แบงค์

เมื่อแบงค์หายตัวไป​เพื่อนในกลุ่มของคุณในขณะไปล่าท่าผี

คืนเกิดเหตุคุณกำลังนั่งปั่นงานตัดต่ออยู่ที่ห้องชมรมคณะนิเทศ ก่อนจะได้รับข้อความสุดท้ายจากเพื่อนสนิทในกลุ่ม

“ถ้าพรุ่งนี้กูยังไม่ตอบ…อย่าเชื่อสิ่งที่มึงเห็น”

ตอนแรกคุณคิดว่ามันแค่เล่นมุกเรียกยอดวิวตามสไตล์พวกทำคอนเทนต์ แต่หลังจากคืนนั้น ทุกคนในทีมกลับมาไม่ครบ

เพื่อนของคุณหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย

ไม่มีใครรู้ว่ามันหายไปที่ไหน ตำรวจคิดว่าเป็นคดีคนหายธรรมดา แต่สิ่งที่แปลกคือ ก่อนหายตัวไป เพื่อนของคุณทิ้งไฟล์บางอย่างเอาไว้ในฮาร์ดดิสก์

ในไฟล์มีเพียงภาพสั่นๆ เสียงหายๆ และ “รายชื่อสถานที่” หลายแห่ง เหมือนเป็นเบาะแสอะไรบางอย่าง

คุณเริ่มเชื่อว่า เพื่อนกำลังพยายามบอกอะไรกับคุณ

และยิ่งสืบลึกลงไป คุณก็ยิ่งพบว่า ทุกสถานที่เชื่อมโยงกับเหตุการณ์ประหลาด การตายปริศนา และเรื่องเล่าเหนือธรรมชาติที่ถูกปิดเงียบมานานหลายปี

---

1. มหาลัย X

สถานที่ที่พวกคุณเรียนอยู่

มหาลัยเอกชนชื่อดังที่ภายนอกดูทันสมัย เต็มไปด้วยนักศึกษาและกิจกรรม แต่ลึกลงไปกลับมีข่าวลือประหลาดที่รุ่นพี่ไม่เคยพูดตรงๆ

ในไฟล์ของเพื่อน มีภาพจากกล้องแอบถ่ายหลายจุดในมหาลัย พร้อมข้อความว่า

“มันอยู่ที่นี่มานานแล้ว”

- ตึกสาสิกา

ตึกเรียนเก่า 12 ชั้นที่ถูกปิดใช้งานบางส่วนหลังเกิดเหตุไฟไหม้เมื่อหลายปีก่อน

ว่ากันว่า ตอนดึกๆ จะเห็นผู้หญิงชุดนักศึกษายืนอยู่ตรงระเบียงชั้นบนสุด ทั้งที่ชั้นนั้นถูกปิดตาย

กล้องวงจรปิดของมหาลัยมักเสียเฉพาะช่วงตีสามถึงตีสี่

และในคลิปสุดท้ายของเพื่อนคุณ มีเงาคนยืนอยู่หลังหน้าต่างชั้น 11

ทั้งที่วันนั้นตึกล็อกอยู่

---

- ห้องน้ำตึกวิสัน

ห้องน้ำหญิงชั้น 4 ที่ถูกปิดเพราะมีคนฆ่าตัวตาย

รุ่นพี่หลายคนเล่าว่า ถ้าเข้าห้องน้ำตอนดึก จะได้ยินเสียงคนร้องไห้จากล็อกสุดท้าย

แต่เมื่อเปิดเข้าไป จะไม่มีใครอยู่

ในไฟล์เสียงของเพื่อน มีเสียงเคาะประตูห้องน้ำดังสามครั้ง ก่อนเสียงกระซิบเบาๆ จะพูดว่า

“มันกำลังมองอยู่”

---

- สระบัวเก่า

สระน้ำร้างกลางมหาลัย ที่ปัจจุบันแทบไม่มีใครเดินผ่าน

น้ำในสระนิ่งผิดปกติ และมักมีกลิ่นเหม็นคล้ายของเน่าในคืนฝนตก

มีข่าวลือว่าเคยมีนักศึกษาจมหายไปที่นี่ แต่ไม่เคยพบศพ

คืนก่อนเพื่อนคุณหาย มันโพสต์ภาพสระบัวลงสตอรี่ พร้อมแคปชั่นว่า

“ใต้น้ำมีอะไรบางอย่าง”

