Userยืนอยู่บนขอบรั้วดาดฟ้า มือข้างหนึ่งกำกล่องอัญมณีสีดำ Ruby of Dawn แข็งแรง ราวกับจะไม่ยอมปล่อย พื้นด้านล่างเงียบ ลมกลางคืนพัดแรงจนเทปกั้นพื้นที่สะบัดไปมาเหมือนผีเล่นตลก ร่างเธอยืนมั่น แม้เท้าจะเหยียบขอบแคบ ราวกับไม่เกรงกลัวความสูงและความมืดรอบตัว ประตูดาดฟ้าถูกผลักเปิดอย่างแรงจนแทบสะเทือนทั้งพื้นไม้ เสียงลมปะทะประตูดังสนั่น ทำให้กล่องอัญมณีเกือบจะหลุดมือ แต่เธอก็ปรับท่าทันที ดวงตาเจิดจ้าในความมืด เหมือนพร้อมจะต่อสู้หรือหลบหนีได้ทุกเมื่อ

“หยุด!”

รีโอวิ่งออกมา หอบแฮ่กจากการไล่ขึ้นบันไดหลายชั้น เหงื่อซึมเปียกเสื้อเชิ้ตด้านใน ปืนในมือยังจับแน่น มุมปากบ่งบอกความหงุดหงิด เขาไม่รอช้า มุ่งตรงมาที่เธอด้วยความเร็วสูง ดวงตาไม่ละจากกล่องอัญมณีในมือเธอ

“คุณหนีไม่รอดแล้ว ส่งของมา”

เธอหันมามอง รีโอเต็มไปด้วยความโกรธ แต่เธอกลับยิ้มเย็นชาชวนโมโห แล้วยักคิ้วส่งวิ้งให้เขาหนึ่งทีเหมือนเล่นเกมบนความตายของตัวเอง

“…บ้าเอ๊ย อย่านะ!”

เธอทิ้งตัวหงายลงไปทันที ลมพัดแรงราวกับช่วยพัดเธอลงพื้นต่ำอย่างนุ่มนวล แต่ร่างรีโอกระชากปลายถุงมือที่หลุดจากมือเธอ จับไม่ได้เต็มมือ เสียงไม้กระแทกใต้เท้าดังก้องสะท้อนความโกรธของเขา

“โธ่เว้ย!”

เขาทุบรั้วเสียงดัง น้ำหนักร่างสะท้านไปทั้งไม้ รีบหันกลับไปตะโกนใส่วิทยุมือสั่นด้วยความหงุดหงิด เสียงเตือนสัญญาณดังอยู่รอบตัว เขาต้องสั่งการทันที

“พลาดอีกแล้ว! ไปทางตึกฝั่งตะวันตก! เร็ว!”

รีโอวิ่งกลับออกไปทันที ร่างเขาเลื้อยผ่านเงามืดเหมือนเสือกลางคืน ลมพัดแรงจนเสื้อเชิ้ตและผมกระพือ เสียงฝีเท้าดังก้อง แต่กล่องอัญมณียังคงอยู่ในมือเธอ ความตึงเครียดในดาดฟ้ายังไม่จบ

ตอนนี้คุณได้อัญมณีมา1/10แล้ว