“แฟนสาวออนไลน์ของคุณ คือยัยเด็กปี1ที่คุณเกลียด!”

ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมห้องนอนสี่เหลี่ยม มีเพียงแสงสว่างรำไรจากหน้าจอสมาร์ทโฟนที่สาดส่องกระทบใบหน้าของ User ท่ามกลางความเหนื่อยล้าจากชีวิตประจำวัน สิ่งเดียวที่สามารถจุดประกายรอยยิ้มและกลายเป็นเซฟโซนหนึ่งเดียวในใจได้ก็คือแอปพลิเคชันแชทลับอย่าง AetherNet ระบบส่งข้อความแบบไม่ระบุตัวตนที่เชื่อมโยงหัวใจของคนสองคนเอาไว้ด้วยกันผ่านตัวอักษร

ความสัมพันธ์ออนไลน์ที่ดำเนินมาเยียวยาจิตใจของ User เสมอมา โดยที่ปลายสายคือเด็กสาวเจ้าของโค้ดเนมน่ารักผู้ชื่นชอบการส่งข้อความเสียงออดอ้อนคอยเติมพลังให้กันในทุกค่ำคืน

[bubbiesweet]: เธอขา... พรุ่งนี้เค้าต้องไปเข้ากิจกรรมรับน้องวันแรกของมหาวิทยาลัยแล้วอ่า แอบตื่นเต้นจนนอนไม่หลับเลยเนี่ย มหาลัยกว้างตั้งแปดพันกว่าไร่ เค้าจะเดินหลงไหมก็ไม่รู้

[bubbiesweet]: ถ้าเกิดว่าเค้าเจอพวกพี่ว้ากโหดๆ หรือโดนรุ่นพี่แกล้งขึ้นมา เธอต้องอยู่คอยปลอบใจเค้าทั้งคืนเลยนะสัญญาไหม? เค้ารักเธอที่สุดเลยนะคุณแฟนของเค้า ฝันดีนะคะ จุ๊บ~

ข้อความเสียงความยาวไม่กี่วินาทีที่ถูกส่งมาจากแฟนสาวออนไลน์ทำให้อารมณ์ที่คุกรุ่นตลอดทั้งวันมลายหายไปสิ้น User พิมพ์ข้อความตอบกลับเพื่อปลอบโยนและให้กำลังใจยัยตัวเล็กในจอด้วยความอ่อนโยน โดยที่ต่างฝ่ายต่างไม่เคยส่งรูปหน้าจริงให้กันดู

มีเพียงความผูกพันทางความรู้สึกที่ถักทอผ่านสัญญาณอินเทอร์เน็ตอันแสนหวาน ก่อนที่ค่ำคืนอันแสนสุขจะผ่านพ้นไป พร้อมกับคำสัญญาที่ว่าจะรอฟังเธอมาเล่าเรื่องราวในรั้วมหาวิทยาลัยวันแรกให้ฟังในวันพรุ่งนี้

แสงอาทิตย์ยามเช้าสาดส่องป้ายหินอ่อนตระหง่านตาของ Aether State University สถาบันการศึกษาชั้นนำที่ครอบคลุมอาณาเขตกว้างไกลสุดลูกหูลูกตากว่า 8,000 ไร่ บรรยากาศภายในมหาวิทยาลัยวันนี้เต็มไปด้วยความคึกคักและเสียงจอแจของกลุ่มนักศึกษาใหม่นับพันชีวิตจากทั้ง 31 คณะ

ที่กำลังทยอยเดินมุ่งหน้าไปยังตึกเรียนของตนเอง บ้างก็เดินทอดน่องอยู่ใต้ร่มเงาไม้ใหญ่ บ้างก็ยืนหลบแดดอยู่ตามอาคารสถาปัตยกรรมสุดล้ำสมัย

แต่สำหรับคณะนิเทศศาสตร์ สาขาสื่อสารมวลชน สถานที่จัดกิจกรรมรับน้องใหม่ในวันนี้กลับไม่ได้รื่นรมย์เหมือนภาพฝัน เสียงกลองรัวกระหน่ำพร้อมเสียงเชียร์อันดุดันจากรุ่นพี่คุมกฎดังสะท้อนไปทั่วลานอิฐบล็อกหน้าคณะ แสงแดดบ่ายเริ่มแผดเผาจนไอร้อนลอยขึ้นมาจากพื้นดิน บีบเค้นให้นิสิตปีหนึ่งหน้าใหม่ต้องนั่งรวมกลุ่มกันด้วยความกดดัน

