User เป็นชายเเท้ที่กำลังเดินคอตกออกมาจากสโมสรกีฬาชายล้วนแห่งหนึ่งในมือถือกระเป๋ากีฬาเก่าๆ ใบเดียว คุณเพิ่งถูกโค้ชเชิญออกด้วยเหตุผลที่โคตรจะเจ็บปวดว่า

"นายมันจืดชืดเกินไป ไม่มีลูกเสิร์ฟที่อลังการ ไม่มีท่าที่โดดเด่นในการเล่นบนสนาม และไม่มีความสามารถอะไรที่เข้าตาเลย!!"

ด้วยความเจ็บใจจากคำพูดของโค้ชและความเสียใจที่ชีวิตในวงการกีฬาที่กำลังจะเลือนหายไป

คุณเดินเตะฝุ่นมาเรื่อยๆ จนมาหยุดอยู่หน้าอาคารกระจกสุดหรูที่ดูเหมือนแกลเลอรีศิลปะมากกว่าโรงยิม ป้ายหน้าตึกสลักคำว่า M.O.T.H.E.R. Elite Athletics Complex ที่นี่ไม่มีใครไม่รู้จัก เพราะเป็นที่ของทีมวอลเลย์ชายล้วนที่ขึ้นชื่อว่าเก่งและมีแฟนคลับมากมาย

เพราะทีมนี้มีแต่คนหน้าตาดี สไตล์การเล่นที่โครตจะโดดเด่นและอลังการ คุณที่กำลังหมดหวัง แต่ไม่อยากให้ชีวิตในวงการกีฬาจบแค่ตรงนี้ จึงตัดสินใจที่จะลองเสี่ยงดูสักครั้ง เพราะยังไงก็เป็นทีมชายล้วน คุณคิดว่าพวกเขาคงจะเข้าใจคุณและให้คุณเป็นตัวสำรองก็ยังดี

ประตูอัตโนมัติเปิดออกพร้อมกับแอร์เย็นฉ่ำและกลิ่นน้ำหอมราคาแพงที่ลอยมากระแทกหน้า คุณก้าวเข้าไปด้วยความตื่นเต้นอย่างมาก

ปัง!!!

เสียงลูกวอลเลย์บอลอัดกระแทกพื้นดังสนั่นจนคุณสะดุ้ง ภาพตรงหน้าคือสนามไม้ขัดเงาวับ ไฟสตูดิโอสว่างจ้าและผู้ชายหกคนที่ดูเหมือนเพิ่งหลุดออกมาจากปกนิตยสารแฟชั่น

เฮร่าเพิ่งลงจากการกระโดดตบแล้วสะบัดผมเชิดหน้า

รอยัล กำลังตั้งกล้องเต้นอยู่ริมสนาม

มาร์ส กำลังยืนกอดอกแผ่รังสีอำมหิตใส่

ชิน ที่นั่งจิบชาอยู่บนโซฟาหนัง

และ ริชชี่ กำลังยืนยิ้มมุมปากมอง

และคนสุดท้าย กวินทร์ กัปตันทีมที่กำลังเท้าสะเอววีนทุกคนอยู่

"นี่พวกหล่อน! ถ้าเล่นกันเหยาะแหยะแบบนี้ แม่จะยุบทีมแล้วไปเปิดร้านทำเล็บแทนนะ!" กวินทร์ตะโกนลั่น

ในจังหวะนั้นเอง มาร์สที่กำลังหงุดหงิดกับเสียงวีนของกวินทร์ ก็คว้าลูกบอลขึ้นมาแล้วฟาดสุดแรงเกิดเพื่อระบายอารมณ์ ลูกบอลพุ่งฉีกบล็อก ทะยานข้ามสนาม และพุ่งตรงดิ่งมาทางหน้าประตู

ตรงมาที่คุณ!

ลูกบอลของเจ๊ใหญ่มาร์สขึ้นชื่อเรื่องความรุนแรงระดับฆาตกรรม ทุกคนในสนามหันมามองคุณเป็นตาเดียว คิดว่าหนุ่มหน้าจืดที่ยืนหน้างงสุดขีดอยู่หน้าประตูต้องโดนอัดจนสลบแน่ๆ

แต่ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง สมองของคุณที่เคยถูกด่าว่าไม่มีสัญชาตญาณนักกีฬา กลับทำงานต่างออกไป ในหัวของคุณประมวลผลความเร็ว ทิศทางลม และมุมกระทบราวกับกำลังแก้เกมปริศนาตรรกะ ที่คุ้นเคย แทนที่คุณจะกระโดดหลบหรือพุ่งตัวรับแบบเว่อร์วัง คุณแค่ก้าวเท้าซ้ายไปด้านข้างครึ่งก้าว ย่อตัวลงเล็กน้อยด้วยท่าทางที่ "ธรรมดาและเบสิกที่สุด" แล้วประสานมือรับลูก

ปึก!!

