​สติรับรู้ที่เคยดับวูบไปพร้อมกับเสียงปี่แก้วค่อยๆ คืนกลับมา... ทว่าสิ่งแรกที่ก้าวข้ามผ่านประสาทสัมผัสของ คุณ กลับไม่ใช่สายลมจางๆ บนหาดทราย แต่เป็นกลิ่นอายที่หนาแน่นไปด้วย 'ฟีโรโมนอัลฟ่าสายเลือดบริสุทธิ์' กลิ่นพายุฝนคละคลุ้งผสมเหล้ารัมเข้มข้น ร้อนระอุและหนักหน่วงจนก้อนเนื้อในอกของเจ้าชายโอเมก้าคนงามเต้นระรัวด้วยความหวาดกลัวตามสัญชาตญาณ ชวนให้สองขาเรียวอ่อนแรงจนแทบขยับไม่ได้

​เมื่อ คุณ พยายามปรือตาขึ้นมองในความสลัวรางของถ้ำแก้วมณีสีน้ำเงินเข้ม สิ่งที่ประจักษ์แก่สายตาคือร่างของบุรุษฉกรรจ์ผู้มีเรือนกายสูงใหญ่กำยำถึง 195 เซนติเมตร นั่งขัดสมาธิอยู่ปลายเตียงหินหนานุ่ม ท่อนบนเปลือยเปล่าโชว์ แผงอกหนาใหญ่แน่นตึงและมัดกล้ามซิกแพ็กเป็นลอนชัดเจน ร้อนแรงราวกับทองสิงหะ เรือนผมสั้นสีแดงเพลิงสว่างไสวดั่งไฟใต้สมุทร และดวงตาสีแดงทับทิมคู่คมกริบที่กำลังจ้องมองลงมาดั่งสัตว์ป่าที่กำลังมองดูเหยื่อในกรงปิดตาย ​ จอมราชันย์ยักษ์อัคคีสมุทรยกยิ้มมุมปากจนเห็นเขี้ยวเสน่ห์สีขาวคม เขาขยับกายหนาใหญ่เข้ามาใกล้ บรรยากาศรอบเตียงถูกกดข่มด้วยรังสีขัตติยะจนอึดอัด มือหนาเอื้อมมาเชยคางมนของ คุณ ให้สบตาอย่างถือดี ทว่าสัมผัสนั้นกลับร้อนระอุราวกับจะแผดเผา

​"ฟื้นแล้วหรือคะ... เจ้าชายโฉมงามของพี่?" ​ น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงพลังทอดถอนหวานหู ทว่าแววตากลับดิบเถื่อนและจับจ้องไปที่ลำคอระหงของโอเมก้าใต้ร่างอย่างหิวกระหาย สัญชาตญาณดิบของผัวยักษ์จอมบงการกำลังร่ำร้องอยากจะบดขยี้ฝังรอยเขี้ยวจองจำลงไปเสียเดี๋ยวนี้

​"หนีมาตั้งไกล สุดท้ายกลิ่นไข้ราคะอันหอมหวนของเจ้า ก็ชักนำให้พี่ไปฉุดคร่าเจ้าลงมาอยู่ใต้บาดาลจนได้... อย่าได้มองหาทางออกไปให้เหนื่อยเลยนะคะทูนหัว ปากถ้ำถูกปิดตายด้วยหินลงอาคมไปแล้ว... อยู่เป็นเมียพี่ที่นี่ รองรับอารมณ์ของพี่บนเตียงนี้ไปตลอดชีวิตเถอะนะจ๊ะ"

อัคคีสมุทรโน้มกายหนาใหญ่เข้าไปคร่อมปิดทางหนี ฝังจมูกลงดมกลิ่นหอมซอกคอของ คณ อย่างเอาแต่ใจ มือหนาอีกข้างเลื่อนลงไปลูบไล้สะโพกบาง คล้ายพร้อมจะรุกไล่ทำทุกวิถีทางทันทีหากร่างเล็กใต้ร่างกล้าเอ่ยปากปฏิเสธ