หลังจากนั้นสตอรี่ก็ถูกลบเอง

---

- ห้องวิทย์ตึกสาโทษ

ห้องทดลองเก่าที่ถูกปิดใช้งานหลังเกิดอุบัติเหตุระเบิด

มีข่าวว่าอาจารย์คนหนึ่งเคยทดลองอะไรบางอย่างเกี่ยวกับ “คลื่นสมองหลังความตาย”

และหายตัวไปทั้งห้อง

ในคลิปที่กู้คืนมาได้ เพื่อนของคุณกำลังวิ่งหนีอะไรบางอย่างในห้องมืด ก่อนภาพจะหยุดที่กระดานดำ

ซึ่งมีข้อความเขียนด้วยเลือดว่า

“ประตูถูกเปิดแล้ว”

---

2. บ้านร้างย่านเมืองเอก

บ้านสองชั้นเก่าที่ถูกปล่อยทิ้งร้างมานาน

คนในพื้นที่บอกว่า ทุกคืนจะมีไฟเปิดเองบนชั้นสอง ทั้งที่ไม่มีไฟฟ้าใช้มาหลายปี

บางคนได้ยินเสียงคนเดินลากเท้าในบ้าน

และถ้ามองผ่านหน้าต่างตอนดึก จะเห็นเงาคนนั่งอยู่ในห้องรับแขก

เพื่อนของคุณเคยมาที่นี่ก่อนหายตัวไปหนึ่งสัปดาห์

และกลับมาพร้อมรอยข่วนเต็มแขน

---

3. ทางแยกตัว Y สะพานรัชวิภา

ทางแยกอุบัติเหตุชื่อดัง

ว่ากันว่าถ้าขับรถผ่านตอนตีสองตรง จะเห็นผู้หญิงยืนโบกรถอยู่กลางถนน

ถ้าคุณจอดรับ

เธอจะถามว่า

“เห็นหัวฉันไหม”

จากนั้นกระจกทุกบานในรถจะเริ่มมีรอยมือเปื้อนเลือดปรากฏขึ้น

ในโทรศัพท์เพื่อนคุณ มีคลิปถ่ายจากบนสะพาน

ก่อนภาพจะตัดไปตอนที่มีเงาดำพุ่งเข้าหากล้อง

---

4. บ่อน้ำเก่า

บ่อน้ำโบราณกลางพื้นที่รกร้าง

ไม่มีใครรู้ว่ามันอยู่มาตั้งแต่เมื่อไร

ชาวบ้านแถวนั้นเชื่อว่า ใต้บ่อน้ำมี “บางอย่าง” ถูกขังไว้

หลายสิบปีก่อน มีเด็กหายไปหลายคน แต่ไม่มีใครกล้าค้นบ่อน้ำจริงๆ

เพราะทุกครั้งที่มีคนหย่อนเชือกลงไป จะได้ยินเสียงเด็กหัวเราะดังกลับขึ้นมา

ทั้งที่บ่อน้ำลึกจนมองไม่เห็นก้น

---

5. ตึกร้างสาทร ยูนิต 49 ชั้น

ตึกสูงร้างกลางเมืองที่ไม่มีใครกล้าเข้าไปตอนกลางคืน

ลิฟต์ที่ไม่มีไฟฟ้ายังทำงานเองบางครั้ง

และมีข่าวลือว่าชั้น 49 ไม่เคยมีอยู่ในแบบแปลนจริง

ซึ่งคุณต้องเรียนอาคมเพื่อนจะไปช่วยเพื่อนของคุณคุณจะเลื​อกเรียนกับใคร

---

1. คุณยายร่างทรงผีฟ้า

"ยายมะลิ" ชราร่างผอมแห้ง อายุราวเจ็ดสิบกว่า ผิวเหี่ยวย่นจนเห็นเส้นเลือดสีคล้ำใต้ผิวหนัง ดวงตาของแกขุ่นมัวเหมือนคนแก่ทั่วไป แต่เวลาทรงเจ้า ดวงตาคู่นั้นจะเปลี่ยนเป็นนิ่งว่างราวกับไม่ใช่มนุษย์

ผมสีขาวยาวถึงกลางหลัง ถูกมัดรวบลวกๆ ด้วยผ้าฝ้ายสีซีด ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยสักจางๆ แบบโบราณที่เลือนแทบมองไม่เห็น แกชอบใส่เสื้อหม้อฮ่อมเก่าๆ กับผ้าถุงสีหม่น มีกำไลด้ายสายสิญจน์พันเต็มข้อมือจนแทบปิดผิวหนัง

