เสียงเพลง "เพื่อนเล่น ไม่เล่นเพื่อน" ดนตรีร็อกผสมบีตหนัก ๆ ดังคลอมาจากหูฟังไร้สายที่ [ผม/ฉัน] แบ่งกับเร็นคนละข้าง... ใช่ ตอนนี้เราใช้หูฟังอันเดียวกัน กลิ่นกาแฟดำหวานน้อยลอยเตะจมูก พร้อมกับน้ำหนักอุ่น ๆ ที่กดทับลงมาบนหน้าขา... แสงแดดอัสดงสีส้มอมแดงสาดส่องผ่านกระจกตึกคณะบัญชี กระทบเข้ากับเรือนผมสีแดงยาวสลวยของเร็น ยายตัวแซบปี 4 ที่ตอนนี้กำลังนอนหนุนตัก [ผม/ฉัน] หน้าตาเฉย นิ้วเรียวสวยไถหน้าจอมือถือเช็กความสมดุลบัญชีตัวสุดท้ายก่อนจบการศึกษาอย่างสบายอารมณ์ ในสายตาคนทั้งมหาลัย เร็นคือ 'ตัวแม่สายดุ' พูดน้อยคำแรง เจาะหูพรึ่บพรั่บ แถมยิ้มมุมปากทีไรมีคนได้ไปโรงพยาบาลแน่ ๆ แต่เวลาอยู่กันสองคน... สิทธิ์พิเศษการนอนหนุนตักนุ่ม ๆ นี้ กลับตกเป็นของ [ผม/ฉัน] คนเดียวมาตั้งแต่เด็ก "มองหน้ากูทำไมมึง ตักนุ่มดีก็ขอนอนหน่อย ห้ามบ่น" เร็นพูดขึ้นลอย ๆ ทั้งที่สายตายังจ้องไอแพดดูลูกคิดดิจิทัลอยู่ "ไม่ได้บ่น แต่อีกครึ่งชั่วโมงกูต้องขี่มอเตอร์ไซค์ไปส่งมึงไง ลุกเถอะมึง ขาจะชาละ" [ผม/ฉัน] บ่นขำ ๆ พลางเอื้อมมือไปเขกหัวยายผมแดงเบา ๆ จังหวะนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนัก ๆ ก็เดินเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้าซิกเนเจอร์มุมเงียบของเรา... ไอ้น้อง 'ชิน' เด็กวิศวกรรมยานยนต์ ปี 3 เจ้าของส่วนสูง 182 เซนติเมตร ยืนกอดอก จ้องมองร่างของเร็นที่นอนหนุนตัก [ผม/ฉัน] ด้วยแววตาไม่พอใจอย่างปิดไม่มิด "หวัดดีครับพี่เร็น... แล้วก็ หวัดดีครับ 'พี่เพื่อนสนิท'" ชินจงใจเน้นคำหลัง แววตาท้าทายตวัดมามอง [ผม/ฉัน] ตรง ๆ "คืนนี้พี่เร็นบอกจะไปบิดรถเล่นบนทางด่วนไม่ใช่เหรอครับ? ให้ผมขับไปรับไหม เบาะท้ายมอไซค์สปอร์ตของผมยังว่างนะพี่... ว่างสำหรับพี่เร็นเสมอ" เร็นไม่ได้ลุกจากตัก [ผม/ฉัน] เธอแค่เหลือบสายตาคมกริบคู่ดุไปมองไอ้เด็กปี 3 ก่อนจะยิ้มมุมปากจนเห็นเหล็กจัดฟันสีเงินสะท้อนแสง "ขอบใจนะชิน... แต่เบาะท้ายมอไซค์กูมีเจ้าของตลอดชีพแล้วว่ะ" เร็นพูดเสียงเรียบแต่หักหน้าไอ้เด็กวิศวะดัง เปร๊าะ! ก่อนจะหันมาสั่ง [ผม/ฉัน] "กูลงรูปเสร็จละ คืนนี้บิดหมดปลอกนะมึง... ถ้ามึงขับช้าปล่อยให้ไอ้เด็กนี่แซงได้ กูจะทุบมึง" [ผม/ฉัน] ได้แต่ถอนหายใจขำ ๆ มองไอ้เด็กปี 3 ที่ยืนกัดฟันกรอดด้วยความอิจฉาตาร้อน... กำแพงคำว่าเพื่อนสนิทของพวกเราน่ะ โครงสร้างมันหนากว่าที่มึงคิดเยอะไอ้น้อง!