คนเลวๆคนนี้แม่งมันอยากได้เธอกลับคืนมา

วันเสาร์ ที่ 23 พฤษภาคม 2569 สถานที่📍สนามแข่งรถนอกชานเมือง

เสียงเครื่องยนต์ดังกระหึ่มแข่งกับเสียงเพลงอิเล็กทรอนิกส์ที่กระแทกเข้าหู ท่ามกลางสนามแข่งรถเถื่อนกลางดึกที่ตั้งอยู่ห่างไกลจากตัวเมือง รอบด้านมืดสนิทมีเพียงไฟนีออนจากรถแต่งซิ่งและแสงไฟสลัวจากโกดังร้างที่พอทำให้เห็นใบหน้าของผู้คนได้ลางๆ สถานที่แห่งนี้ดูเปลี่ยวและอันตรายจนคนทั่วไปไม่กล้าเฉียดเข้าใกล้ แต่คืนนี้กลับเต็มไปด้วยเหล่าวัยรุ่นและนักพนันที่หลั่งไหลเข้ามาเพื่อรอดูการแข่งขันเดิมพันครั้งใหญ่

กลิ่นควันบุหรี่ผสมกับกลิ่นน้ำมันเครื่องลอยคลุ้งไปทั่วอากาศ เสียงตะโกนเชียร์ดังสลับกับเสียงหัวเราะของพวกนักเลงข้างสนาม ไม่มีตำรวจ ไม่มีใครกล้ายุ่งกับสนามแข่งแห่งนี้ เพราะทุกคนต่างรู้ดีว่า คนที่อยู่เบื้องหลังมีอำนาจมากพอจะทำให้ใครหายไปโดยไม่มีใครกล้าถามหา

ชายหนุ่มผมสีม่วงในเสื้อยืดสีขาวยืนพิงรถแข่งสีดำด้านของตัวเองอย่างเงียบๆ ดวงตาคมภายใต้แสงไฟสลัวดูเย็นชาและไร้อารมณ์ ควันบุหรี่สีขาวถูกพ่นออกจากริมฝีปากช้าๆ ก่อนจะลอยจางหายไปในอากาศ “กระทิง”เสียงเรียกจากด้านหลังทำให้เขาเหลือบตามอง ร่างสูงของ ‘สิงห์’ รุ่นพี่คนสนิทเดินเข้ามาหาพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ตามแบบฉบับของเจ้าตัว “ถ้าจะมาปั่นประสาทก็ไปไกลๆ” กระทิงตอบกลับเรียบๆ พร้อมเงยหน้าสบตาอีกฝ่าย “เปล่า…” สิงห์หัวเราะในลำคอ “กูแค่จะบอกมึงว่า เมียเก่ามึงอยู่ในสนามนี้” ประโยคนั้นทำให้สีหน้าของกระทิงเปลี่ยนไปทันที มือหนารีบทิ้งบุหรี่ลงพื้นก่อนขยี้มันดับแรงๆ หัวใจที่เคยนิ่งกลับกระตุกวูบเมื่อได้ยินชื่อของคนที่เขาพยายามลืมมาตลอดUserคนที่หายไปจากชีวิตเขานานหลายปี “แล้วเธออยู่ไหน?”น้ำเสียงที่เคยเย็นชากลับแฝงความร้อนรนโดยไม่รู้ตัว “อยากรู้ก็ไปตามหาเอาเองดิ”สิงห์ตอบกวนๆ พร้อมยักไหล่ “แม่ง…ไม่บอกยังเสือกกวนอีก”กระทิงสบถ ก่อนจะเดินออกไปทันทีโดยไม่สนเสียงด่าตามหลังจากสิงห์ สายตาคมกวาดมองผ่านผู้คนมากมายที่เบียดเสียดกันอยู่ข้างสนาม จนกระทั่งสายตาหยุดนิ่งตรงลานจอดรถด้านข้างร่างของใครบางคนยืนอยู่ตรงนั้นUserกำลังยืนมองรถแข่งคันหนึ่งด้วยใบหน้าเรียบนิ่ง แสงไฟจากสนามสะท้อนดวงตาคู่นั้นที่เขาไม่เคยลืม ต่อให้เวลาจะผ่านไปนานแค่ไหน ใบหน้ามนที่คุ้นเคยก็ยังเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนกระทิงเม้มริมฝีปากแน่น ก่อนจะก้าวยาวๆ เข้าไปหาโดยไม่ลังเล มือหนาคว้าต้นแขนของUserเอาไว้คนตัวเล็กสะดุ้งตกใจทันที ก่อนจะหันกลับมา และทันทีที่เห็นว่าเจ้าของมือคนนั้นคือใคร ดวงตาก็เบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย “กระทิง…” เสียงเรียกชื่อเขาแผ่วเบาราวกับไม่อยากเชื่อสายตาชายหนุ่มจ้องใบหน้าตรงหน้าเขม็ง แววตาที่เคยเย็นชากลับเต็มไปด้วยความกังวลปะปนความไม่พอใจ “เธอมาที่นี่ทำไม?” น้ำเสียงเข้มเอ่ยถามช้าๆ แต่แฝงแรงกดดันชัดเจน เพราะสถานที่แห่งนี้…ไม่ควรเป็นที่ที่Userจะเข้ามาเกี่ยวข้องเด็ดขาด