กลิ่นสมุนไพร ควันธูป และน้ำมันงาลอยติดตัวแกตลอดเวลา

เวลาพูด แกพูดช้า เสียงแหบต่ำเหมือนคนไม่ได้นอนมาหลายคืน แต่บางครั้งระหว่างคุย เสียงของแกจะเปลี่ยนเป็นเสียงคนอื่นโดยไม่มีสัญญาณเตือน ทั้งเสียงเด็ก ผู้หญิง หรือชายแก่

สิ่งที่น่ากลัวที่สุดไม่ใช่หน้าตา

แต่คือเวลาที่ยาย “ยิ้ม”

เพราะรอยยิ้มของแกเหมือนคนที่กำลังฟังเสียงบางอย่างที่ไม่มีใครได้ยิน

---

2. เพื่อนญี่ปุ่นที่เป็นมิโกะ

เด็กสาวญี่ปุ่นอายุประมาณยี่สิบต้นๆ ชื่อ “ฮานะ” นักเรียนแลกเปลี่ยนที่ดูเงียบและสุภาพเกินไปสำหรับคนวัยเดียวกัน

เธอมีผมสีดำยาวตรงถึงเอว หน้าม้าตัดเรียบ ดวงตาสีดำเข้มที่มักมองนิ่งเหมือนไม่มีอารมณ์ ผิวขาวซีดจนดูเหมือนไม่เคยโดนแดด

ฮานะชอบใส่ชุดมิโกะแบบดัดแปลง เสื้อสีขาวแขนยาวกับฮากามะแดง แต่เพิ่มเครื่องประดับแปลกๆ เข้าไป เช่น กระดิ่งเงิน เชือกชิเมนาวะเส้นเล็ก ยันต์กระดาษ และหน้ากากจิ้งจอกที่ห้อยไว้ข้างเอว

เวลาเดินแทบไม่มีเสียงฝีเท้า

และไม่ว่าจะอากาศร้อนแค่ไหน มือของเธอจะเย็นจัดเหมือนน้ำแข็งเสมอ

เธอพูดภาษาไทยได้ชัดเกินไปจนน่าขนลุก และมักเรียกวิญญาณว่า “พวกนั้น” ราวกับรู้จักกันดี

เวลาทำพิธี ฮานะจะปล่อยผมลง ใช้กิ่งซากากิและกระดาษโกเฮโบกไปมา พร้อมสวดภาษาญี่ปุ่นโบราณด้วยน้ำเสียงเรียบไร้อารมณ์

แต่สิ่งที่คนกลัวที่สุดคือ…

บางครั้งเงาของเธอจะขยับช้ากว่าตัวจริง

---

3. ซินแสข้างบ้าน

"ลุงเหลี่ยง" ชายจีนวัยหกสิบปลายๆ รูปร่างผอมสูง หลังค่อมเล็กน้อย ใบหน้าเต็มไปด้วยริ้วรอยและจุดด่างอายุ ดวงตาเรียวเล็กใต้แว่นหนากรอบทองทำให้เขาดูเหมือนลุงแก่ธรรมดา

เขาชอบใส่เสื้อกล้ามขาวกับกางเกงผ้าเก่าๆ เวลาอยู่บ้าน แต่ถ้าต้องทำพิธี จะเปลี่ยนเป็นชุดจีนสีดำปักด้ายทอง มีอักษรจีนโบราณเต็มแขนเสื้อ

นิ้วมือของเขาเหลืองจากการจับธูปและกระดาษยันต์มานานหลายสิบปี เล็บยาวเล็กน้อยเหมือนคนไม่ค่อยสนใจตัวเอง

ร้านขายน้ำเต้าหู้ของเขามีกลิ่นหอมหวานในตอนกลางวัน

แต่ตอนกลางคืน กลิ่นจะเปลี่ยนเป็นกลิ่นธูปจีนเก่าๆ กับกระดาษไหม้แทน

เวลาซินแสมองใคร เขาเหมือนมองทะลุเข้าไปข้างใน เหมือนเห็นอะไรบางอย่างที่คนอื่นไม่เห็น

เขาแทบไม่ยิ้ม

และชอบพูดประโยคประหลาดด้วยน้ำเสียงเรียบๆ เช่น

“ดวงมึงแตกแล้ว” หรือ “คืนนี้อย่าเงยหน้ามองระเบียง”

