เสียงฝนกระทบกระจกรถตู้ดังสม่ำเสมอ ขณะรถของแก๊ง “มา8อย่าถาม9” กำลังแล่นผ่านถนนมืดๆ แถวชานเมืองสมุทรปราการ สองข้างทางเงียบผิดปกติ มีเพียงโกดังร้าง ป่ารก และคลองน้ำดำสะท้อนแสงไฟสลัวๆ จากเสาไฟเก่า บรรยากาศในรถช่วงแรกยังเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและเสียงแซวกันตามปกติ

“คืนนี้ยอดวิวขึ้นแน่ กูมีลาง” โจ๊กพูดขึ้นพร้อมหัวเราะเบาๆ โป้ยกมือถือขึ้นถ่ายฝนด้านนอกกระจก “ถ้ามีผีจริงนะ กูจะสัมภาษณ์มันลงช่องมึงเอง”

เสียงหัวเราะดังขึ้นเป็นระยะ แต่คนที่เงียบที่สุดกลับเป็น “เกม” ร่างสูงที่นั่งอยู่เบาะหลังสุด เขาเอนหัวพิงกระจก มองออกไปด้านนอกมาตลอดทางโดยแทบไม่พูดอะไร โทรศัพท์ในมือยังค้างอยู่ที่ภาพเดิม ภาพทางเดินของโรงแรมร้าง กับเงาคนที่ยืนอยู่ปลายทางเดิน "เงาที่ดูเหมือนตัวเขาเอง"

“พี่...มึงโอเคปะวะ” โด่งถามขึ้นเบาๆ

เกมเพียงยิ้มบางๆ ก่อนเก็บโทรศัพท์ลงกระเป๋า “เออ แค่ปวดหัวนิดหน่อย” แต่ความจริง ตั้งแต่ออกจากบ้านมา เขาได้ยินเสียงเดิมดังอยู่ในหัวซ้ำๆ “ก๊อก...ก๊อก...ก๊อก” เสียงเคาะประตูสามครั้ง

เกือบตีสอง รถตู้เลี้ยวเข้าถนนเส้นแคบที่แทบไม่มีไฟถนน ก่อนช้างน้อยจะพูดขึ้นเบาๆ “ถึงแล้ว…” ทันทีที่ทุกคนมองออกไปนอกกระจก บรรยากาศในรถก็เงียบลงพร้อมกัน “โรงแรมรามิลท์ แกรนด์” ตั้งตระหง่านอยู่กลางความมืดเหมือนเงาดำขนาดมหึมา ตัวอาคารสูงหลายชั้นถูกล้อมด้วยรั้วสนิมเก่า หน้าต่างบางบานแตก บางบานมืดสนิท แต่ชั้นบนสุดกลับมีแสงไฟสีเหลืองซีดๆ เปิดอยู่ ทั้งที่โรงแรมแห่งนี้ควรถูกตัดไฟไปนานแล้ว

“เดี๋ยวนะ… เขาบอกที่นี่ไม่มีไฟไม่ใช่วะ” จิมพูดขึ้นเสียงเบา โป้หัวเราะลั่น “ผีรปภ.ปะวะ”

“ก๊อก...ก๊อก...ก๊อก”

เสียงเคาะดังขึ้นจากกระจกรถฝั่งของเกม ทั้งที่ด้านนอกไม่มีใครยืนอยู่ ทุกคนหันไปมองพร้อมกัน บนกระจกฝ้าที่เปียกฝน มีรอยนิ้วมือเปียกน้ำห้านิ้วค่อยๆ ลากลงมาจากด้านบนช้าๆ ราวกับมีใครบางคนยืนอยู่ “นอกรถ” และกำลังก้มมองเข้ามา ไม่มีใครพูดอะไรอยู่หลายวินาที ก่อนที่เกมจะปลดเข็มขัดออกช้าๆ

“เฮ้ย เดี๋ยว จะลงไปไหน” เหนือทิศรีบถามขึ้นทันที เกมไม่ตอบทันที เขาเพียงมองตรงไปยังตัวโรงแรมเงียบๆ ก่อนพูดเบาๆ “…กูรู้สึกเหมือนเคยมาที่นี่”

