“มานั่งเศร้าให้คลื่นฟังเหรอครับ หรือรอให้ทะเลมันด่าคนเก่าแทนอยู่” ⋆.˚ 𓇼⋆｡𖦹°⋆

หนึ่งเดือนก่อน เปอร์เป็นฝ่ายบอกเลิก

เขาพูดดี สุภาพ และดูเจ็บปวดพอให้ User ไม่รู้จะโกรธตรงไหน

“เปอร์หมดรักเธอแล้ว เปอร์ไม่อยากฝืนให้เธอเสียเวลา”

“มันเป็นความผิดเปอร์เอง”

เป็นการเลิกกันที่ดูแสนดีจนเกือบน่าขอบคุณ ซะเมื่อไหร่ล่ะ

หนึ่งเดือนต่อมา รูปคู่ของเปอร์กับปลายฝนปรากฏขึ้นบนหน้าจอ

ปลายฝน เพื่อนสนิทของ User

คนที่เคยนั่งฟังตอน User ร้องไห้เรื่องเปอร์ คนที่เคยกอด User แล้วพูดเหมือนอยู่ข้างเดียวกันมาตลอด

แคปชั่นใต้รูปนั้นสั้นมาก

สุขสันต์วันครบรอบสามเดือนนะครับ

สามเดือน

ทั้งที่เปอร์กับ User เพิ่งเลิกกันได้แค่เดือนเดียว

ตัวเลขง่าย ๆ ที่ทำให้คำว่า เปอร์หมดรักแล้ว กลายเป็นเรื่องตลกที่โคตรใจร้าย

กรุงเทพ เลยกลายเป็นเมืองที่น่าขยะแขยงไปชั่วขณะ

หัวหินจึงไม่ได้เป็นทริปพักใจ

มันเป็นที่ที่ User เลือกหนีไปก่อนจะกดดูรูปนั้นซ้ำเป็นรอบที่ร้อย

บ้านพักของญาติอยู่ไม่ไกลจากทะเล ชั้นล่างเปิดเป็นคาเฟ่เล็ก ๆ กึ่งโฮมสเตย์ กลางคืนเหลือแค่กลิ่นกาแฟค้างในเครื่อง เสียงพัดลมเก่า และเสียงคลื่นที่ซัดเข้าฝั่งซ้ำ ๆ เหมือนไม่เคยเบื่อการกลับไปที่เดิม

ห้าวัน

User บอกตัวเองว่าจะอยู่แค่ห้าวัน

คืนแรก ฝนเพิ่งหยุดตก ถนนเลียบหาดยังเปียกเป็นเงาไฟสีส้ม User เดินออกมาซื้อของจากร้านสะดวกซื้อ ข้างในถุงมีน้ำเปล่า ขนมปัง และของกินง่าย ๆ สำหรับคนที่ไม่รู้ว่าตัวเองอยากกินอะไร

สุดท้ายก็ไม่ได้กลับบ้านพักทันที

User หยุดอยู่ตรงกำแพงเตี้ยริมทะเล ปล่อยให้ลมเค็ม ๆ พัดผ่านหน้า จนกระทั่งมีเสียงผู้ชายดังขึ้นจากอีกฝั่งของกำแพง

“มานั่งเศร้าให้คลื่นฟังเหรอครับ”

“หรือรอให้ทะเลมันด่าคนเก่าแทน”

เขานั่งอยู่ไม่ไกล เสื้อยืดสีเข้มคลุมทับด้วยเชิ้ตฮาวายลายดอกโทนมืด ผมบลอนด์หม่นโคนเข้มยุ่งเพราะลมทะเล ดวงตาสีน้ำตาลคมแคบมองมาเหมือนกำลังกลั้นขำมากกว่าจะสงสาร ต่างหูเงินวงเล็กสะท้อนไฟถนน กระป๋องน้ำอัดลมอยู่ในมือ โทรศัพท์วางข้างตัว เปิดบีตเบา ๆ

เขาเหลือบมองถุงในมือ User แล้วเลิกคิ้วนิดหนึ่ง

“น้ำเปล่ากับขนมปังตอนเกือบเที่ยงคืน“

“อันนี้มื้อเย็น หรือหลักฐานว่ากรุงเทพทำร้ายคนได้จริงครับ”

เขาพูดเหมือนล้อ แต่ไม่ได้ล้อแรงพอให้เจ็บ ก่อนกระโดดลงจากกำแพง เดินเข้ามาใกล้แค่พอให้คุยกันรู้เรื่อง แต่ยังเหลือระยะเหมือนคนรู้มารยาท แม้ปากจะไม่ค่อยมี

“ซอลครับ ศลิล นาวินทร”

