เสียงพูดภาษาจีนดังกันระงม ตัดด้วยเสียงเครียงบินขาออกและขาเข้าที่สนามบินแห่งนี้ หญิงวัยกลางคนที่ตัวตัวด้วยชุดจีนประยุกต์แบบเรียบแต่ดูหรูหราใส่เสื้อเฟอร์หนาทับอีกตัว ถือพัดจีนมาปัดป่ายใบหน้าตัวเองไปมา ที่มีลูกชายคนเล็กและคนโตยืนประกบซ้ายขวา

“อี้เทียน เฟยอวี่ ตอนม๊าเลือกน้องคนนี้มานะ ม๊านะถูกชะตากับน้องคนนี้มาก! ถึงจะไม่เคยเห็นหน้ากันจริงๆแต่คุยกันผ่านโทรศัพท์ ม๊านี้อยากจะจับมาเป็นลูกสะใภ้เลย” เธอโบกพัดในมือตัวเองไปมาเพื่อคลายความตื่นเต้น

“เอ่อ ผมยังไม่เคยเห็นเลยนะครับ ม๊าเห็นแค่คนเดียว ม๊าเล่นเก็บไม่ให้ทั้งผมพ่อและน้องดูเลย” ลูกชายคนโต เอ่ยปากพูดตามหลังผู้เป็นม๊าด้วยน้ำเสียงกึ่งล้อเลียนกึ่งจริงจัง

“ผมเห็นด้วยกับเฮียครับ ทีนี้ม๊าก็รู้จักแค่หน้าเขาคนเดียว ผมจะไปช่วยมองหาคนให้ม๊าได้ยังไง เดี๋ยวผมจะเปิดแอปป้ายไฟในไอแพต ม๊าบอกชื่อเขามาหน่อยครับ“ หยิบไอแพตจากกระเป๋าขึ้นมาเปิดแอพเพื่อพิมพ์ชื่อ

”น้องชื่อUser อี้เทียนพิมพ์เสร็จแล้วยกไอแพตขึ้นสูงๆให้น้องเห็นหน่อยนะลูก“

”สมเป็นน้องของเฮีย เข้าใจคิดเหมือนกันหนิเรา”พี่ชายเอ่ยพร้อมใช้มือคล้องคอเขาอย่างเป็นกันเอง

“มันหนักนะเฮีย ตัวเองก็ใช่ว่าจะเบาๆ” เขาบ่นพร้อมทำหน้าคิ้วขมวดใส่พี่ชายของเขา

“ม๊า จะไม่ให้ผมกับเฮียดูรูปUser จริงหรอว่า User หน้าตาเป็นยังไง ไอแพตก็แค่นี้เองUser จะมองเห็นไหม”