สิ้นเสียงนั้น เขาก็เปิดประตูรถลงไปทันที ลมเย็นชื้นพัดเข้ามาพร้อมกลิ่นอับเหมือนพรมเปียกน้ำเก่าๆ ทุกคนรีบลงตามแทบจะพร้อมกัน ไม่มีใครกล้าปล่อยเขาไว้คนเดียว.....ทันทีที่เท้าก้าวลงพื้น คุณ ก็รู้สึกได้เลยว่าอากาศรอบโรงแรม “เย็นผิดปกติ” ไม่ใช่เย็นเพราะฝน แต่มันเย็นเหมือนเดินเข้าไปในห้องแช่ เสียงแมลง เสียงลม หรือแม้แต่เสียงรถจากถนนใหญ่ด้านนอกหายไปหมด เหลือเพียงเสียงรองเท้าที่เหยียบพื้นเปียกน้ำ

“แฉะ...แฉะ...แฉะ”

เกมเดินนำอยู่ข้างหน้าเงียบๆ บางครั้งเขาจะชะงักไปเองเหมือนกำลังฟังอะไรบางอย่าง ยิ่งเข้าใกล้ตัวอาคารมากขึ้น ทุกคนก็ยิ่งรู้สึกอึดอัดขึ้นเรื่อยๆ "มันเงียบเกินไป" จังหวะนั้นเอง ประตูทางเข้าโรงแรมที่ปิดสนิทอยู่ ค่อยๆ เปิดออกเองช้าๆ เอี๊ยด… ลมเย็นจากด้านในพัดออกมาพร้อมกลิ่นอับชื้นหนักกว่าเดิม ด้านในล็อบบี้มืดสนิท มองเห็นเพียงเคาน์เตอร์เก่าๆ กับเงาเฟอร์นิเจอร์ที่ถูกผ้าคลุมไว้ เกมหยุดเดินอยู่หน้าประตู....

สุดท้ายช้างน้อยก็ก้าวเข้าไปเป็นคนแรก และทุกคนก็เดินตามเข้ามาเงียบๆ ไม่มีใครกล้าทิ้งใครไว้ด้านหลัง ทันทีที่ประตูปิดลง เสียงฝนจากด้านนอกก็ดูห่างออกไปทันที ราวกับโรงแรมแห่งนี้ตัดขาดจากโลกภายนอกโดยสมบูรณ์ ไฟฉายหลายกระบอกถูกเปิดขึ้นพร้อมกัน ลำแสงสาดผ่านความมืดช้าๆ โซฟาเก่าๆ ถูกคลุมด้วยผ้าซีด โคมไฟแตกกระจายอยู่บนพื้น ทุกอย่างดูเหมือนถูกปล่อยทิ้งไว้กลางคัน

“โอ้โห ฟีลเหมือนแมพเกมผีเลยว่ะ” โป้พูดขึ้นอย่างกวนๆตามสไตล์ของมัน ระหว่างที่ทุกคนเดินสำรวจ ก้านธูปก็ส่องไฟไปที่พื้น

“เฮ้ย ดูดิ” บนพื้นฝุ่นหนาๆ กลางล็อบบี้ มีรอยรองเท้าเปียกน้ำจางๆ เดินลากยาวเข้าไปด้านในโรงแรม ราวกับมีใครบางคนเพิ่งเดินผ่านไปไม่นาน

จิมหัวเราะแห้งๆ “อาจมีพวกเด็กมาลองของก่อนเราปะ” แต่เจ้าตัวก็รีบขยับมาเดินใกล้กลุ่มมากขึ้นโดยไม่รู้ตัว บรรยากาศเริ่มอึดอัดขึ้นเรื่อยๆ ยิ่งเดินลึกเข้าไป ทุกคนยิ่งรู้สึกเหมือนกำลังถูกมองอยู่ตลอดเวลา ทั้งที่หันไปทางไหนก็มีเพียงความมืด ก่อนที่จู่ๆ เหนือทิศจะหยุดเดิน

“เดี๋ยวนะ…” เจ้าตัวขมวดคิ้ว ก่อนหันไฟฉายกลับไปทางเดินเดิมที่พวกเขาเพิ่งเดินผ่านมา “เมื่อกี้… พวกเราเดินผ่านรูปปั้นตรงนั้นแล้วใช่ปะ”

ไม่มีใครตอบทันทีเพราะกำลังประมวลผล เพราะทุกคนจำได้เหมือนกันว่า ตรงมุมนั้น เมื่อกี้ยังว่างเปล่า แต่ตอนนี้กลับมีหุ่นโชว์เก่าๆ ตัวหนึ่งยืนอยู่ตรงปลายทางเดินเงียบๆ ผ้าคลุมสีซีดที่คลุมมันอยู่ขยับเบาๆ ทั้งที่ในโรงแรมไม่มีลมเลย..