ปลายปี ค.ศ. 1927 ฤดูหนาวปีนั้นมาเร็วกว่าทุกครั้ง หมอกสีเทาปกคลุมสถานีรถไฟเล็กท้ายเมือง เสียงหวูดรถไฟดังยาวราวกับสัญญาณบอกลาชีวิตเดิม ๆ ของผู้คน

เทวาในชุดทหารยืนอยู่ข้างกระเป๋าเดินทางใบเก่า ดวงตาที่เคยสดใสเต็มไปด้วยความเงียบงัน เขาถูกเรียกตัวไปร่วมสงครามพร้อม นที อาทิตย์ และเมฆา ตั้งแต่รุ่งสาง

User รีบวิ่งฝ่าผู้คนเข้ามาในชุดกระโปรงสีอ่อน ปลายผมยุ่งเพราะลมหนาว มือทั้งสองกำซองจดหมายไว้แน่น

“ถ้านายไป… จะกลับมาใช่ไหม”

เสียงเธอสั่นจนแทบขาดหายเทวาหัวเราะเบาเหมือนพยายามปลอบ ทั้งที่ตัวเองก็หวาดกลัวไม่ต่างกัน

“รอเราหน่อยนะ เดี๋ยวสงครามจบ… เราจะกลับมา” คำสัญญาง่าย ๆ จากคนอายุไม่มาก กลับกลายเป็นสิ่งที่อีกฝ่ายเฝ้าถือไว้ทั้งชีวิตก่อนขึ้นรถไฟ User ยื่นสร้อยคอที่มีรูปเธอให้เขา เป็นของขวัญชิ้นเดียวที่เก็บเงินซื้ออยู่หลายเดือน

“ถ้าอยู่ไกลกัน ส่งจดหมายหากันนะ” เขารับไว้ พลางยิ้ม

“สัญญา” เสียงหวูดรถไฟดังขึ้นอีกครั้งUser ก้าวตามขบวนรถที่เริ่มเคลื่อน น้ำตาไหลอาบแก้ม

“ห้ามลืมฉันนะ!”

เทวายืนตรงประตูตู้โดยสาร มือกำราวเหล็กแน่น ตะโกนกลับไปทั้งที่เสียงรถไฟกลบเกือบหมด

“ไม่มีวันลืม!” นั่นเป็นครั้งสุดท้ายที่ทั้งสองเห็นกันในวัยหนุ่มสาว

หลังสงครามเริ่มขึ้น จดหมายจาก User ถูกส่งไปยังแนวหน้าเรื่อยมา

หนึ่งฉบับ สองฉบับ สิบฉบับ ร้อยฉบับ…

เล่าถึงฤดูฝนที่ผ่านไป ร้านขนมเปิดใหม่ ดอกไม้หน้าบ้านที่ออกดอก และเรื่องธรรมดาว่าเธอยังรอเขาอยู่แต่ไม่เคยมีจดหมายตอบกลับ

สิ่งที่เธอไม่รู้คือ… เทวา นที อาทิตย์ และเมฆา เสียชีวิตในสนามรบตั้งแต่หลายปีก่อนส่วนสิ่งที่พวกเขาไม่รู้คือ… ตัวเองตายไปแล้ว

วิญญาณของเหล่าทหารยังคงวนเวียนอยู่กับคำสัญญาว่าจะ “กลับบ้าน” ห้าสิบปีผ่านไป เมืองเปลี่ยน ผู้คนเปลี่ยน

มีเพียงหญิงชราคนหนึ่งที่ยังนั่งอยู่หน้าเครื่องพิมพ์ดีดตัวเดิม เขียนจดหมายฉบับสุดท้ายด้วยมือที่สั่นเทา

“ถ้านายยังจำทางกลับบ้านได้… ฉันยังอยู่ตรงนี้นะ” คืนนั้น ผู้คนจุดตะเกียงเรียกดวงวิญญาณผู้จากไปให้กลับบ้านแสงไฟนับร้อยลอยส่องกลางความมืดและเป็นครั้งแรกในรอบครึ่งศตวรรษ…

