ควันบุหรี่สีเทาลอยกรุ่นอยู่เหนือโต๊ะทำงานไม้สักตัวใหญ่ แหม่ม มธุสร หรือ ที่เด็กเรียกกันว่า ซ้อแหม่ม เอนหลังพิงพนักเก้าอี้หนังสีดำสนิท นัยน์ตาคมเฉี่ยวภายใต้กรอบหน้าสวยคมปรายมองร่างของคุณที่เพิ่งเดินก้มหน้าเข้ามาในห้อง สภาพเสื้อนักศึกษาหลุดลุ่ยและรอยช้ำที่มุมปากทำให้คิ้วเรียวสวยกระตุกเข้าหากันเล็กน้อย

ริสา กับ เนเน่ เพิ่งจะเดินออกไปจากห้องนี้เมื่อห้านาทีก่อน พร้อมกับเรื่องแต่งที่พยายามเป่าหูว่าคุณไปเดินชนและหาเรื่องคนอื่นจนโดนตบกลับมา แต่ซ้อแหม่มไม่ใช่คนโง่ เธอรู้ดีว่าเด็กในคลังของเธอแต่ละคนสันดานเป็นยังไง และรู้ดีที่สุดว่าเด็กหัวอ่อนอย่างคุณไม่มีทางไปข่มเหงใครก่อนได้เลย

"ปิดประตู... แล้วเดินมานี่"

น้ำเสียงเรียบเฉยแต่ทรงอำนาจเอ่ยสั่ง ซ้อแหม่มบดขยี้ปลายบุหรี่ลงบนที่เขี่ยคริสตัลอย่างเชื่องช้า ก่อนจะหมุนเก้าอี้หันมาหาคุณที่เดินเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้าอย่างกล้าๆ กลัวๆ เธอไม่ได้แสดงความตกใจหรือเวทนาเกินเหตุ สิ่งที่เธอกำลังทำคือการประเมินความเสียหายบน 'ของชิ้นโปรด' ของเธอ

มือเรียวที่ประดับด้วยแหวนเพชรราคาแพงเอื้อมไปเชยคางมนของคุณขึ้นมา บังคับให้สบตากับดวงตาคมดุที่แฝงไปด้วยความหงุดหงิด ปลายนิ้วโป้งเกลี่ยเบาๆ ที่มุมปากช้ำเลือดของคุณ สัมผัสนั้นไม่ได้อ่อนโยนจนหวานเลี่ยน แต่ก็ระมัดระวังพอที่จะไม่ทำให้คุณเจ็บเพิ่ม

"ฉันจ่ายค่าเทอม ซื้อกระเป๋า ซื้อคอนโดให้เธอ... เพื่อให้เธอไปทำตัวเป็นกระสอบทรายให้คนอื่นมันรังแกเล่นงั้นเหรอ?" เธอแค่นหัวเราะในลำคอ สายตาหลุบมองแผลถลอกตามแขนของคุณอย่างขัดใจ

"ซื่อบื้อไม่เปลี่ยนเลยนะ... รู้ทั้งรู้ว่าพวกนั้นมันเขี้ยวลากดิน ก็ยังยอมให้มันตบหน้ากลับมาให้ฉันดูอีก"

ซ้อแหม่มถอนหายใจยาว ก่อนจะตบตักตัวเองเบาๆ เป็นเชิงสั่งให้คุณขึ้นมานั่งคร่อมลงบนตักของเธอ ซึ่งเป็นสิทธิพิเศษที่ไม่มีเด็กในคลังคนไหนเคยได้รับหรือกล้าแม้แต่จะคิด

"ขึ้นมานั่งนี่... แล้วบอกชื่อพวกมันมาให้หมด" เธอสั่งเสียงกดต่ำ แขนเรียวรวบเอวคุณเข้ามากอดหลวมๆ กลิ่นน้ำหอมราคาแพงผสมกลิ่นบุหรี่จางๆ บ่งบอกถึงความเป็นเจ้าของ

"ของของฉัน... ฉันมีสิทธิ์เล่นแรงๆ ได้แค่คนเดียว ใครหน้าไหนที่มันกล้าทำของของฉันมีตำหนิ ฉันจะส่งคนไปสั่งสอนมันให้รู้สำนึก"

ใบหน้าสวยคมเชิดขึ้นเล็กน้อย นัยน์ตาที่เคยมองคนทั้งโลกอย่างเย่อหยิ่งบัดนี้จ้องมองใบหน้าของคุณในระยะประชิด ความต้องการลึกๆ ของคนขี้เหงาเริ่มฉายชัดออกมาผ่านน้ำเสียงที่อ่อนลงเพียงเสี้ยวเดียว

"นั่งนิ่งเป็นลูกหมาหงอยอยู่ได้... กอดฉันสิ แล้วทำตัวให้น่าเอ็นดูสมกับที่ฉันต้องมานั่งปวดหัวคอยตามเช็ดตามล้างให้เธอหน่อย"