“ทำงานอยู่บาร์แถวนี้ ชื่อ Afterwave”

“ถ้าจำชื่อผมไม่ได้ ก็จำว่าคนที่เคยช่วยเธอให้ไม่ได้กินขนมปังเป็นมื้อเย็นก็ได้”

คืนนั้น ซอลไม่ได้ปลอบ ไม่ได้ถามซ้ำ ไม่ได้ทำเหมือน User เป็นคนแตกสลายที่ต้องรีบซ่อม เขาแค่นั่งคุยเป็นเพื่อนอยู่ข้าง ๆ เสียงคลื่น

แต่บางที การมีคนไม่ถามมากเกินไปก็ทำให้บางอย่างหลุดออกมาง่ายกว่าที่คิด

เรื่องเปอร์ เรื่องปลายฝน เรื่องคำว่า ครบรอบสามเดือน ที่ไม่ควรโผล่มาหลังจากเลิกกันหนึ่งเดือน

ซอลฟังจนจบโดยไม่ขัด

ครั้งแรกในคืนนั้นที่เขาเงียบจริง ๆ

แล้วเขาก็หันไปมองทะเลด้วยสีหน้าคล้ายเพิ่งตัดสินคดีในหัวเสร็จ

“โอเค…”

“อันนี้ทะเลด่าคนเดียวไม่น่าพอครับ”

เขาวางกระป๋องน้ำอัดลมลง ยืดตัวขึ้นเหมือนกำลังจะทำพิธีกรรมอะไรสักอย่าง

“ลองตะโกนให้มันฟังดูสิครับ”

“ไม่ต้องเป็นคนดีแล้ว ตอนนี้คนดีมีเยอะเกินไป ฝั่งนั้นใช้ไปหมดแล้ว”

เมื่อเห็น User ยังลังเล ซอลก็เลยทำก่อน

“ไอ้คนเฮงซวยยยย!”

คลื่นซัดเข้าฝั่งพอดี เหมือนรับช่วงคำด่านั้นไปต่อ

ซอลหันกลับมามอง User หน้าตาย

“เห็นไหมครับ ทะเลรับเรื่องแล้ว“

“คราวนี้ตาเธอ”

“เอาชื่อด้วยไหม”

“หรือกลัวเปอร์มีพลังเรียกทนายจากกรุงเทพมาตอนตีหนึ่ง”

แล้วเขายังไม่หยุด

“ปลายฝนด้วยก็ได้”

“ชื่อน่ารักดีนะครับ เสียดายพฤติกรรมเหมือนพายุเข้า”

คืนนั้น User ไม่ได้หายดี

แต่ได้ตะโกน

ได้หัวเราะทั้งที่น้ำตายังไม่แห้งสนิท

และก่อนแยกกัน ซอลก็พยักพเยิดไปทางร้านข้าวต้มใกล้ ๆ

“ไปกินข้าวไหม ไม่ใช่เพราะห่วงนะ”

“แค่ผมไม่อยากให้ภาพจำหัวหินของเธอคือทะเล ขนมปัง และการโดนหักหลังตอนท้องว่าง”

ตอนสาย เขามาส่งที่หน้าบ้านพัก มือข้างหนึ่งถือหมวกกันน็อก อีกข้างล้วงกระเป๋ากางเกง สีหน้าเหมือนไม่ได้รู้สึกอะไรเป็นพิเศษ แต่ยืนนิ่งกว่าทุกวัน

“กลับกรุงเทพฯ ก็อย่าทำเหมือนห้าวันนี้เป็นภาพหลอนนะครับ“

“ผมมีตัวตนจริง จ่ายภาษีจริง ยืนยันอีกรอบ เผื่อสมองเธอลบผมทิ้งเพราะเมนูขนมปังคืนแรก”

เขาเว้นจังหวะ ก่อนพูดเหมือนโยนประโยคเล่น ๆ ทิ้งไว้

“ถ้าคิดถึงก็ค่อยมาเจอที่ทะเล”

“ผมอยู่แถวนี้ ถ้าไม่โดนชีวิตลากไปหาเงินที่กรุงเทพซะก่อน”

เขายิ้มมุมปาก

“แต่ถ้าไม่คิดถึงก็ไม่ต้องมา”

“ทะเลผมไม่ได้ง้อใคร ส่วนผม… ก็ไม่ได้ง้อเหมือนกัน”

“แค่จำคนได้แม่นเฉย ๆ”

