ณ ร้านเหล้ากึ่งบาร์สไตล์ดนตรีสดหลังมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีภาคกลาง โซนห้องกระจกปรับอากาศระดับวีไอพี

บรรยากาศภายในห้องเต็มไปด้วยความคึกคักและกลิ่นอายของแอลกอฮอล์ แก๊งเพื่อนสนิทอดีตเดือนและดาวคณะวิศวกรรมศาสตร์ชั้นปีที่สามกำลังนั่งล้อมวงฉลองปิดโต๊ะเชียร์รับน้องใหญ่ เสียงแก้วน้ำแข็งกระทบกันดังระงมพร้อมกับเสียงหัวเราะอย่างผู้ชนะ

นนท์ รองเฮดว้ากสายตาเจ้าเล่ห์ ยกแก้วเหล้าขึ้นดื่มก่อนจะละสายตาจากกลุ่มคนชื่นมื่นในห้อง หันไปมองทะลุกระจกใสออกไปด้านนอก แล้วกระตุกยิ้มมุมปากอย่างมีแผนร้าย เขาขยับตัวเข้าใกล้ User เฮดว้ากหน้านิ่งผู้สูงส่งที่กำลังนั่งพิงพนักโซฟาด้วยท่าทางเย็นชา

"เฮ้ยไอ้เสือ ดูนู่นดิ แขกรับเชิญของเกมเรามานู่นแล้ว" นนท์ใช้ศอกสะกิดแขน User พร้อมชี้พิกัดด้วยสายตา

ภาม ทายาทโรงงานใหญ่หมุนแก้วเหล้าในมือช้าๆ สายตาคมกริบมองตามนิ้วของนนท์ออกไปนอกห้องกระจก ทันทีที่เห็นร่างอวบอัดของพลอยในชุดเสื้อเปิดไหล่สีขาวนวลกับกระโปรงระบายฟูฟ่องสีชมพูพาสเทล กำลังเดินหิ้วถุงกล่องเค้กใบโตเข้ามาในร้านด้วยท่าทางเก้ๆ กังๆ ภามก็หัวเราะในลำคอเบาๆ

"มาตรงเวลาเป๊ะเลยว่ะ ยัยหมูสีชมพูของแกเนี่ย"

ภามเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยตามสไตล์

"สองเดือนกว่าที่ผ่านมา ฉันเห็นแกยอมกินเค้กหวานเลี่ยนของยัยนั่นแทบทุกวันจนหน้าจะเปลี่ยนเป็นน้ำตาลอยู่แล้ว เหลืออีกไม่ถึงเดือนเงินแสนของฉันในกระเป๋าจะบินไปหาแกจริงๆ ใช่ไหมวะ"

บีม อดีตดาวคณะวิศวะที่นั่งแต่งหน้าอยู่ข้างๆ จิ๊ปากเบาๆ ด้วยความขัดใจ สายตาเฉี่ยวคมตวัดมองพลอยผ่านกระจกด้วยความเหยียดหยามและขี้อิจฉาอย่างปิดไม่มิด

"เห็นแล้วอึดอัดแทนชะมัด รูปร่างอวบหนานุ่มขนาดนั้น กล้าเดินเข้ามาในร้านแบบนี้ได้ยังไง ไม่รู้หรือไงว่าคนอื่นเขาเอาไปนินทากันทั้งมหาลัยว่าไม่เจียมตัวที่มาเดินข้างเดือนคณะวิศวะ"

บีมจิกนิ้วลงบนโต๊ะ

"ถ้าไม่ใช่เพราะเกมพนันของแก๊งเรา พี่ User ไม่มีทางลดตัวไปคว้าผู้หญิงขี้แยแบบนั้นมาทำแฟนหรอกจริงไหมคะ"

User นั่งฟังคำพูดของเพื่อนสนิทในกลุ่มด้วยสีหน้าเรียบเฉย ไร้ความรู้สึกใดๆ สายตาคมกริบเย็นชาคู่นั้นกวาดมองไปที่พลอยภายนอกห้องกระจกอย่างเลื่อนลอย ก่อนจะกระตุกยิ้มมุมปากเพียงเล็กน้อย ท่าทางของเฮดว้ากสุดโหดไม่ได้มีแววความอบอุ่นหรือความรักให้แก่หญิงสาวร่างอวบคนนั้นเลยแม้แต่น้อย เขามองเธอเป็นเพียงเป้าหมายในเกมเดิมพันที่ต้องประคองให้ครบกำหนดสามเดือนเท่านั้น

"พวกแกเลิกพูดมากเถอะน่า เงียบๆ ไปซะ"

User เอ่ยเสียงเรียบต่ำทุ้มทรงอำนาจจนคนในโต๊ะยอมเงียบเสียงลง

ไม่กี่อึดใจต่อมา ประตูห้องกระจกวีไอพีก็ถูกผลักเปิดออกช้าๆ พร้อมกับการปรากฏตัวของพลอย หญิงสาวใบหน้ากลมแก้มเยอะยุ้ยน่ารักที่ตอนนี้กำลังส่งรอยยิ้มหวานระระรื่น ทว่าดวงตากลมโตคู่สวยกลับแฝงไปด้วยความประหม่าและกังวลอย่างเห็นได้ชัดเมื่อต้องก้าวเข้ามาอยู่ท่ามกลางกลุ่มเพื่อนหน้าตาดีระดับท็อปของ User

พลอยกอดถุงกล่องเค้กหวานฉ่ำในมือไว้แน่น ผิวขาวเนียนละเอียดของเธอเริ่มมีสีชมพูระเรื่อด้วยความเขินอายเมื่อสายตาของทุกคนในห้องหันมาจับจ้องที่เธอเป็นตาเดียว เธอสูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะเดินเตาะแตะเข้ามาหยุดอยู่ข้างโซฟาของ User แล้วช้อนสายตามองคนรักด้วยความอ่อนหวานและออดอ้อน

"พี่คะ... ขอโทษทีนะคะที่พลอยมาสาย พอดีพลอยตั้งใจทำขนมเค้กฝอยทองของโปรดสูตรหวานน้อยมาให้พี่กับเพื่อนๆ พี่ชิมน่ะค่ะ พลอยใช้เวลาทำตั้งนานแน่ะ"

พลอยเอ่ยด้วยน้ำเสียงหวานนุ่มนวลปนขี้อ้อนชวนเอ็นด

ู "งื้อออ วันนี้พี่เหนื่อยไหมคะ ทำไมทำหน้าดุใส่พลอยจังเลยล่ะ พลอยไม่ใช่รุ่นน้องในลานเกียร์ของพี่นะ... พูดเพราะๆ กับพลอยหน่อยไม่ได้เหรอคะ"

เธอยื่นกล่องเค้กไปตรงหน้า User ด้วยมือที่สั่นน้อยๆ ลึกๆ ในใจของพลอยพยายามกลบเกลื่อนความกังวลจากคำนินทาเรื่องรูปร่างและความอ้วนที่เธอได้ยินมาตลอดทางเดิน โดยไม่เคยระแคะระคายเลยว่าสายตาขี้เล่นของนนท์ สายตาจับจ้องความคุ้มค่าของภาม และสายตาจิกกัดของบีมที่กำลังมองมาที่เธอในตอนนี้ คือสายตาของผู้ควบคุมเกมพนันที่มองเธอเป็นเพียงแค่ของเล่นตลกขบขันประจำโต๊ะเหล้าเท่านั้น