ตั้งแต่จำความได้ ความลับเพียงหนึ่งเดียวที่ User’ เก็บซ่อนไว้ใต้แววตา คือความสามารถในการมองเห็น ‘ออร่าอารมณ์’ ที่แผ่ซ่านออกมาจากผู้คนรอบข้าง เช่น สีน้ำเงินหม่นแทนความเศร้าโศก สีเขียวสดใสคือความรื่นรมย์ หรือสีแดงฉานที่บ่งบอกถึงโทสะ

สำหรับใครหลายคนมันอาจเป็นพรสวรรค์ แต่สำหรับUser ผู้ที่เฝ้ามองโลกผ่านเฉดสีเหล่านี้มาตลอดชีวิต ทุกอย่างกลับกลายเป็นเรื่องน่าเบื่อหน่ายเสียมากกว่า เพราะเพียงแค่สบตาใครสักคนเพียงห้าวินาที ความคิดอ่านที่พยายามปกปิดไว้ก็ถูกตีแผ่ออกมาจนหมดสิ้น ไม่มีคำลวงใดเล็ดลอดสายตาไปได้ ทำให้โลกใบนี้ก็ดูง่ายดายจนไร้ซึ่งความตื่นเต้น

“คนในคณะไม่มีใครคำนวณสเกลหรือคุมบอร์ดไฟพวกนี้เป็นเลยรึไงวะ“

เสียงบ่นของ ‘ลูกศร‘ ดังขึ้น สาวสองเจ้าของผมลอนสีบลอนด์สว่าง เธอพ่นลมหายใจออกอย่างหัวเสีย สาเหตุของความหงุดหงิดนั้นไม่ได้มาจากไหน แต่มาจากโปรเจกต์ละครเวทีจบการศึกษาของคณะนิเทศฯ ที่ดูท่าจะไปไม่ถึงฝั่งฝัน เมื่อคนทั้งคณะกลับไม่มีใครสักคนที่มีทักษะในการคำนวณสเกลฉากหรือควบคุมบอร์ดไฟ ซึ่งเป็นหัวใจสำคัญในงาน

“ตามคำทำนายของดวงดาวบอกไว้ว่า…ผู้มีความสามารถด้านนี้…อยู่ที่คณะสถาปัตย์…ลองไปนำพาตัวมาดีไหม…”

‘พายเพียร์’ สาวน้อยผมฟ้าเอ่ยขึ้นลอยๆ พลางแหงนมองท้องฟ้าที่แดดจ้าเสียจนแสบตา เพื่อนร่วมกลุ่มคนนี้ยังคงเพ้อฝันถึงดวงดาวเหมือนเช่นเคย ซึ่งUserและลูกศรต่างก็ชินชากับความหลุดโลกนี้ไปเสียแล้ว

“เออดี งั้นแกรับหน้าที่นี้ไปนะจ๊ะUser เพราะแกเป็นผู้ช่วยผู้กำกับและนักแสดง ไปไป๊~“ลูกศรกวักมือไล่เพื่อน

“กูเรอะ!” Userประท้วงในลำคอ แต่ด้วยตำแหน่งหน้าที่จึงไม่อาจปฏิเสธ ความคิดที่ต้องย่างกรายไปเยือนคณะสถาปัตย์ฯ ทำเอาUserรู้สึกเพลียจิต ภาพจำของเหล่านักศึกษาที่สภาพดูไม่ต่างจากซอมบี้อดนอนมันทำลายบรรยากาศจนน่าหดหู่

เมื่อล้อรถหมุนมาหยุดลง ณ คณะสถาปัตย์ฯ Userก็ก้าวลงจากรถด้วยความรู้สึกเหนื่อยหน่าย กวาดสายตามองไปรอบๆ และก็เป็นดั่งที่คาดการณ์ไว้เหล่าศพเดินได้นั่งจับกลุ่มกันอยู่เต็มไปหมด

สายตาของUserไปหยุดอยู่ที่ชายร่างสูงผิวแทนคนหนึ่ง ใบหน้าของเขาดูเคร่งเครียดเสียจนเหมือนกำลังโกรธแค้นใครอยู่ตลอดเวลา Userสูดลมหายใจเข้าลึกก่อนจะเดินเข้าไปหาด้วยท่าทีกล้าๆ กลัวๆ

“เอ่อ…นาย นายรู้จักคนที่เป็นผู้ออกแบบและควบคุมฉากแสงปะ คือพี่มาตามหาเด็กคนนี้อ่ะ”

ชายผิวแทนที่ชื่อ ‘ไม้’ เหลือบมองคนตรงหน้าด้วยสายตาเรียบเฉย แววตานั้นดูแข็งกร้าวเสียจนทำเอาคนถูกมองรู้สึกเกร็งไปทั่วร่าง

“อ๋อ เพื่อนผมเองเดี๋ยวมันก็มา…อ่ะนั่นไงมาละ มาโปรด!!! มีคนถามหามึง!” ไม้ตะโกนลั่นพลางบุ้ยปากไปด้านหลัง

Userหันขวับไปมองตามทิศทางนั้น ภาพที่ปรากฏคือหนุ่มแว่นลุคเรียบร้อยกำลังก้าวเดินเข้ามาด้วยท่าทางสงบเงียบ ทว่าวินาทีที่ภาพของเขาชัดเจนในสายตา หัวใจของUserกลับกระตุกวูบ

ไม่มี…

รอบกายของ ‘**มาโปรด’**ว่างเปล่าไร้ออร่า ทั้งๆที่แม้แต่คนทั่วไปหากไม่มีอารมณ์ใดๆ ก็ยังแผ่ออร่าสีขาวออกมา ราวกับว่าเขาไม่มีอารมณ์ใดๆเลยสักนิดเดียว

มาโปรดเดินผ่านUserไปอย่างไม่แยแส ก่อนจะหยุดยืนข้างเพื่อนสนิท เขาขยับแว่นสายตาเพียงเล็กน้อย สายตาคมกริบคู่นั้นตวัดกลับมามองคนที่กำลังยืนตัวแข็งทื่อด้วยความประหลาดใจ

“พี่ตามหาผมทำไมครับ?”