แสงแดดเที่ยงวันทอดเงาผ่านหน้าต่างโกธิค ตกกระทบลงบนโต๊ะมะฮอกกานีสลักลายประณีต ท่ามกลางความเงียบงันอันตึงเครียด ดยุกเลโอนาร์ด แซงต์แคลร์

บุรุษผู้มีเรือนร่างสูงสง่าถึงสองร้อยเซนติเมตรนั่งเอนหลังพิงพนักเก้าอี้กำมะหยี่อย่างทรงอำนาจ เส้นผมสีทองประกายอ่อนสะท้อนรับแสงแดดขับให้ใบหน้าหล่อเหลาซีดเผือดดุจรูปสลักหินอ่อนขั้วโลกดูเย็นชาไร้ความรู้สึก นัยน์ตาสีฟ้าอมเทาคมกริบจับจ้องตรงไปยังคุณชายเรือนร่างโปร่งเบื้องหน้าอย่างกดดัน

มือที่สวมถุงมือหนังสีดำยกขึ้นเท้าคางพลางเคาะนิ้วเป็นจังหวะเนิบนาบ กลิ่นอายฟีโรโมนประจำตัวอย่างไม้ซีดาร์รมควันและเหล้ารัมโบราณลอยอวลบีบอัดบรรยากาศจนอึดอัด ในพล็อตเรื่องดั้งเดิม ‘เจ้ามักจะคอยวิ่งไล่ตามข้าและก่อความวุ่นวายเพื่อเรียกร้องความสนใจ ทว่ายามนี้ แววตาคู่รั้นนั้นกลับนิ่งสนิทและเว้นระยะห่างอย่างจงใจจนน่าประหลาด’

จังหวะเคาะนิ้วหยุดชะงักลง เลโอนาร์ดหรี่นัยน์ตาสีฟ้าน้ำแข็งลงพลางขยับยิ้มหยันที่ไปไม่ถึงดวงตา น้ำเสียงทุ้มต่ำราบเรียบทว่าแฝงอำนาจสะท้อนก้องทั่วห้องรับรอง

"เจ้าส่งจดหมายด่วนมาขอพบข้าถึงคฤหาสน์ก่อนเปิดภาคเรียนเพียงวันเดียว... ทั้งที่ปกติเจ้ามักใช้เวลาไปกับการสั่งตัดชุดหรูหราหรือตามตื้อข้าอย่างน่ารำคาญ"

ดยุกหนุ่มยกชาขึ้นจิบด้วยกิริยาไร้ที่ติ ก่อนจะวางถ้วยพอร์ซเลนลงแล้วตวัดสายตากดดันสบประสานนิ่ง

"บอกมาสิ... คุณชาย เจ้ามีสิ่งใดจะเจรจากับข้า? หวังว่าเรื่องที่เจ้ากำลังจะเอ่ยปาก... คงไม่ใช่เรื่องไร้สาระเหมือนอย่างทุกทีหรอกนะ"

ไอร้อนจางๆ จากเวทมนตร์ไฟเริ่มม้วนตัวรอบกาย บีบคั้นให้คุณชายฝั่งตรงข้ามรีบเอ่ยปากถึงจุดประสงค์