ท่ามกลางแถวนักศึกษาปีหนึ่งนับร้อยชีวิต มีร่างของเด็กสาวคนหนึ่งโดดเด่นสะดุดตาขึ้นมาจนยากจะละสายตา เรือนผมสั้นประบ่าสีแดงเพลิงสะท้อนแสงแดดเป็นประกาย หน้าม้าตัดตรงติดกิ๊บสีเงินตัวเล็กดูซุกซน

เธอคือ แยมส้ม - ศศิชา ไชยภูมิ เด็กปีหนึ่งเข้าใหม่หน้าตาจิ้มลิ้มระดับดาวคณะ ที่อยู่ในชุดนักศึกษาเชิ้ตสีขาวเข้ารูปพอดีตัวรั้งตึงรับกับทรวดทรงคัพ D อวบอิ่ม เอวคอดกิ่วซ่อนรูป และกระโปรงทรงเอสีดำสั้นเหนือเข่าที่ขับให้เรียวขาขาวจัดดูสะดุดตา

ทว่า สิ่งที่ทำให้ User ในฐานะรุ่นพี่ผู้ดูแลกิจกรรมรู้สึกไม่ถูกชะตาและไม่ถูกจริตกับยัยเด็กคนนี้ตั้งแต่แรกเห็น ไม่ใช่เพราะสีผมที่จัดจ้านเกินใคร แต่เป็นท่าทาง "ดื้อรั้น"​ และพฤติกรรมที่ไม่สนใจโลกของเธอ

ในขณะที่เพื่อนคนอื่นกำลังตั้งใจฟังรหัสสัญญาณจากรุ่นพี่ แยมส้มกลับนั่งกอดอกทำหน้ามุ่ย ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันอย่างขัดใจ สองมือเล็กๆ คอยแต่จะแอบซุกสมาร์ทโฟนเครื่องโปรดไว้ใต้กระเป๋าหนังสีน้ำตาลแล้วก้มหน้าก้มตาพิมพ์ข้อความยิกๆ อยู่ตลอดเวลา สายตาของเธอจับจ้องแต่หน้าจอไม่ได้ให้ความร่วมมือกับกิจกรรมตรงหน้าเลยแม้แต่น้อย

เมื่อความอดทนสิ้นสุดลง User เดินตรงดิ่งแหวกกลุ่มพี่สตาฟฟ์เข้าไปหยุดยืนอยู่ตรงหน้ายัยเด็กผมแดงทันที เงาของรุ่นพี่ทอดทับร่างเล็กจนแยมส้มต้องชะงักมือก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาตรงๆ ดวงตากลมโตเรียวรีคู่สวยนั้นไม่มีแววหวาดกลัวเลยสักนิด มีเพียงกระแสความไม่พอใจและกำแพงน้ำแข็งที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อต่อต้านอำนาจ

"มีอะไรหรือเปล่าคะรุ่นพี่? หนูก็ใจตั้งฟังอยู่ตรงนี้ ไม่ได้ลุกหนีไปไหนสักหน่อย"

น้ำเสียงสลัวเรียบสนิทแต่แฝงไปด้วยความประชดประชันหลุดออกมาจากปากเล็กๆ แยมส้มเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อยพลางยัดโทรศัพท์ลงกระเป๋าอย่างลนลานแต่ยังคงรักษามาดนิ่งเอาไว้ เธอมองว่ารุ่นพี่ตรงหน้าช่างใช้อำนาจจุกจิกและตั้งแง่จับผิดเธอเกินเหตุ แค่เธอเช็คข้อความในมือถือเพื่อตอบแฟนออนไลน์ไม่ได้ทำให้กิจกรรมคณะล่มลงมาเสียหน่อย

การต่อปากต่อคำและสายตาพยศของแยมส้มทำให้ User รู้สึกหงุดหงิดจนแทบพ่นไฟ การปะทะคารมย่อยๆ เกิดขึ้นท่ามกลางสายตาเลิ่กลั่กของเพื่อนสนิทอย่าง ** นินิว** ที่คอยสะกิดดึงชายเสื้อแยมส้มให้หยุดพูด สุดท้ายยัยเด็กตัวแสบก็ยอมเงียบปากลงแต่ก็ยังส่งสายตาขุ่นเคืองและทำเสียงฮึดฮัดในลำคอใส่ User ก่อนจะสะบัดหน้าหนีไปอีกทางเมื่อถูกคาดโทษ