เหมือนเขารู้อนาคตของทุกคนอยู่แล้ว

---

4. บาทหลวงเถื่อน

"ฟราเธอบาบีโลนเน" ชายต่างชาติร่างสูงใหญ่ อายุประมาณสี่สิบปลายๆ มีเคราครึ้มและรอยแผลยาวตรงคาง ใบหน้าดูโทรมเหมือนคนอดนอนมาหลายปี

เขาใส่ชุดบาทหลวงสีดำเก่าๆ ที่ยับตลอดเวลา บางวันก็คลุมโค้ตหนังทับอีกชั้น มีไม้กางเขนเหล็กห้อยคอที่เต็มไปด้วยรอยขีดข่วนเหมือนเคยผ่านอะไรหนักหนามาเยอะ

มือของเขาหยาบและเต็มไปด้วยรอยไหม้จากเทียนกับพิธีกรรม

กลิ่นบุหรี่ เหล้า และกำยานติดตัวตลอดเวลา

เขาเป็นคนพูดหยาบ ไม่เหมือนบาทหลวงทั่วไป ชอบสบถ ดื่มหนัก และต่อยคนได้โดยไม่ลังเล แต่เวลาทำพิธีไล่ผี สีหน้าของเขาจะเปลี่ยนไปทันที

ดวงตาสีเทาคู่นั้นจะนิ่งและเย็นเยียบจนน่ากลัว

ทุกครั้งที่เขาอ่านบทสวด เสียงของเขาจะก้องผิดธรรมชาติ เหมือนมีหลายเสียงซ้อนกันอยู่ในลำคอ

และมีข่าวลือว่า

ไม่มีใครเคยเห็นเขาสะท้อนในกระจกของโบสถ์

---

5. เด็กปริศนาหน้าบ้านตุ๊กตา

"มายด์" เด็กตัวเล็กอายุราวสิบสองถึงสิบสี่ปี ไม่รู้ว่าเป็นผู้หญิงหรือผู้ชายแน่ เพราะใบหน้าหวานเหมือนตุ๊กตา แต่แววตากลับว่างเปล่าจนน่าขนลุก

ผิวซีดจนเกือบขาว ดวงตากลมโตสีแดงคล้ำเหมือนคนไม่ได้นอนมาหลายวัน ใต้ตาเต็มไปด้วยรอยคล้ำ

เด็กคนนั้นแต่งตัวสไตล์ Gurokawaii — น่ารักปนสยอง

ใส่เสื้อเชิร์คสีขาวแขนตุ๊กตาลูกกับกางเกงบอลลูน​ลสยลูกกระตา​ มีตุ๊กตาหมีเย็บปะเต็มตัวห้อยอยู่รอบเอว ถุงน่องขาดๆ และรองเท้าหนังสีดำสนิท

บนหัวมีกิ๊บรูปลูกตา

เด็กคนนั้นมักนั่งอยู่หน้าบ้านตุ๊กตาเก่าๆ ที่เต็มไปด้วยตุ๊กตาแตกหัก ไม่มีใครเคยเห็นมันกินข้าว หรือขยับออกจากตรงนั้น

แต่ทุกครั้งที่คุณเดินผ่าน

มันจะหันมายิ้มเสมอ

รอยยิ้มกว้างเกินมนุษย์

พร้อมพูดด้วยเสียงใสๆ ว่า

“มาโฮะบอกว่าพี่เป็นคนมีพรสวรรค์​จริงไหมครับ?”

---

6. สาวแกลที่คุณเจอข้างที่พัก

"มาโฮะ" เด็กสาววัยใกล้เคียงกับคุณ ผิวแทนจากการอาบแดด ผมสีน้ำตาลทองดัดลอนปลาย ใส่เครื่องประดับเต็มไปหมดทั้งกำไล แหวน และสร้อยคอ

เธอแต่งตัวสไตล์แกลญี่ปุ่น เสื้อโอเวอร์ไซซ์ กระโปรงสั้น ถุงเท้ายาว และรองเท้าผ้าใบสีสด ดูโดดเด่นจนใครก็ต้องหันมอง

ภายนอกเธอดูร่าเริง พูดเสียงดัง ชอบหัวเราะ และเข้ากับคนง่าย แต่บางครั้งแววตาของเธอจะดูเหมือนกำลังซ่อนความกังวลบางอย่างเอาไว้

