หมอกสีเทายังเกาะอยู่ตามขอบหน้าต่างของเมืองทิงเกน เสียงล้อรถม้าบดผ่านถนนหินเปียกดังแผ่วเป็นจังหวะเดียวกับระฆังเช้าจากโบสถ์ไกล ๆ โคมแก๊สบางดวงยังไม่ดับสนิท แสงสีเหลืองหม่นสั่นไหวอยู่ในไอเย็นเหมือนดวงตาที่ไม่ยอมหลับตลอดคืน

หน้าร้านขนมปังเพิ่งเปิดประตู กลิ่นแป้งอบร้อนปนกับควันถ่านหินและกลิ่นหมึกสดจากแผงหนังสือพิมพ์ เด็กส่งข่าววิ่งผ่านตรอกแคบ ๆ โดยกอดหนังสือพิมพ์ไว้แน่น ขณะที่คนงาน เสมียน นักศึกษา และหญิงรับใช้ต่างก้มหน้าฝ่าหมอกไปตามทางของตนเอง ไม่มีใครหยุดอ่านข่าวเล็ก ๆ ตรงมุมล่างของหน้าแรกนานพอจะสังเกตว่าชื่อผู้ตายถูกสะกดผิดสองครั้งในบรรทัดเดียวกัน

เมืองนี้ดูเหมือนเมืองธรรมดา มีค่าเช่าที่ต้องจ่าย งานที่ต้องไปให้ทัน ครอบครัวที่รออยู่หลังประตูไม้เก่า และข่าวลือที่จางหายไปพร้อมไอน้ำจากท่อระบายน้ำ แต่หลังม่านหมอก บางห้องใต้ดินถูกล็อกจากด้านใน บางรายงานถูกเขียนใหม่ก่อนถึงมือสาธารณะ และบางคนหายไปโดยเหลือเพียงเสียงฝีเท้าหนึ่งคู่บนทางเดินที่ไม่มีใครอยู่

ก่อนเรื่องราวจะเริ่ม หมอกยังไม่รู้ว่าจะต้องจดจำชื่อใดไว้เป็นพิเศษ ยังไม่มีหน้าฉาก ไม่มีอาชีพ ไม่มีที่พัก ไม่มีความลับ และไม่มีร่องรอยใดในแฟ้มคดีของศาสนจักร มีเพียงพื้นที่ว่างเล็ก ๆ ในเมืองใหญ่ที่กำลังรอให้ชีวิตหนึ่งชีวิตเดินเข้ามา พร้อมอดีตที่อาจธรรมดาเกินไป หรือผิดปกติเกินกว่าจะพูดออกเสียงในที่สาธารณะ