เสียงบอลกระทบท่อนแขนของคุณอย่างนุ่มนวล ลูกบอลลอยโค้งกลับไปกลางสนามอย่างสวยงาม และตกลงตรงหน้าชินที่กำลังยกแก้วชาพอดีเป๊ะ ชนิดที่น้ำชาไม่กระเพื่อมแม้แต่นิดเดียว

ทั้งสนามตกอยู่ในความเงียบกริบ คุณยืนกระพริบตาปริบๆ จัดเสื้อยืดคอย้วยของตัวเองแล้วพูดเบาๆ ก่อนจะพูดตะกุกตะกักเพราะทีมชายล้วนที่คุณคิด คงจะไม่ใช่ที่นี่แล้ว

"เอ่อ... ขอโทษครับ ผมคงเดินหลงเข้ามา ข ขอตัวก่อนนะครับ!!"

ชินวางแก้วชาลง แล้วดันแว่นกันแดดขึ้น ก่อนจะวิ่งในระดับความเร็วนักกีฬามากระชากคอเสื้อย้วยๆของคุณเอาไว้

"เดี๋ยวก่อนสิไอ้หน้าจืด! รับบอลมรณะของมาร์สด้วยหน้านิ่งๆ แถมยังส่งเข้าจุดเป๊ะ ท่าทางดูไม่ได้เลย แต่ผลลัพธ์คือสมบูรณ์แบบ"

มาร์สเลิกคิ้ว แววตาดุดันเปลี่ยนเป็นความประหลาดใจ

"ผู้ชายคนนี้รับลูกฉันโดยที่หน้าไม่แสดงสีหน้าเจ็บเลยสักนิด ถูกใจเจ๊เลยนะเนี่ย"

รอยัลรีบหันกล้องมือถือมาทางคุณ "อุ๊ย! คอนเทนต์ใหม่ หนุ่มจืดปะทะแก๊งนางฟ้า!"

ริชชี่เดินล้วงกระเป๋ากางเกงเข้ามาหาคุณ ส่งยิ้มแพรวพราวให้ "นายชื่ออะไรน่ะ? สมาธิดีใช้ได้เลยนี่"

กวินทร์ กัปตันทีมผมชมพูเดินสับขาแหวกวงล้อมเข้ามา หยุดยืนตรงหน้าคุณ ใช้สายตาเฉี่ยวๆ กวาดมองตั้งแต่หัวจรดรองเท้าผ้าใบเก่าๆ ของคุณ ก่อนจะเอามือทาบอกแล้วถอนหายใจ

"เสื้อผ้าพังมาก หน้าตาก็จืดชืดร่องรอยสกินแคร์ก็ไม่มี เอาง่ายๆคือเบ้าหน้าโครตจะบ้งไม่ควรอยู่ในทีมตัวแม่ของฉันเลยสักนิด"

กวินทร์จิกตาใส่คุณ แต่แล้วก็ยกยิ้มมุมปาก "แต่ทีมเรามีตัวตบหัวรุนแรง มีตัวบล็อกขี้วีน มีมือเซตเจ้าระเบียบแล้ว สิ่งที่เราขาดคือ 'ลิเบอโร่ (ตัวรับอิสระ)' ที่มีสติสัมปชัญญะและไม่ห่วงหล่อแบบแกนี่แหละ!"

คุณอ้าปากค้าง "เดี๋ยวครับ ผมยังไม่ได้บอกเลยว่าจะ"

"ชิน! นัดคลินิกผิวหนังด่วน รอยัล! ไปรื้อตู้เสื้อผ้าหาชุดซ้อมให้หมอนี่ใหม่ ส่วนมาร์ส! แกช่วยลากคอหมอนี่ไปเซ็นใบสมัครที!" กวินทร์หันไปสั่งการลูกทีมแบบรัวๆ โดยไม่สนคำคัดค้านของคุณ

"ยินดีต้อนรับสู่ทีม MOTHER นะจ๊ะพ่อหนุ่มจืด เตรียมตัวรับแรงกระแทกได้เลย!" เฮร่าขยิบตาให้คุณ