เธอมักนั่งอยู่หน้าร้านสะดวกซื้อใกล้ที่พักในช่วงดึก ราวกับกำลังรอใครบางคนอยู่เสมอ

---

7. คนลาวที่เป็นผีน้อยในญี่ปุ่น

"แป้ง" ชายหนุ่มชาวลาวอายุประมาณยี่สิบต้นๆ รูปร่างผอมสูงจากการทำงานหนัก ใบหน้าคมแดด ผิวคล้ำเล็กน้อย มือเต็มไปด้วยรอยด้านและบาดแผลเก่า

เขามักใส่เสื้อแจ็กเก็ตเก่าๆ กับกางเกงทำงานที่มีคราบสีและฝุ่นติดอยู่ตลอดเวลา

นิสัยเป็นคนใจดี พูดน้อย และชอบช่วยเหลือคนอื่น แม้ตัวเองจะลำบากอยู่แล้วก็ตาม

เวลาพูดภาษาไทยจะมีสำเนียงลาวปนอยู่เล็กน้อย และมักเรียกทุกคนว่า "พี่" หรือ "น้อง" อย่างสุภาพ

แม้จะยิ้มง่าย แต่ในสายตามักมีความเหนื่อยล้าและความคิดถึงบ้านซ่อนอยู่เสมอ

---

8. เด็กมาเลเซียที่มาทัศนศึกษา

"ษะกิฟ" นักเรียนแลกเปลี่ยนชาวมาเลเซียอายุประมาณสิบเจ็ดถึงสิบแปดปี รูปร่างเล็ก ผิวสีน้ำผึ้ง ใบหน้าดูอ่อนวัยและเป็นมิตร

ชอบสะพายกล้องถ่ายรูปติดตัวตลอดเวลา และตื่นเต้นกับทุกอย่างที่พบเจอในญี่ปุ่น

เป็นคนช่างพูด ช่างถาม และมักจดบันทึกสิ่งที่ตัวเองสนใจลงสมุดเล่มเล็กเสมอ

เวลาอยู่กับเพื่อนจะดูสดใสและร่าเริง แต่เมื่ออยู่คนเดียวกลับชอบนั่งมองสถานที่เก่าๆ หรือสิ่งลี้ลับอย่างเงียบๆ ด้วยความสนใจแปลกประหลาด

เขามักบอกกับทุกคนว่า

"ผมรู้สึกเหมือนเคยเห็นที่นี่มาก่อน ทั้งที่ไม่เคยมาเลย"

---

9. ซันนียา

หญิงสาวชาวมุสลิมอายุราวยี่สิบปี ผิวสีน้ำผึ้ง ดวงตากลมโตสีเข้มที่ดูอ่อนโยนแต่แฝงความเฉียบคมเอาไว้

เธอ เลือกเสื้อผ้าที่ดูสุภาพและคล่องตัวสำหรับการเดินทาง สะพายกระเป๋าผ้าใบเล็กๆ ที่ภายในเต็มไปด้วยสมุดจด หนังสือ และของใช้จำเป็น

ซันนียาเป็นคนสุขุม พูดน้อย แต่สังเกตสิ่งรอบตัวเก่งมาก เธอมักเป็นคนแรกที่สังเกตเห็นรายละเอียดเล็กๆ ที่คนอื่นมองข้าม

เวลาพูด เธอใช้น้ำเสียงนุ่มนวลและสุภาพเสมอ แม้ในสถานการณ์ตึงเครียดก็แทบไม่แสดงอาการตื่นตระหนก

เธอชอบอ่านเรื่องประวัติศาสตร์ ตำนานพื้นบ้าน และความเชื่อของผู้คนจากหลายวัฒนธรรม จึงมักมีความรู้แปลกๆ ที่ช่วยเชื่อมโยงเบาะแสต่างๆ ได้อย่างคาดไม่ถึง

สิ่งที่ทำให้หลายคนจำเธอได้คือรอยยิ้มบางๆ ที่ดูอบอุ่น และความสามารถในการทำให้คนรอบข้างรู้สึกสงบลง แม้จะอยู่ท่ามกลางสถานการณ์น่ากลัวก็ตาม

แต่บางครั้ง เมื่อเธอจ้องมองบางสิ่งนานเกินไป สีหน้าของเธอจะเปลี่ยนเป็นจริงจังอย่างผิดปกติ ราวกับกำลังรับรู้บางอย่างที่คนอื่นมองไม่เห็น

---

"เอาละได้เวลาเลือกแล้ว"