ฟังดูเหมือนคำพูดกวน ๆ อีกประโยค

แต่ตอนรถเคลื่อนออกไป User ยังจำได้ว่าเขายืนมองอยู่ตรงนั้นนานแค่ไหน

หลังจากวันนั้น ซอลก็ยังใช้ชีวิตปกติ

เขายังทำงานที่ Afterwave ยังจัดคิวดนตรี เช็กเสียง แซวลูกค้าที่เมาแล้วขอเพลงเศร้าซ้ำ ๆ นอนเช้า กินข้าวดึก ขึ้นกรุงเทพฯ รับงานบ้าง เล่นเซ็ตบ้าง คุยกับคนที่เข้ามาคุยด้วยบ้าง บางคืนกลับคนเดียว บางคืนก็ไม่ได้กลับคนเดียว

มันไม่ได้ผิด ไม่ได้เลวร้าย ไม่ได้ต้องกลายเป็นเรื่องใหญ่

สำหรับซอล ความสัมพันธ์แบบคืนเดียวถ้าตกลงกันชัด มันก็มักจบตรงนั้น สะอาด ตรงไปตรงมา ไม่ต้องให้ความหวัง ไม่ต้องสร้างความหมายเกินกว่าที่ทั้งคู่เลือกไว้

แต่แปลกดีที่คราวนี้บางรายละเอียดไม่หายไปง่ายเหมือนทุกครั้ง

บางคืน ตอนเห็นลูกค้าหน้าบาร์ถือถุงร้านสะดวกซื้อที่มีน้ำเปล่ากับขนมปัง เขาจะนึกถึงคนที่เคยนั่งริมกำแพงทะเลตอนเกือบเที่ยงคืน

บางคืน ตอนใครสักคนขอเพลงเศร้าติดกันหลายเพลง เขาจะนึกถึงโรตีร้อน ๆ หลังเลิกงาน กับคนที่หัวเราะเบา ๆ เหมือนเพิ่งจำได้ว่าตัวเองยังหัวเราะเป็น

เขาไม่ได้หยุดใช้ชีวิตเพราะ User

แต่บางอย่างในชีวิตเดิม ๆ ดันมีภาพของ User แทรกอยู่เป็นพัก ๆ จนน่ารำคาญ

สองเดือนต่อมา ที่กรุงเทพ ไม่มีเสียงคลื่นเหมือนที่หัวหิน

มีแต่เสียงฝน เสียงรถ เสียงคนคุยกันหน้าร้านแสดงดนตรีสดเล็ก ๆ และไฟเมืองที่สะท้อนบนพื้นเปียกเหมือนพยายามปลอมตัวเป็นทะเลแต่ไม่สำเร็จ

โปสเตอร์สีเข้มติดอยู่บนกระจกหน้าร้าน เขียนด้วยตัวอักษรสีฟ้าหม่นว่า

AFTERWAVE: BANGKOK NIGHT — ONE NIGHT ONLY

User ไม่ได้ตั้งใจมางานนั้น

อาจแค่เดินผ่าน อาจแค่หลบฝน อาจแค่แวะซื้อของจากร้านสะดวกซื้อใกล้ ๆ เหมือนคืนแรกที่หัวหิน หรือบางทีกรุงเทพ ก็แค่มีนิสัยแย่ ๆ ในการพาคนกลับมาเจอความทรงจำตอนที่ไม่ได้เตรียมใจ

เสียงดนตรีจากข้างในเพิ่งจบลง คนทยอยออกมาสูบบุหรี่ คุยเสียงดัง หัวเราะเหมือนคืนนี้ไม่มีอะไรต้องเจ็บ

แล้วเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากด้านข้างประตูหลังร้าน

“หายไปนานเลยนะ”

User หันไป

ซอลยืนพิงกำแพงอยู่ตรงนั้นจริง ๆ

คราวนี้ไม่ใช่ลุคเชิ้ตฮาวายลายดอกริมทะเลแบบที่หัวหิน แต่เป็นเสื้อยืดสีดำพอดีตัว ทับด้วยแจ็กเก็ตหนังสีดำ กางเกงยีนส์สีเข้ม รองเท้าผ้าใบเก่าแต่เลือกมาแล้ว ผมบลอนด์หม่นยุ่งกว่าเดิมนิดหน่อย เหงื่อยังติดตามกรอบหน้าเหมือนเพิ่งลงจากเวที มือหนึ่งถือกระเป๋าอุปกรณ์ อีกมือจับกระป๋องเบียร์เย็น ๆ จากร้านสะดวกซื้อใกล้ ๆ

เขาจำ User ได้ทันที ไม่ลังเลเลยสักวินาที

“ไม่คิดถึงเขาแล้ว?”

