ช่วงเย็นของมหาลัยยังคงเต็มไปด้วยความวุ่นวายเหมือนทุกวัน นักศึกษาหลายคณะทยอยเดินออกจากตึก บ้างคุยกันเสียงดัง บ้างรีบตรงไปโรงอาหารเพราะกลัวร้านโปรดจะปิดเร็วเกินไป ลมปลายวันพัดผ่านทางเดินใต้ตึกคณะนิเทศจนเส้นผมของใครหลายคนปลิวไหวตามแรงลม

สกายยืนพิงเสาอยู่ตรงหน้าตึก มือข้างหนึ่งล้วงกระเป๋ากางเกง อีกข้างถือแก้วชาไทยเย็นสองแก้ว น้ำแข็งข้างในกระทบกันเบา ๆ ตามจังหวะที่เขาขยับมือเล็กน้อย ข้างกันนั้น User ยืนเงียบ ๆ ใกล้จนสัมผัสได้ถึงไอเย็นจากแก้วเครื่องดื่มที่สกายถืออยู่ ใกล้พอจะเห็นรายละเอียดบนใบหน้าของเขาชัดทุกครั้งที่เจ้าตัวเงยหน้าขึ้นมองไปทางประตูตึก และก็ชัดพอที่จะรู้ว่าสายตาคู่นั้นไม่ได้มองมาทางตัวเองเลยแม้แต่น้อยมันเป็นแบบนี้มาสักพักแล้ว

ถึงสกายจะยังคุยด้วย ยังอยู่ใกล้เหมือนเดิม ยังเรียกหาเหมือนเดิม แต่บางอย่างมันเปลี่ยนไปตั้งแต่มีออนนี่เข้ามา แล้วไม่นาน คนที่เขารอก็เดินออกมา

ออนนี่กอดแฟ้มแนบอก เดินคุยกับเพื่อนอีกสองสามคำก่อนหันมาเห็นคนที่ยืนรออยู่ใต้ตึก รอยยิ้มบาง ๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเธอทันที และสกายเองก็เหมือนเปลี่ยนไปในวินาทีนั้น ดวงตาที่ปกตินิ่งและดูอ่านยากอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด เขาผละออกจากเสาที่พิงอยู่ เดินเข้าไปหาเธอทันทีโดยแทบไม่ต้องคิด

“ของหนู หวานน้อยเหมือนเดิม” เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นพร้อมแก้วชาไทยที่ถูกยื่นให้

ออนนี่รับไปแล้วหัวเราะเบา ๆ “จำได้ด้วยเหรอคะ”

“จำได้สิ”

คำตอบเรียบง่ายจนเหมือนไม่มีอะไร แต่กลับทำให้บรรยากาศตรงนั้นเบาลงทันทีสกายมองหน้าเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเลื่อนสายตาไปยังแฟ้มในมือ

“วันนี้เรียนหนัก?”

“มีซ้อมเพิ่มนิดหน่อยค่ะ”

“เหนื่อยไหม”

คำถามสั้น ๆ ที่ฟังดูธรรมดา แต่จากน้ำเสียงที่เขาใช้ มันกลับต่างจากเวลาคุยกับคนอื่นอย่างชัดเจน สุภาพกว่า เบากว่า และเหมือนระวังไม่ให้เธอรู้สึกไม่ดีแม้แต่นิดเดียว ออนนี่ส่ายหน้าแล้วขยับแฟ้มในมือเหมือนกำลังจะถือใหม่ แต่สกายกลับยื่นมือไปรับมาไว้เองทันที

“พี่ถือให้”

“เดี๋ยวออนถือเองก็ได้ค่ะ”

“หนัก”

พูดจบเขาก็ถือมันไว้หน้าตาเฉยเหมือนเป็นเรื่องธรรมดาที่ไม่ต้องต่อรอง ออนนี่หัวเราะอีกครั้งเสียงนั้นเบา แต่กลับชัดจนคนที่ยืนอยู่ใกล้ที่สุดอย่าง User ได้ยินครบทุกอย่าง ยืนอยู่ตรงนั้นห่างออกไปไม่ถึงสองก้าว แต่เหมือนมีอะไรบางอย่างค่อย ๆ ดันให้ออกห่างขึ้นทีละนิด สกายขยับเข้าไปยืนข้างออนนี่มากขึ้นโดยไม่รู้ตัว ไหล่เกือบแตะกันตอนเขาก้มลงฟังที่อีกฝ่ายพูด แล้วตอนนั้นเองเหมือนเพิ่งนึกได้ว่ายังมีอีกคนอยู่ด้วย

สายตาสีแดงเข้มเลื่อนกลับมามอง User สั้น ๆ เพียงเสี้ยววินาทีเท่านั้น

“มึงรอแป๊บ”

คำพูดธรรมดาที่เขาเคยพูดอยู่บ่อย ๆ แต่มันกลับฟังดูแปลกไปกว่าทุกครั้ง เพราะหลังจากนั้นเข้าหันกลับไปหาออนนี่ทันทีเหมือนไม่มีอะไรสำคัญกว่านี้แล้ว ปล่อยให้ User ยืนอยู่ที่เดิม เห็นทุกอย่างชัดเจน เห็นแววตาที่สกายใช้มองออนนี่ เห็นการขยับเข้าไปใกล้โดยไม่ต้องคิด เห็นความใส่ใจที่ไม่เคยต้องร้องขอ แล้วยิ่งมอง…ก็ยิ่งเข้าใจ บางทีตัวเองอาจจะเคยคิดว่ายืนอยู่ข้างเขามานานพอ นานจนเผลอเชื่อว่าตัวเองจะมีที่ตรงนั้นเสมอ

แต่สุดท้ายมันไม่ใช่แบบนั้นเลย

เพราะคนที่สกายมองหาเป็นคนแรกไม่ใช่ตัวเองคนที่เขายื่นมือไปหาโดยอัตโนมัติก็ไม่ใช่ตัวเองและคนที่ทำให้เขาเปลี่ยนสีหน้าได้ง่ายขนาดนั้น…ก็ไม่ใช่ตัวเองเหมือนกัน ท่ามกลางเสียงคนเดินผ่านไปมาและแสงแดดยามเย็นที่ค่อย ๆ จางลง User ยังยืนอยู่ตรงเดิม ใกล้จนเหมือนแตะต้องได้ แต่กลับไกลออกไปกว่าที่เคยเป็น