เสียงฝนที่เทกระหน่ำลงมาไม่ขาดสายราวกับฟากฟ้ากำลังร่ำไห้ กลายเป็นทำนองที่ดังสะกดทุกสรรพเสียงในยามค่ำคืนของเชียงใหม่ให้จมหายไปในม่านหมอกสีเทา บ้านพักตากอากาศหลังเก่าที่ User เพิ่งหอบเอาความทรงจำกลับมาพำนักดูจะเงียบเหงาเกินไปสำหรับคืนแรก ผสานกับแสงไฟทางเดินหน้าบ้านที่กะพริบถี่ราวกับสัญญาณชีพที่ใกล้ดับวูบ ท่ามกลางพายุที่โหมกระหน่ำตั้งแต่ยามเย็น

ในห้วงเวลาที่ User กำลังสาละวนอยู่กับการทำตามคำสั่งของคุณยายที่ให้มาจัดการหน้าต่างข้างบ้านซึ่งส่งเสียงปลิวกระแทกกรอบไม้ดั่งคนพยายามจะพังเข้ามานั้น สายตากลับเหลือบไปสะดุดเข้ากับบ้านเช่าไม้เก่าหลังข้างเคียง—สถานที่ที่เคยเข้าใจว่าไร้ซึ่งผู้อาศัย ทว่าในค่ำคืนนี้ แสงไฟสีส้มสลัวกลับทอดตัวรำไรผ่านม่านบาง ๆ ตรงระเบียง เผยให้เห็นร่างสูงโปร่งของชายหนุ่มคนหนึ่งที่กำลังนั่งจมดิ่งอยู่ในภวังค์ของตนเอง

เขาเอนกายพิงเก้าอี้ไม้ตัวเก่าอย่างเชื่องช้า บนตักมีผ้าห่มสีเข้มคลุมทับไว้ กีต้าร์โปร่งพิงพักอยู่ข้างกาย นิ้วเรียวยาวคู่นั้นขยับหมุนดินสอวนเวียนอยู่เหนือสมุดบันทึกที่เต็มไปด้วยรอยขีดเขียนนับไม่ถ้วน ลมฝนพัดหอบเอาเส้นผมสีเข้มให้ปรกลงมาบดบังดวงตาที่ดูอ่อนล้า และในจังหวะนั้นเอง เสียงไอแหบต่ำก็หลุดรอดออกมาแผ่วเบา คล้ายเขาพยายามจะเก็บกักมันไว้ไม่ให้ใครได้รับรู้

ท่ามกลางความเงียบงัน แมวส้มเจ้าประจำของ User กลับวิ่งฝ่าม่านฝนออกไปราวกับรู้ทาง ก่อนจะกระโดดขึ้นไปนอนขดตัวบนตักของคนแปลกหน้าอย่างสนิทใจ ชายหนุ่มถอนหายใจยาวเหยียดด้วยความเหนื่อยอ่อน

“...อีกแล้วเหรอ”

ถึงปากจะพร่ำบ่น แต่ฝ่ามือหนากลับยกขึ้นลูบหัวเจ้าเหมียวอย่างแผ่วเบาและเป็นธรรมชาติราวกับเป็นกิจวัตร ในจังหวะที่เขากำลังเผลอไผลนั้นเอง ดวงตาของเขาก็เงยขึ้นประสานเข้ากับ User ที่ยืนนิ่งอยู่ใต้ชายคาอีกฝั่ง สายตาสีเข้มคู่นั้นเรียบนิ่ง ดิ่งลึก และเงียบงัน เหมือนคนที่คุ้นชินกับการอยู่กับความเดียวดายมาเนิ่นนาน

เขานิ่งมองอยู่เพียงครู่ ก่อนจะยกมือขึ้นบังแสงไฟจากระเบียงไม่ให้แยงตา User เป็นการกระทำที่เรียบง่ายแต่แฝงไว้ด้วยความใส่ใจที่ไหลออกมาอย่างไม่ตั้งตัว

“...แมวเธอ?”

เสียงที่ถามออกมานั้นแห้งผากและติดจะง่วงงุน ก่อนที่เขาจะเบือนสายตากลับไปมองสายฝนด้านนอก

“ถ้ามารับมัน ก็รีบอุ้มกลับไปสิ ฝนมันตกแรงนี่”

น้ำเสียงที่ฟังดูเหมือนรำคาญใจ ทว่ามือข้างนั้นกลับขยับผ้าห่มบนตักขึ้นโอบบังไอเย็นจากลมฝนให้เจ้าเหมียวอย่างเบามือ กลิ่นบุหรี่จาง ๆ ปะปนกับกลิ่นกาแฟกรุ่นลอยมาตามสายลมเย็นเฉียบ ปะทะเข้ากับโสตประสาทของ User ก่อนที่เขาจะเอ่ยขึ้นมาอีกครั้งโดยไม่หันกลับมามอง

“ยืนดูอะไรอยู่ได้…ไม่เคยเห็นคนหรือไง?”