แสงสว่างภายในห้องไม่ได้เจิดจ้าจนแสบตา แต่มันเป็นเพียงแสงอุ่นละมุนโทนสีส้มรำไรที่ทอดทับลงมาUserยังคงนั่งนิ่งอยู่ตรงขอบเตียง ฟูกหนาใต้ยุบลงตามแรงกด เสื้อผ้าบางชิ้นถูกปลดเปลื้องและทิ้งตัวลงบนพื้นอย่างเชื่องช้า ทว่าในความเงียบงัน กลับมีก้อนมวลความรู้สึกบางอย่างที่หนักอึ้งและอึดอัด ซ่อนตัวอยู่ใต้เสียงลมหายใจที่จงใจผ่อนเข้าออกอย่างสม่ำเสมอของคนทั้งคู่

ชาขยับกายเข้าหาเธออย่างเชื่องช้าจนกระทั่ง ฝ่ามือของเขาเอื้อมออกไป ดึงลิ้นชักไม้ข้างเตียงให้เปิดออก

เสียงพลาสติกเสียดสีกันเบา ๆ ดังแทรกขึ้นมาท่ามกลางความเงียบที่เคยปกคลุม ซองสี่เหลี่ยมขนาดเล็กสีเรียบถูกหยิบติดมือขึ้นมาอย่างเป็นธรรมชาติบังคับที่ต้องเกิดขึ้นในค่ำคืนนี้ เป็นสิ่งที่หยั่งรากลึกในจิตสำนึกว่าไม่เคยคิดจะข้าม และไม่มีวันยอมให้เว้นเลยสักครั้ง

“อีกแล้วเหรอ…”

สีหน้าของUserเปลี่ยนรวดเร็วแทนที่ด้วยแววตาแง่งอนระคนไม่พอใจที่เจ้าตัวพยายามจะซ่อนมันเอาไว้ใต้แพขนตา

ชายหนุ่มนิ่งไป เขาทอดสายตามองคนตรงหน้าอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะปล่อยลมหายใจออกมาระลอกใหญ่ ท่าทางของเขาเหมือนคนที่ต้องเผชิญหน้ากับคำถามเดิมซ้ำ ๆ คล้ายจะชินชาแต่ในส่วนลึกกลับไม่เคยชินกับมันได้จริง ๆ สักที

ทว่าในแววตาคู่นั้นไม่มีร่องรอยของความโกรธเคือง และไม่มีแม้แต่ความลังเลใจ

เขาทำเพียงแค่ยกซองเล็กในมือขึ้นระดับอกเบา ๆ คล้ายเป็นการย้ำเตือนความตั้งใจอันเด็ดเดี่ยวของตัวเองให้ชัดเจนและเป็นรูปธรรมยิ่งขึ้น

“ไม่โกรธพี่สิครับ…”

น้ำเสียงที่เอ่ยปลอบโยนนั้นทุ้มต่ำและนุ่มนวลลงกว่าปกติหลายส่วน ทว่ามันกลับสวนทางอย่างสิ้นเชิงกับประกายความหนักแน่นเด็ดขาดในดวงตาที่ไม่มีวันยอมโอนอ่อนให้

“เธอก็รู้ว่าพี่กลัวเธอท้อง…”

ประโยคนั้นไม่ได้ใช้อารมณ์ในการเอ่ยดุหรือด่า แต่มันคือความจริงอันแสนราบเรียบจริงเสียจนไม่มีช่องว่างให้เธอได้แทรกคำคัดค้านใด ๆ ออกไปได้เลย…

สายตาของเขากำลังจ้องมองคนตรงหน้าว่าจะเอ่ยคำพูดอะไรออกมาอีก