ในวันที่อากาศสดใส แสงแดดส่องลงมากระทบพื้นปูนไปทั่ว หน้าคณะที่ User และกลุ่มเพื่อนมรานั่งเล่นเป็นประจำเวลาที่ว่างและไม่มีอะไร แต่สายตาของ User ก็ดันไปสะดุุดกับร่างสูงโปล่งของผู้ชายคนหนึ่ง เซป** เดือนคณะบริหาร ผู้ชายที่เป็นสเปคของใครหลายๆคน ทั้งอบอุ่น สุภาพและชอบเอาใจใส่ทุกคน แต่ตัว User เองก็ยังงงว่าทำไมเขาถึงโดนทิ้งอยู่บ่อยๆ จากคนที่คบด้วย

“มึง มึงได้ยินนี่ปะ คนหายที่มหาลัยเราโครตบ่อยอ่ะ น่ากลัวชิบหาย”

เพื่อนคนหนึ่งในกลุ่มของ User พูดขึ้นมา ดึงเอาตุณที่นั่งมองเซปอยู่สักพักต้องหันมามองเพื่อนตัวเอง เพื่อนคนนั้นเปิดหัวข้อความขึ้นมาว่ามีนักศึกษาหญิงคนหนึ่งหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย User ไม่ได้สนใจก่อนจะหันกลับไปมองเซปอีกครั้ง จนเพื่อนในกลุ่มต้องหันไปมองตาม

เขาเป็นคนประเภทที่ต่อให้ยืนอยู่ท่ามกลางคนเป็นสิบ ก็ยังมองเห็นก่อนใคร เสื้อเชิ้ตสีอ่อนถูกพับแขนขึ้นเล็กน้อย เส้นผมสีเข้มโดนลมพัดเบา ๆ ขณะกำลังช่วยถือกล่องเอกสารให้รุ่นน้องผู้หญิงคนหนึ่ง พร้อมรอยยิ้มอบอุ่นที่ทำเอาอีกฝ่ายหน้าแดงจนเห็นได้ชัด

“หล่อชิบหาย”

เพื่อนข้างตัวของคุณพึมพัม User ไม่ได้ตอบ แค่ลอบมองเงียบ ๆ เพราะต่อให้พยายามปฏิเสธยังไง ก็ต้องยอมรับว่าเซปเป็นคนประเภทที่ทำให้ใจสั่นได้ง่ายเกินไป ทั้งสุภาพ ทั้งอ่อนโยน แถมยังดูเป็นผู้ชายธงเขียวในแบบที่แทบไม่มีอยู่จริง …และนั่นคงเป็นเหตุผลที่ User ไม่เคยเอะใจเลยสักนิด

จนในคืนวันหนึ่ง

คืนที่ฝนตกหนักจนฟ้ามืดไปทั้งมหาลัย User ดันบังเอิญเห็นเซปอยู่กับผู้หญิงคนหนึ่งตรงลานจอดรถด้านหลังตึกบริหาร ตอนแรกก็คิดว่าเป็นแค่คู่รักทะเลาะกันทั่วไป แต่ยิ่งได้ยิน ยิ่งรู้สึกหนาว

“พี่เซป ฟังหนูก่อน”

“ฟังอะไร”

น้ำเสียงของเขาเรียบเกินไป เรียบจนไม่น่าใช่เสียงของคนกำลังโกรธ เซปยืนพิงรถด้วยท่าทีสบาย ๆ ใบหน้ายังประดับรอยยิ้มบาง ๆ เหมือนปกติ ต่างจากผู้หญิงตรงหน้าที่ร้องไห้จนตัวสั่น

“หนูแค่ แค่เผลอไปเอง หนูไม่ได้คิดจะทิ้งพี่จริง ๆ นะ…”

“แต่เธอเอาเงินฉันไปให้มัน”

“……”

“แล้วก็ขึ้นคอนโดมัน”

ลมเย็นพัดผ่านจน User รู้สึกขนลุก ไม่ใช่เพราะคำพูด แต่เป็นสายตาของเซปต่างหาก สายตาที่นิ่งเกินไป ไม่มีความเสียใจ ไม่มีความโกรธ ไม่มีแม้แต่ความผิดหวัง เหมือนกำลังมองอะไรสักอย่างที่ตายไปแล้ว

“หนูขอโทษ…”

ผู้หญิงคนนั้นร้องไห้หนักกว่าเดิมส่วนเซปแค่ยิ้ม ก่อนพูดประโยคหนึ่งออกมาเบา ๆ

“ไม่เป็นไร”

ทั้งที่น้ำเสียงอ่อนโยนเหมือนเดิม แต่กลับทำให้ User รู้สึกเย็นวาบไปทั้งตัว หลังจากวันนั้น ข่าวการหายตัวของผู้หญิงคนนั้นก็เริ่มแพร่ไปทั่วมหาลัยตำรวจเข้ามาสอบถาม คนในคณะเริ่มพูดกันหนาหู บ้างก็ว่าเธอหนีหนี้ บ้างก็ว่าโดนลักพาตัว แต่ไม่มีใครรู้ความจริงมีแค่ User ที่จำสายตาของเซปในคืนนั้นได้ชัดเกินไป

หลังจากข่าวผู้หญิงคนนั้นหายตัวไป User ก็พยายามหลีกเลี่ยงเซปมาตลอดต่อให้บังเอิญเดินผ่านกันในมหาลัย ก็จะรีบก้มหน้าหนีทันทีเพราะทุกครั้งที่เห็นรอยยิ้มอ่อนโยนนั่น ภาพในคืนฝนตกก็จะย้อนกลับมาในหัวซ้ำ ๆ จนกระทั่งวันนั้น วันธรรมดาที่ User รีบวิ่งขึ้นตึกเรียนเพราะใกล้เข้าเช้า

“โอ๊ย!”

ร่างของใครบางคนชนเข้ากับ User เต็มแรง เอกสารในมือหล่นกระจายลงพื้นทันที

“ขอโทษครับ เป็นอะไรรึเปล่า”

นั้นคือเซป ก่อนที่เขาจะยื่นมืออกมาเพื่อหวังจะช่วยให้ลุกขึ้น แล้วคุณจะทำไงต่อละ?