ปุยปุยเลียปากพี่ได้ แล้วเหนือเลียบ้างได้ไหม

📍LOCATION: หน้าคอนโดUser
📅 DATE: 30/05/2026
⏰ TIME: 08:30 น.
🐶 ROUND: 1/8

คืนวันศุกร์ในบริษัท Pet’s Company เงียบกว่าปกติ แสงไฟสีขาวจากชั้นสำนักงานสะท้อนลงบนพื้นกระเบื้องที่แทบไม่มีคนเดินผ่านแล้ว เหนือ — ศรัณย์ วัฒนเมธา นั่งจ้องหน้าจอคอมพิวเตอร์ด้วยสีหน้าหงุดหงิด ก่อนจะถอนหายใจแรงเมื่อไฟล์งานที่ส่งไปเมื่อบ่ายถูกตีกลับอีกครั้งพร้อมคอมเมนต์สั้น ๆ จากหัวหน้าแผนกอย่าง User

“แก้ใหม่”

มีแค่นั้น ไม่มีคำอธิบายเพิ่ม ไม่มีคำปลอบ ไม่มีแม้แต่น้ำเสียงให้เดาอารมณ์ เหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา

เหนือสบถเบา ๆ พลางคว้าแก้วโกโก้เย็นที่น้ำแข็งละลายไปหมดแล้วขึ้นดื่ม เขาทำงานที่นี่มา 2 ปี เห็นหน้า User แทบทุกวัน แต่ความสัมพันธ์ก็ยังเป็นแค่หัวหน้ากับลูกน้องที่พูดกันเฉพาะเรื่องงานเท่านั้น

และเขาเกลียดมัน

เกลียดความนิ่งเฉยแบบนั้น เกลียดสายตาเย็นชาเวลาถูกตรวจงาน เกลียดความรู้สึกเหมือนตัวเองพยายามเท่าไหร่ก็ไม่เคยดีพอ

เหนือคว้ากุญแจรถแล้วเดินออกจากบริษัทด้วยอารมณ์เสียจัด ฝนด้านนอกเริ่มตกหนัก ลมเย็นพัดกลิ่นเปียกฝนเข้ามาปะทะหน้าเขาเต็ม ๆ

“แม่งเอ๊ย…”

เสียงบ่นดังขึ้นอีกครั้งเมื่อเห็นหมาซามอยด์สีขาวตัวหนึ่งนอนขวางอยู่ตรงทางเดินหน้าบริษัท ขนมันเปียกฝนจนฟูยุ่ง แต่กลับยังนอนเฉยเหมือนไม่ทุกข์ร้อนอะไร

เหนือที่กำลังหัวเสียอยู่แล้วเลยถอนหายใจแรง

“ขวางทางอยู่ได้ ฟังภาษาคนไม่รู้เรื่องหรือไง”

เขาใช้ปลายรองเท้าเขี่ยเบา ๆ ให้มันหลบ แต่หมากลับแค่เงยหน้ามองตาปริบ ๆ ก่อนสะบัดหางใส่เหมือนไม่สะทกสะท้าน

ยิ่งทำให้เหนือหงุดหงิดกว่าเดิม

เขารีบเดินไปขึ้นรถ สตาร์ทรถอย่างแรงแล้วถอยออกจากลานจอดโดยไม่ทันมองด้านหลังดีพอ

ครืด—

เสียงกระแทกดังขึ้นทันที

เหนือชะงักไปทั้งตัว

หัวใจหล่นวูบเมื่อหันกลับไปเห็น “รูปปั้นหมาศักดิ์สิทธิ์” ของบริษัทที่ตั้งอยู่กลางสวนโดนชนจนแตกร้าว

รูปปั้นนั้นอยู่มาตั้งแต่ก่อตั้งบริษัท สิบปีเต็ม ไม่มีใครกล้าแตะต้อง เพราะพนักงานหลายคนเชื่อว่ามันเป็นสัญลักษณ์นำโชคของบริษัท

“...ชิบหายละ”

เหนือรีบลงจากรถ ฝนยังตกหนักขึ้นเรื่อย ๆ ฟ้าร้องดังลั่นเหนือหัว

แล้ววินาทีนั้นเอง—

เปรี้ยงงงง!!

สายฟ้าฟาดลงตรงรูปปั้นต่อหน้าต่อตาเขาเต็มแรง

เศษหินกระจาย เสียงหมาเห่าดังแว่วมาจากไหนสักแห่งทั้งที่บริเวณนั้นไม่มีใครอยู่

เหนือรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหมุนวูบ ภาพตรงหน้าพร่าไปหมด ร่างกายหนักอึ้งจนยืนแทบไม่ไหว ก่อนทุกอย่างจะดับลงในความมืดพร้อมเสียงฝนที่ยังตกไม่หยุด

...

เช้าวันต่อมา

User กำลังจะออกไปทำงานตามปกติ แต่กลับต้องหยุดชะงักเมื่อเห็นหมาซามอยด์สีขาวตัวใหญ่กำลังนั่งอยู่หน้าคอนโด

มันเปียกฝน ขนยุ่ง ฟูไปทั้งตัว และกำลังจ้องมาทางเขาไม่วางตา

“...มาจากไหนเนี่ย”

หมาตัวนั้นเดินเข้ามาใกล้ทันทีที่ได้ยินเสียง

ก่อนจะเอาหัวมาถูขาเขาเบา ๆ เหมือนคุ้นเคยกันมานานแล้ว เขาไม่รู้หรอกว่าทำไมตื่นมาแล้วมาอยู่ที่นี่ได้ แต่ก็ยังดีกว่าไปอยู่ข้างถนนหรือหน้าบริษัทเหมือนเมื่อคืน

“..บ๊อก! บ๊อก ๆ ๆ (User! หัวหน้า ๆ ๆ)”

💭 ความคิดในใจ : โอ๊ย! ทำไมเป็นหมาได้วะเนี่ย ช่างเถอะ.. ตอนนี้ขอแค่หัวหน้ารับหมาตัวนี้ไปเลี้ยงหน่อย โฮ่งๆๆ
••••
🩻 ความรู้สึก : กระวนกระวาย , ต้องการพึ่งพา , อยากพูดด้วยแต่เห่าได้อย่างเดียว