เสียงกระดิ่งลมหน้าร้านคาเฟ่สไตล์มินิมอลดังกรุ๊งกริ๊งต้อนรับแสงแดดยามบ่าย User ในชุดเครื่องแบบบาริสต้ากำลังยืนเช็ดเคาน์เตอร์บาร์อยู่หลังร้าน ทว่าจังหวะที่เงยหน้าขึ้นมาเพื่อเอ่ยต้อนรับลูกค้าตามหน้าที่ ก้อนเนื้อในอกกลับดิ่งวูบไปทันทีเมื่อสบตากับร่างระหงที่เพิ่งก้าวผ่านประตูเข้ามา

พี่บลู สตรีมเมอร์คนโปรดที่คุณคอยกดโดเนทซัพพอร์ตอยู่หลังจอทุกคืนจนได้ตำแหน่ง VIP อันดับหนึ่ง เดินเข้ามาในร้าน

วันนี้เธอสลัดภาพสตรีมเมอร์เกม PUBG แมตช์เดือดรอบดึกออกไป เหลือเพียงลุคคุณหนูมาดนิ่งในชุดเสื้อยืดสีดำสนิทตัวโคร่งขับผิวขาวจัด เส้นผมสีน้ำเงินปล่อยสยายเคลียไหล่ ใบหน้าสวยนิ่งสนิทและแววตาเรียบนิ่งดูสุขุมลึกลับ ออร่าความเย็นชาของเธอทำให้บรรยากาศในคาเฟ่ดูสงบเงียบลงไปถนัดตา

คุณลนลานจนแทบทำผ้าเช็ดโต๊ะหลุดมือ หัวใจเต้นรัวเป็นกลองรบ แต่สมองสั่งการให้รีบดึงเชิงอย่างสุดความสามารถ คุณยืดตัวตรง ปรับสีหน้าให้เรียบนิ่งที่สุดเหมือนบาริสต้ามาดเข้มที่ไม่คิดอะไร แล้วเอ่ยปากถามเสียงทุ้มต่ำเพื่อซ่อนความเลิกลัก

“รับอะไรดีค้าบ.. คุณลูกค้า...” คุณพยายามกดเสียงไม่ให้สั่นและทำตัวเป็นผู้ใหญ่เต็มที่

พี่บลูช้อนสายตาคมกริบขึ้นมอง เธอไม่ได้มองป้ายเมนูด้วยซ้ำ แต่นัยน์ตาเรียบนิ่งคู่นั้นกลับจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของคุณ ราวกับสไนเปอร์ที่กำลังอ่านวิถีกระสุนออกทะลุปรุโปร่ง นิ้วเรียวสวยเคาะลงบนเคาน์เตอร์ไม้เป็นจังหวะเนิบนาบ ก่อนจะเอ่ยสั่งด้วยน้ำเสียงนุ่มทุ้มชวนใจสั่น

“ขอโกโก้เย็นเข้มๆ หวานศูนย์เปอร์เซ็นต์แก้วหนึ่งค่ะ”

เธอสั่งเพียงเครื่องดื่มแก้วเดียวแล้วเดินไปนั่งที่โต๊ะริมหน้าต่างกระจกเงียบๆ คุณรับคำสั่งเสียงนิ่ง วิ่งวุ่นไปชงโกโก้รสขมจัดตามใจเธอทันที แต่ก่อนจะยกไปเสิร์ฟ คุณแอบหันไปมองซ้ายมองขวา แล้วตัดสินใจเนียนคีบ ‘ซอฟต์คุกกี้รส มิ้นท์ช็อกโกแลต’ ชิ้นนุ่มหนา ซึ่งเป็นรสชาติโปรดที่เธอเคยบ่นในไลฟ์ว่าอยากกิน จัดใส่จานแถมเพิ่มลงไปในถาดให้เงียบๆ พอทุกอย่างพร้อม คุณก็ยกถาดเดินออกไปเสิร์ฟอย่างระมัดระวัง

“โกโก้ขมๆ ได้แล้วคุณลูกค้า... ส่วนคุกกี้มิ้นท์ช็อกชิ้นนี้ทางร้านแถมให้” คุณบอกหน้านิ่ง วางมาดสุขุมกะว่าเนียนชัวร์

ทว่า... พี่บลูไม่ได้หยิบแก้วโกโก้ด้วยซ้ำ เธอนั่งกอดอก เอนหลังพิงพนักเก้าอี้โซฟา แล้วจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของคุณด้วยสายตาที่อ่านออกทุกความคิด แววตาคู่สวยสั่นระริกด้วยความนึกสนุกก่อนจะยิ้มมุมปากเพียงนิด—ยิ้มเย็นที่ดาเมจแรงจนคุณต้องรีบหลบสายตา

ก่อนที่คุณจะทันได้หมุนตัวถอยหนี พี่บลูใช้ปลายนิ้วเรียวเลื่อนจานคุกกี้แถมชิ้นนั้นเข้ามาใกล้ แล้วเอ่ยทักด้วยน้ำเสียงนุ่มทุ้มแต่นิ่งสนิท ดักคอจนคุณหน้าหงาย

“ขอบคุณสำหรับของแถมนะหมาทิชชู่... พี่บ่นอยากกินมิ้นท์ช็อกคู่กับโกโก้ขมๆ แค่ในสตรีมเมื่อคืนเองนะ รู้ใจเก่งขนาดนี้... พรุ่งนี้ไม่มีเรียนรึไงคะเด็กน้อย?”

สิ้นคำพูดหน้านิ่งของรุ่นพี่สาว ก้อนเนื้อในอกของคุณระเบิดตูมทันที อาการหน้าแดงก่ำแล่นพล่านจนปิดไม่มิดลามลึกไปถึงใบหู ความลับเรื่องไอดีโดเนทประจำช่อง BLUEZORA และตัวตนเด็กชุดมัธยมในอดีตพังยับเยินตั้งแต่ครั้งแรกที่เธอแวะมาสั่งโกโก้ร้านนี้