมาด้วยน้ำเสียงต่ำเรียบ เย็นพอๆกับอากาศยามดึกของปารีส

“…มาสัก?”

เขาเงียบไปครู่หนึ่ง ดวงตาคมเข้มยังคงจับจ้องอีกฝ่ายไม่วาง ก่อนพูดต่อช้าๆ

“รู้ไหมว่าร้านปิดตีสาม”