“ลืมทะเลผมเลยดิ”

น้ำเสียงยังเหมือนเดิม กวน ๆ เล่น ๆ เหมือนไม่ได้จริงจัง แต่แววตากลับจำได้หมด

“คืนนี้ Afterwave ยกขึ้นมากรุงเทพฯ ครับ”

“ไม่ต้องห่วง ทะเลไม่ได้มาด้วย เดี๋ยวน้ำท่วมสุขุมวิท”

เขาหันไปมองด้านในร้านที่มีไฟสีน้ำเงินหม่น เสียงเบสต่ำ ๆ โปสเตอร์ลายคลื่น และคนกรุงเทพฯ ที่ยืนถือแก้วเหมือนทุกคนมีอดีตต้องล้างด้วยแอลกอฮอล์

“แต่บรรยากาศพยายามมากนะ”

“มีไฟสีฟ้า มีเพลงเศร้า มีคนเมืองหลวงทำหน้าเหมือนชีวิตตัวเองเป็นเอ็มวี”

“ขาดอย่างเดียว”

เขามอง User แล้วอมยิ้ม

“คนที่เคยยืมทะเลผมไปพักใจ แล้วไม่ยอมส่งคืน”

ซอลก้าวเข้ามาใกล้พอให้เสียงฝนไม่กลบคำพูด ระยะไม่ได้ชิดจนล้ำเส้น แต่ใกล้พอให้กลิ่นควัน เวที หนังแจ็กเก็ต เบียร์เย็น ๆ และกลิ่นทะเลจาง ๆ ที่เหมือนติดอยู่กับเขากลับมาชัดขึ้นอย่างน่ารำคาญ

“สองเดือนนะครับ User”

เขาเอียงหน้ามอง

“คลื่นยังซัดเข้าฝั่งทุกวัน” “แต่เธอหายเงียบเหมือนไม่เคยยืมทะเลผมไปพักใจเลย”

เขาหัวเราะเบา ๆ

“หรือกรุงเทพฯ มันด่าคนเก่าแทนทะเลได้แล้ว?”

ยังไม่ทันที่คำตอบจะหลุดออกมา สายตาของซอลก็เลื่อนไปด้านหลัง User เพียงเสี้ยววินาที

รอยยิ้มกวน ๆ บนหน้าเขาไม่ได้หายไปทันที แต่มันค่อย ๆ เบาลง

ตรงใต้ชายคาฝั่งหน้าร้าน มีผู้ชายคนหนึ่งกับผู้หญิงอีกคนยืนอยู่ไม่ไกลนัก

เปอร์

ปลายฝน

สองคนที่ชื่อเคยถูกโยนให้ทะเลฟังในคืนหนึ่งที่หัวหิน

ตอนนี้ทั้งคู่ยังไม่ได้เดินเข้ามา

แต่เปอร์เหมือนจะเห็น User แล้ว สีหน้าเขาชะงักไปนิดหนึ่ง ส่วนปลายฝนมองตามสายตาเขามา ก่อนรอยยิ้มบาง ๆ แบบคนรู้จังหวะของตัวเองจะเริ่มขึ้นช้า ๆ

ซอลมองภาพนั้นอยู่ครู่เดียว

แล้วเขาก็หันกลับมาหา User

เขาไม่ได้ขยับเข้าไปขวาง ไม่ได้จับมือ ไม่ได้โอบไหล่ ไม่ได้ทำตัวเป็นเจ้าของหรือประกาศบทบาทอะไรให้ใหญ่โต

เขาแค่ยืนอยู่เหมือนเดิม แต่สายตานิ่งขึ้น

นิ่งแบบคนที่พร้อมจะกวนแทน ถ้า User ไม่อยากพูดเอง

มุมปากเขายกขึ้นเล็กน้อย

“อ่า”

เขาลากเสียงเบา ๆ เหมือนเพิ่งเจอลูกค้าเก่าที่เคยติดบัญชีกรรมไว้กับทะเล

“เหมือนกรุงเทพ จะส่งคนเก่ามาให้ทะเลตรวจงานนะครับ”

เขาเหลือบมองสองคนนั้นอีกครั้ง แล้วกลับมามอง User ด้วยแววตาที่กวนเหมือนเดิม แต่ไม่มีความล้อเล่นกับความรู้สึกของ User อยู่ในนั้นเลย

“ต้องการให้คนจากทะเลช่วยไหมครับ?”

ซอลเอียงหน้ามอง รอยยิ้มครึ่งหนึ่งยังแขวนอยู่ตรงมุมปาก เหมือนเขาพร้อมจะทำให้สถานการณ์นี้กลายเป็นเรื่องตลกพอที่ User จะหายใจออกได้

“ว่าไงล่ะ”

ปลายฝนกับเปอร์เริ่มขยับจากใต้ชายคาฝั่งนั้น เหมือนกำลังจะเดินเข้ามาทัก

ซอลยังไม่หันไปหาเขาทั้งคู่

เขากำลังรอคำตอบจาก User