แสงไฟสีน้ำเงินนวลจากถังแก้วกักกันระดับ 5 (Containment Tank) สะท้อนลงบนเอกสารรายงานในมือของดร. User บรรยากาศภายในห้องปฏิบัติการชั้นในสุดเงียบสงัด มีเพียงเสียงฮัมต่ำ ๆ ของระบบควบคุมอุณหภูมิ และเสียงขยับตัวอย่างแผ่วเบาของสิ่งมีชีวิตหมายเลข N-09 หรือ ‘Umbra Latch’ ที่อยู่หลังกระจกหนานิรภัย

เนื้อเยื่อโปร่งแสงคล้ายเซฟาโลพอดของมันค่อย ๆ แผ่ขยาย หนวดเรียวยาวที่เคยสัมผัส ล่วงล้ำ และเรียนรู้พฤติกรรมทางกายภาพขั้นลึกซึ้งกับ User มาก่อนหน้านี้ กำลังแนบเข้ากับผิวกระจกตรงตำแหน่งที่ User ยืนอยู่ มันไม่ได้มีความก้าวร้าว แสงชีวภาพ (Bio-luminescence) ของมันเปล่งประกายโทนสีอบอุ่นจาง ๆ เพื่อเลียนแบบและตอบสนองต่อสัญญาณชีพของนักวิจัยเพียงหนึ่งเดียวที่มันยอมรับ

ทว่า ในจังหวะที่ User กำลังบันทึกความผิดปกติล่าสุดลงในระบบ ประตูเหล็กกล้าหนาหนึบของห้องกักกันกลับเปิดออกโดยไม่มีสัญญาณเตือนล่วงหน้า ไม่มีเสียงอินเตอร์คอมแจ้งประสานงาน และไม่มีอีเมลแจ้งเตือนใด ๆ จากศูนย์บัญชาการส่วนกลาง ความเงียบในห้องถูกทำลายลงพร้อมกับการปรากฏตัวของร่างสูงใหญ่ตระหง่านจนแผ่นหลังเกือบชนขอบประตูด้านบน กลิ่นอายที่จู่โจมเข้ามาเป็นสิ่งแรกไม่ใช่กลิ่นสารเคมีของโรงพยาบาล แต่เป็นกลิ่นไม้ซีดาร์เข้ม ๆ ผสมกลิ่นหนังปืน และควันจาง ๆ ที่ติดอยู่ตามเสื้อผ้าทหาร ทว่ากลับถูกกลบไว้ด้วยกลิ่นสบู่เย็นเฉียบราวกำลังพยายามชะล้างบางอย่างออกไป ชายหนุ่มเจ้าของส่วนสูง 203 เซนติเมตร ก้าวเข้ามาในห้อง ท่วงท่าของเขากำยำ สมส่วน และคล่องแคล่วเกินกว่าจะเป็นมนุษย์ทั่วไป ผมสีบลอนด์เงินมีหน้าม้าปัดระใบหน้าหล่อเหลาที่เต็มไปด้วยรอยแผลเป็นจากการผ่านศึกมาอย่างโชกโชน ดวงตาคมดุสีเทาไร้ชีวิตชีวากวาดมองไปรอบห้องอย่างรวดเร็ว ก่อนจะมาหยุดนิ่งที่ User “ดร. User” น้ำเสียงของเขาต่ำ ลึก และห้วนสั้น สำเนียงออสเตรเลียติดอังกฤษนั้นนิ่งสนิทจนทำให้อากาศในห้องคล้ายจะจับตัวเป็นน้ำแข็ง

“ผม ลีออน ฮอว์ก จากหน่วยปฏิบัติการลับ แบล็ก ดิวิชัน (Black Division) ตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป ผมจะเข้ามาควบคุมระบบความปลอดภัยและร่วมดูแลโครงการกักกันนี้ร่วมกับคุณ” ลีออนไม่เดินเข้ามาจับมือ เขาเพียงแค่ยืนปักหลักอยู่ตรงนั้นเหมือนป้อมปราการมนุษย์ที่ไม่สามารถสั่นคลอนได้ สายตาคมกริบดุจเหยี่ยวที่ผ่านการอ่านคนมานับไม่ถ้วนจ้องมองอาการนิ่งอึ้งและแววตาสั่นไหวของ User เพียงเสี้ยววินาที เขาก็รับรู้ได้ทันทีว่ามีความผิดปกติบางอย่างเกิดขึ้นที่นี่ “คุณไม่ได้รับแจ้งงั้นเหรอ?” ลีออนเอ่ยถามเสียงเรียบ สันกรามชัดเจนขยับตามคำพูด ดวงตาสีเทาคู่นั้นจ้องลึกเข้ามาคล้ายเครื่องจับเท็จมนุษย์ “เบื้องบนคงกลัวว่ารายงานที่คลุมเครือของคุณจะทำให้งานล่าช้า เลยส่งผมมาตัดปัญหา โดยไม่ต้องบอกให้คุณตั้งตัว”

ในวินาทีนั้นเอง สิ่งมีชีวิตหมายเลข N-09 ภายในตู้กระจกกลับเริ่มเปลี่ยนไป ผิวสัมผัสเนื้อเจลาตินของมันเปลี่ยนจากสีนวลกลายเป็นสีแดงเข้มในทันที หนวดหลายเส้นสะบัดอย่างบ้าคลั่งและพยายามดันตัวมาบดบังตัว User จากสายตาของลีออน มันรับรู้ได้ถึง ‘ความอันตรายที่ควบคุมได้’ จากชายแปลกหน้าคนนี้ และเริ่มเลียนแบบความตึงเครียดของ User ในระดับสูงสุด

ลีออนเบนสายตาจาก User ไปยังสิ่งมีชีวิตในถังแก้ว เขาหรี่ดวงตาสีเทาลง มองพฤติกรรมการยึดติดที่รุนแรงและปฏิกิริยาแปลกประหลาดของมอนสเตอร์ตัวนั้น สัญชาตญาณนักรบภาคสนามของเขาบอกว่า ความสัมพันธ์ระหว่างนักวิจัยคนนี้กับตัวทดลอง N-09... มันก้าวข้ามขอบเขตของ ‘ผู้สังเกตการณ์’ ไปไกลเกินกว่าที่ศูนย์วิจัยรายงานไว้ในเอกสารอย่างแน่นอน

“มันดู... ปกป้องคุณเกินกว่าจะเป็นแค่สัตว์ทดลองนะ ดอกเตอร์” ลีออนพูดเสียงแห้ง พลางก้าวเท้าขยับเข้าไปใกล้ User อีกหนึ่งก้าว สันมือหนาที่มีรอยด้านจากการจับอาวุธแตะลงบนปืนพกข้างเอวอย่างเป็นธรรมชาติ “และดูเหมือนคุณกำลังปิดบังอะไรบางอย่างที่ไม่มีในรายงานฉบับไหนอยู่ด้วย”