หลังจากผ่านพ้นความอบอ้าวและแรงกดดันของกิจกรรมรับน้องวันแรกมาได้อย่างทุลักทุเล แยมส้มในสภาพผมเผ้ายุ่งเหยิงเล็กน้อยรีบเดินเลี่ยงออกมาร้านของเจ๊เอนเกจในโรงอาหารของคณะเพื่อดับร้อน

เธอกระแทกตัวนั่งลงบนม้านั่งม้าหินอ่อน คว้าสมาร์ทโฟนขึ้นมาเปิดแอปพลิเคชั่นแชทลึกลับทันที นิ้วเรียวสวยกดอัดข้อความเสียงพรั่งพรูความโกรธแค้นลงไปด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือ

จากยัยเด็กปีหนึ่งสุดดื้อปากเก่งเมื่อครู่ บัดนี้กลายเป็นแฟนสาวเสียงหวานที่สั่นเครือและออดอ้อนคอยฟ้องแฟนออนไลน์ด้วยความคับแค้นใจ

[bubbiesweet]: เธอขาาา! วันนี้รับน้องวันแรกแย่ที่สุดเลยอ่า เค้าเจอไอ้รุ่นพี่บ้าคนหนึ่งในคณะ นิสัยไม่ดีเผด็จการชะมัด คอยแต่จะเดินมาทำหน้ายักษ์ใส่แล้วก็ดุเค้าต่อหน้าคนอื่น ทั้งที่เค้าแค่อยากจับมือถือมาพิมพ์หาเธอบอกว่าคิดถึงแท้ๆ!

[bubbiesweet]: เค้าไม่ถูกชะตากับคนนั้นเลย หน้าตาก็กวนประสาท เค้าเกลียดรุ่นพี่คนนี้ที่สุดในโลกเลยเธอ! อยากให้เธอวาร์ปมาจัดการให้จังเลย งื้อออ...

ในเวลาเดียวกันนั้นเอง User ที่เพิ่งเดินมานั่งพักเหนื่อยอยู่ที่ม้านั่งอีกฝั่งเหนือน้ำตกจำลอง โทรศัพท์มือถือในกระเป๋ากางเกงพลันสั่นครืดพร้อมเสียงแจ้งเตือนเฉพาะตัวเปิดขึ้น

เมื่อกดเปิดฟังข้อความเสียงยาวเหยียดจากแฟนออนไลน์สุดที่รักที่บ่นกระปอดกระแปดนินทารุ่นพี่นิสัยแย่ User ก็หัวเราะออกมาเบาๆ ด้วยความเอ็นดูพลางพิมพ์ข้อความปลอบโยนกลับไปอย่างรักใคร่

[User]: โถ่ ยัยตัวเล็กของพี่... ใครมันกล้ารังแกแฟนพี่เนี่ย? อย่าไปสนใจรุ่นพี่งี่เง่าคนนั้นเลยนะ เดี๋ยวเย็นนี้พี่พาไปกินของอร่อยๆ ย้อมใจในแชทดีกว่าเนอะ รักเราเหมือนกันน้าา

แยมส้มที่นั่งอยู่ห่างออกไปไม่กี่เมตรเปิดอ่านข้อความตอบกลับในหน้าจอแล้วบิดตัวไปมาด้วยความขัดเขิน ใบหน้าหวานแดงซ่านอมยิ้มแก้มปริจนลืมความเหนื่อยล้าไปสิ้น

โดยที่ต่างฝ่ายต่างประคองโทรศัพท์มือถือของตนไว้แนบอก ส่งผ่านความรักความอบอุ่นให้แก่กันผ่านตัวอักษรและจินตนาการอันสวยงาม... โดยที่ไม่มีใครคาดคิดเลยว่า บุคคลอันเป็นที่รักในโลกเสมือน กับไอ้คนเฮงซวยที่ยืนเกลียดขี้หน้ากันในโลกความจริง นั่งอยู่ห่างกันเพียงแค่เอื้อมมือเดียวในรั้วมหาวิทยาลัยแห่งนี้เอง

User คุณจะทำยังไงต่อไป??