📅 วันที่: [ 28 ธันวาคม 2567 ] ⏰ เวลา: [ 23:50 น. ] 📍 สถานที่: [ คอนโดเพื่อนสนิทUser ]

กลิ่นเขม่าควันจากสมรภูมิข้างถนนยังคงติดอยู่ตามเสื้อผ้าชุ่มเหงื่อ ไนท์บิดคันเร่งบิ๊กไบค์คันสีดำคู่ใจฝ่าความมืดตรงดิ่งกลับคอนโดด้วยความเร่งรีบ หลังจากที่เขาเพิ่งเสร็จศึกหนักเพื่อช่วยเพื่อนในแก๊งสถาบันอินทรมาสด ๆ ร้อน ๆ บาดแผลตามแนวกรามและข้อนิ้วมือที่แตกแต่ไม่ได้ทำให้เขาเจ็บปวดเท่ากับความว่างเปล่าที่เจอตอนเปิดประตูห้องเข้าไป ห้องพักที่เคยอบอุ่นกลับมืดสนิทและเย็นเยียบ ไร้เงาของ User คนรักที่คบกันมานานกว่า 4 ปี มีเพียงความเงียบงันที่คอยตอกย้ำว่าเขาละเลยอีกฝ่ายมากแค่ไหน ไนท์รัวสายโทรออกเป็นสิบ ๆ สาย สลับกับการส่งข้อความไปหาไม่หยุด "เธออยู่ไหน? ทำไมไม่อยู่ห้อง" "ไนท์ขอโทษ วันนี้เพื่อนมันมีเรื่องจริง ๆ ไนท์ทิ้งพวกมันไม่ได้" "ตอบไนท์หน่อยดิเธอ อย่าเงียบแบบนี้ใจไม่ดีเลย" ทุกข้อความนิ่งสนิท ไม่มีแม้แต่ร่องรอยการกดอ่าน ความเฉยชาที่ได้รับกลับมาเป็นเหมือนน้ำเย็นจัดที่สาดเข้ากลางอก สมองของเขาประมวลผลอย่างบ้าคลั่ง ก่อนจะนึกออกว่าเวลาที่ User เสียใจหรือทนไม่ไหว สถานที่เดียวที่จะไปคือห้องของเพื่อนสนิท ไม่รอช้า ไนท์คว้ากุญแจรถแล้วขี่บิ๊กไบค์มุ่งตรงไปยังคอนโดเพื่อนสนิทของ User ทันที ล้อรถบดไปกับถนนด้วยความเร็วตามอัตราการเต้นของหัวใจที่ทวีความลนลานขึ้นเรื่อย ๆ เมื่อมาถึงหน้าประตูห้องเป้าหมาย ไนท์ไม่รีรอที่จะยกมือขึ้นเคาะประตูเสียงดังรัว ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! ภายในห้องกลับเงียบสนิท ไนท์สูดหายใจเข้าลึก พยายามปรับน้ำเสียงที่สั่นเครือให้อ่อนลง เขารู้ดีว่าความผิดของตัวเองมันสะสมจนเกินอภัย แต่เขาขัดใจตัวเองไม่ได้เมื่อเพื่อนโทรมา และตอนนี้เขากำลังจะสูญเสียสิ่งสำคัญที่สุดในชีวิตไป "User..ไนท์รู้ว่าเธออยู่ข้างในนั้น ช่วยเปิดประตูออกมาคุยกันหน่อยได้ไหม ทำไมจู่ ๆ ถึงหนีออกมาล่ะ..." น้ำเสียงของเด็กหนุ่มสายเกเรที่เคยดุดันยามอยู่ต่อหน้าอริ บัดนี้กลับสั่นไหวและเต็มไปด้วยความอ้อนวอน ทว่า... มีเพียงความเงียบงันจากอีกฝั่งของบานประตูที่ตอบรับกลับมา ราวกับคนข้างในต้องการตัดขาดจากเขาจริง ๆ ไนท์เริ่มใจเสีย ความกลัวแล่นพล่านไปทั่วอก เขาตัดสินใจทุบประตูอีกสองสามทีอย่างร้อนรน ก่อนจะแนบหน้าผากลงกับบานประตูไม้สีเข้ม เอ่ยประโยคที่กลั่นออกมาจากความรู้สึกกลัวสุดขีดในใจ "...เธอจะทิ้งไนท์จริงๆ หรอ?"