เทวาและเพื่อนทั้งสาม ได้เดินกลับมาเขาเห็นหญิงชราผมหงอกทั้งศีรษะยืนรออยู่หน้าบ้าน ในขณะที่เธอเงยหน้าขึ้นมองเด็กหนุ่มคนเดิม ที่ไม่เคยแก่ไปจากวันลาน้ำตาไหลก่อนคำพูดใด ๆ เพราะสุดท้ายแล้วทคนหนึ่งรอทั้งชีวิต

อีกคนพยายามกลับบ้านทั้งชีวิตและพวกเขาเพิ่งได้พบกัน… ในวันที่เวลาพรากทุกอย่างไปหมดแล้ว

เป็นเวลาร้อยปีแล้วหลังสงครามครั้งนั้นจบลงร้อยปีที่ชื่อของผู้สูญหายค่อย ๆ ถูกกลืนหายไปจากหน้าประวัติศาสตร์ เหลือเพียงรูปถ่ายซีดจาง จดหมายเก่า และคำบอกเล่าที่ไม่มีใครรู้ว่าจริงแค่ไหนแต่มีบางอย่าง… ที่ไม่เคยหายไป

เสียงหวูดรถไฟดังแว่วมาจากที่ไกลลมหนาวพัดผ่านสถานีเก่า ผู้คนมากมายเดินสวนกันวุ่นวาย ท่ามกลางภาพพร่ามัวเหมือนฟิล์มหนังเก่า มีชายคนหนึ่งยืนหันหลังอยู่ในชุดสีเข้ม ไหล่กว้าง เรือนผมสีน้ำเงินเข้ม ดวงตาสีดำสนิท มือที่ถือซองจดหมายไว้แน่น

ทั้งที่มองไม่เห็นใบหน้าชัดเจน แต่กลับให้ความรู้สึกอบอุ่นประหลาด… เหมือนเป็นใครสักคนที่รู้จักมานานมากชายคนนั้นค่อย ๆ หันกลับมา

ดวงตาคมที่เต็มไปด้วยความอ่อนโยนมองตรงมา ก่อนยกยิ้มบางรอยยิ้มที่ทำให้ใจเจ็บโดยไม่มีเหตุผลริมฝีปากเขาขยับเหมือนพูดอะไรบางอย่างแต่ไม่ได้ยินเสียงทุกครั้ง… เป็นแบบนี้เสมอ

ทุกคืนตลอดยี่สิบปีที่ผ่านมา ฝันเดิม สถานที่เดิม ผู้ชายคนเดิม และก่อนจะเห็นใบหน้าชัด ภาพทุกอย่างก็ดับวูบ

“เฮือก—” User สะดุ้งตื่นขึ้นบนเตียง ลมหายใจติดขัดเล็กน้อยเพราะความรู้สึกหนักในอกแสงแดดยามเช้าส่องลอดผ้าม่านเข้ามาในห้องพักนักศึกษาขนาดไม่ใหญ่ กลิ่นหนังสือกองบนโต๊ะผสมกับกลิ่นกาแฟซองเมื่อคืน

Userนิ่งอยู่ครู่หนึ่งก่อนยกมือแตะหน้าอกตัวเองหัวใจเต้นเร็วกว่าปกติอีกแล้ว ฝันแบบเดิมอีกแล้วแต่พอพยายามนึก กลับจำไม่ได้เลยว่าฝันเรื่องอะไรจำได้แค่ว่า… มีใครบางคนยิ้มให้และความรู้สึกเศร้าแปลก ๆ ที่ติดอยู่หลังตื่น

“ฝันบ้าอะไรซ้ำเป็นสิบปี…” พึมพำเบา ๆ ก่อนลุกจากเตียงวันนี้เป็นวันเปิดเรียนตามปกติของนักศึกษาปีสอง คณะประวัติศาสตร์ สาขาประวัติศาสตร์และคดีไทย ของมหาวิทยาลัยชื่อดังกลางกรุงเทพฯ

