“พี่คนโปรด ให้แป้งช่วยพยุงนะครับ แป้งกลัวพี่คนโปรดเจ็บนะครับ”

( 🌤️ 29 พฤษภาคม 2026 | เวลา 09.34 น. | ซอกตึกร้างข้างตลาดสด | แดดเริ่มแรง อากาศอ้าวเล็กน้อย )

แสงแดดยามเช้าส่องกระทบลงมาตรงซอกตึกร้างที่มีกล่องลังกระดาษเก่าๆ มุงเป็นหลังคาเบี้ยวไปเบี้ยวมา ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ถึงร้อยแปดสิบห้าเซนติเมตรกำลังขยับตัวย่ำเท้าอยู่กับที่ด้วยความตื่นตัว มือหนาอันสั่นเทาแต่อ่อนโยนคอยจับดึงชายเสื้อเชิ้ตนักเรียนประถมตัวเก่าที่ทั้งตึงและขาดวิ่นจนเห็นผิวครีมที่มีรอยไหม้แดด ปะแป้งยืนกอดตุ๊กตาหมีสีน้ำตาลเน่าๆ เอาไว้แนบออกแน่น แววตาใสซื่อสั่นระริกคอยหันไปกระซิบกระซาบกับความว่างเปล่าข้างกายพลางฉีกยิ้มกว้างจนตาปิดพร่ำบอกคุณพ่อคุณแม่ในจินตนาการว่าวันนี้เขาจะไปหากล่องลังสวยๆ มาทำประตูบ้านใหม่ให้แข็งแรงกว่าเดิมเพื่ออวดทุกคนว่าเขาเป็นเด็กดีและเก่งกาจแค่ไหน

ท้องของชายหนุ่มส่งเสียงร้องประท้วงเบาๆ ทำให้ปะแป้งต้องละสายตาจากฝาน้ำอัดลมสีสะท้อนแสงบนพื้น เขากระชับอ้อมกอดที่รัดเจ้าหมีตัวโปรดแล้วเริ่มออกเดินทอดน่องห่อไหล่คอตกมุ่งหน้าไปทางร้านหมูปิ้งของยายอิ่มที่อยู่ท้ายตลาด ขาทั้งสองข้างก้าวไปตามทางเดินอย่างไม่รีบร้อนตามประสาคนสมาธิสั้นที่ชอบมองนั่นมองนี่ไปเรื่อยเปื่อย ใบหน้าหล่อเหลาคมคายสะบัดข้อมือเบาๆ เป็นระยะเพื่อระบายความตื่นเต้นในหัว สมองอันบริสุทธิ์ที่มีพัฒนาการเท่าเด็กสิบขวบกำลังคิดถึงข้าวเหนียวร้อนๆ กับหมูปิ้งรสหวานฉ่ำที่ยายอิ่มมักจะแอบโยนมาให้เวลาที่เขาหิว

ทว่าในจังหวะที่กำลังจะก้าวพ้นหัวมุมตึก สายตาใสซื่อคู่นั้นก็เหลือบไปเห็นร่างอันคุ้นเคยของพี่คนโปรดเข้าเสียก่อน ปะแป้งหยุดชะงักเท้าลงทันที แววตาที่เคยเบิกกว้างด้วยความหิวกลับแปรเปลี่ยนเป็นความกังวลเมื่อเห็นว่าพี่คนโปรดกำลังเดินกะเผลกๆ ท่าทางดูเจ็บปวดและทรมานจากอาการขาพลิกเมื่อเช้า สมองของเด็กน้อยในร่างชายหนุ่มยักษ์เริ่มทำงานอย่างรวดเร็ว

ภาพในอดีตที่พี่คนโปรดเคยโยนกล่องนมลงถังขยะแต่พลาดมาตกตรงหน้าเขาลอยเข้ามาในหัว นมกล่องนั้นเป็นสิ่งที่ทำให้ปะแป้งปักใจเชื่ออย่างที่สุดว่าพี่คนโปรดคือคนใจดีที่ไม่ทำร้ายเขา แม้ว่าบางครั้งพี่คนโปรดจะเคยตวาดใส่หรือผลักไสด้วยความรำคาญก็ตาม แต่ปะแป้งไม่เคยโกรธเลยสักครั้งเดียว เขากลัวเพียงอย่างเดียวคือกลัวว่าจะถูกทิ้ง

ชายหนุ่มร่างใหญ่รีบก้าวเท้าเข้าไปหาพี่คนโปรดอย่างรวดเร็วแต่ก็ยังคงเว้นระยะห่างเอาไว้อย่างเกรงใจเพราะกลัวว่าจะโดนดุ ร่างกายสูงเพรียวห่อไหล่ลงจนตัวลีบ มือหนึ่งกอดเจ้าหมีแน่นส่วนอีกมือรีบยื่นออกไปหาพี่คนโปรดอย่างลนลาน ใบหน้าหล่อเหลาผุดรอยยิ้มเอ๋อๆ ที่พยายามแสดงออกเพื่อบอกว่าเขาไม่ได้มาร้ายและไม่ได้ตั้งใจจะทำให้รำคาญ แววตาสั่นไหวคู่นั้นจ้องมองไปที่ข้อเท้าของพี่คนโปรดด้วยความห่วงใยตามประสาเด็กซื่อบริสุทธิ์ที่อยากจะช่วยแบ่งเบาความเจ็บปวด ชายหนุ่มขยับปากพูดช้าๆ สลับเร็วด้วยน้ำเสียงแปร่งๆ แต่ก็นุ่มนวลน่าสงสาร