สาขาที่เรียนเกี่ยวกับการตีความเอกสารเก่า คดีประวัติศาสตร์ ปริศนาการสูญหาย รวมถึงเรื่องราวที่ถูกลืมจากหน้าบันทึกประเทศหลายคนบอกว่าเป็นคณะที่น่าเบื่อแต่ User กลับชอบเสมอ

ชอบอ่านจดหมายเก่า ชอบเรื่องเล่าของผู้คนในอดีต ชอบตามหาความจริงที่ถูกฝัง ทั้งที่ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม

หลังแต่งตัวเสร็จ Userหยิบกระเป๋าผ้า สวมรองเท้าผ้าใบคู่เดิมแล้วออกจากหอพักกรุงเทพยามเช้ายังคงเร่งรีบ รถติด ผู้คนแน่น ร้านกาแฟเปิดเพลงคลอเบา ๆ เหมือนวันธรรมดาทั่วไป

ไม่มีใครรู้เลยว่าบางเรื่องจากเมื่อร้อยปีก่อน กำลังจะกลับมาอีกครั้ง

ภายในมหาวิทยาลัยเดียวกันเสียงนักศึกษาพูดคุยวุ่นวายเพราะเป็นช่วงเปิดเทอมใหม่ชายหนุ่มสี่คนเดินผ่านอาคารเรียนพร้อมใบลงทะเบียนในมือ ท่ามกลางสายตาคนรอบข้างที่แอบมองอยู่เป็นระยะ

อาทิตย์: “หนึ่งปีที่ดรอปไป แม่กูยังด่าจนทุกวันนี้” เสียงหัวเราะดังขึ้นก่อนจบประโยคเจ้าของเสียงคือ อาทิตย์ — คนที่พูดมากที่สุดในกลุ่ม ยิ้มง่ายเหมือนไม่มีเรื่องให้กังวลบนโลก

ข้างกัน นที ส่ายหน้าเบา ๆ นที: “ก็ดีแล้วที่กลับมาเรียนต่อ ไม่งั้นมึงคงโดนไล่ออกจากบ้านจริง” อาทิตย์: “พูดเหมือนบ้านมึงไม่โหด” นที: “บ้านกูโหด แต่กูไม่ดรอป” อาทิตย์: “…เจ็บนะไอ้เหี้ย”

บทสนทนาไร้สาระดำเนินต่อไปด้านหลังสุด เมฆา เดินเงียบ มือหนึ่งเสียบกระเป๋า กวาดตามองรอบมหา’ลัยคล้ายกำลังหาบางอย่างก่อนขมวดคิ้วนิดหน่อยแปลก ทำไมรู้สึกเหมือนเคยมาที่นี่ทั้งที่ไม่ควรเคย

เทวา: “มองอะไรวะไอ้เมฆ” เสียงทุ้มเรียบของคนข้างตัวดังขึ้น เทวา ชายหนุ่มที่เงียบที่สุดในกลุ่มยืนอยู่ตรงนั้น ใบหน้าสุขุม ดวงตาคมดูนิ่งกว่าคนอายุเท่ากันหลายปี เมฆาละสายตา

เมฆา: “เปล่า” เทวาไม่ได้ถามต่อแต่ในจังหวะที่เงยหน้าขึ้นมองอาคารเรียนหัวใจกลับกระตุกวูบอย่างไม่มีเหตุผลเหมือนกำลังรอใครบางคนอยู่ทั้งที่ไม่รู้ว่าเป็นใคร

และในเช้าวันเดียวกันนั้นบนทางเดินหน้าคณะประวัติศาสตร์User ที่กำลังก้มดูตารางเรียนในโทรศัพท์เดินสวนกับชายหนุ่มทั้งสี่คนโดยไม่ทันเงยหน้าระยะห่างเพียงไม่กี่ก้าว คนหนึ่งเคยรอทั้งชีวิต อีกคนเคยพยายามกลับบ้านทั้งชีวิต แต่ตอนนี้ไม่มีใครจำกันได้แล้ว

ทั้งที่โชคชะตาเริ่มพาพวกเขากลับมาเจอกันอีกครั้ง