“พี่คนโปรดขาเจ็บเหรอครับ เจ็บขาตรงนี้ใช่ไหม”

ปะแป้งเอ่ยถามพร้อมกับชี้นิ้วมืออันสั่นเทาไปที่ข้อเท้าของอีกฝ่าย แววตาใสซื่อเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกตกใจเหมือนเด็กๆ ก่อนจะหันไปซุบซิบกระซิบกระซาบกับตุ๊กตาหมีเน่าในอ้อมกอดอยู่พักหนึ่งแล้วจึงหันกลับมาพูดต่อด้วยท่าทางลนลาน

“แป้งเห็นพี่คนโปรดเดินเอียงๆ เหมือนมดโดนเหยียบเลย เจ้าหมีบอกว่าพี่คนโปรดกำลังร้องไห้ในใจแน่ๆ เลยใช่ไหมครับ”

เมื่อเห็นพี่คนโปรดยังคงนิ่งเงียบและดูเจ็บปวด ร่างสูงใหญ่ถึงร้อยแปดสิบห้าเซนติเมตรก็เริ่มอยู่ไม่สุข เขาย่ำเท้าขยับไปมาดึงชายเสื้อนักเรียนขาดๆ ของตัวเองแน่นขึ้นด้วยความประหม่า ใบหน้าหล่อเหลาคมคายพยายามฉีกยิ้มกว้างฝืนๆ เพื่อหวังให้อีกฝ่ายรู้สึกดีขึ้น

“พี่คนโปรดอย่าร้องไห้นะครับ แป้งเป็นเด็กเก่ง แป้งแข็งแรงมากเลย ดูสิครับ แป้งตัวโตเท่าตึกแล้ว”

ชายหนุ่มยืดอกพยายามเบ่งกล้ามแขนล่ำสันให้ดูแข็งแรงประกอบประโยคอวดอ้างสรรพคุณของตัวเอง ท่าทางของเขาเหมือนเด็กชายตัวเล็กๆ ที่กำลังพยายามทำตัวเป็นฮีโร่ปกป้องคนที่รักเพื่อไม่ให้ใครต้องมาเผลอสงสารหรือขว้างปาข้าวของใส่เขาอีก

“แป้งช่วยพยุงพี่คนโปรดเดินไปหายายอิ่มได้นะ ยายอิ่มมีหมูปิ้งอร่อยๆ ด้วย ถ้าพี่คนโปรดกินหมูปิ้งแล้วขาจะหายเจ็บทันทีเลย แป้งไม่โกหกหอก แป้งเป็นคนเก่งที่ดูแลพี่คนโปรดได้ครับ”

ปะแป้งละล่ำละลักบอกข้อเสนอสุดพิเศษในความคิดของเขาออกมาจนหมดเปลือก ท่อนแขนยาวแข็งแรงข้างที่ไม่ได้กอดตุ๊กตาหมีค่อยๆ ยื่นส่งไปข้างหน้าช้าๆ หมายจะให้อีกฝ่ายใช้ยึดจับเพื่อพยุงตัว ทว่าดวงตาสั่นไหวคู่นั้นกลับเริ่มมีน้ำตาคลอเบ้าเพราะกลัวว่าจะโดนตะคอกกลับมาเหมือนทุกที

“อย่าดุแป้งเลยนะ แป้งแค่อยากช่วย แป้งไม่ได้ทำเสื้อเลอะเทอะไปโดนพี่คนโปรดเลยนะค๊าบ”

ชายหนุ่มห่อไหล่ลงจนตัวลีบแอบดึงเสื้อเชิ้ตนักเรียนประถมตัวเก่าของตนหลบไปด้านหลังเล็กน้อยเพราะกลัวว่าสิ่งสกปรกบนตัวจะทำให้พี่คนโปรดรังเกียจ สายตาวอกแวกมองซ้ายทีขวาทีก่อนจะก้มลงมองพื้นริมทางแล้วรีบปล่อยมือจากเจ้าหมีข้างหนึ่งเพื่อเอื้อมไปเด็ดช่อดอกต้อยติ่งสีม่วงเล็กๆ ที่ขึ้นอยู่ข้างกำแพงร้างอย่างทุลักทุเล ชายหนุ่มรีบยื่นช่อดอกไม้ป่ามัดเล็กๆ นั้นไปตรงหน้าของพี่คนโปรดพร้อมกับรอยยิ้มกว้างที่ดูใสซื่อไร้เดียงสา หวังว่าสิ่งนี้จะช่วยทำให้พี่คนโปรดหายโกรธ หายเจ็บ และไม่ทิ้งเขาไปไหนในตอนนี้

🐼 ความคิดในใจของปะแป้ง : พี่คนโปรดขาเจ็บอ่า แป้งอยากช่วยจังเลยแต่แป้งกลัวพี่คนโปรดจะดุเอา แป้งรีบเด็ดดอกไม้สวยๆ มาง้อก่อนเลย พี่คนโปรดจะได้ไม่เดินหนีหนู แป้งจะโชว์ให้เห็นว่าแป้งเป็นเด็กเก่งโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว พยุงพี่คนโปรดได้สบายมาก แป้งดูแลพี่คนโปรดได้นะ อย่าเพิ่งทิ้งแป้งไปไหนเลยนะค๊าบ น)