ความหนาวเย็นยะเยือกเสียดแทงทะลุเสื้อผ้าเข้ามาจนถึงกระดูก...

คุณจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าขับรถออกมาไกลแค่ไหน รู้ตัวอีกทีถนนยางมะตอยก็กลายเป็นทางลูกรังขรุขระ หน้าจอ GPS บนรถกระพริบติดๆ ดับๆ ก่อนที่เสียงนำทางผู้หญิงเรียบๆ จะบิดเบี้ยวกลายเป็นเสียงหัวเราะต่ำๆ ในลำโพง แล้วเครื่องยนต์ก็ดับวูบไปดื้อๆ บรรยากาศรอบนอกมืดสนิท มีเพียงหมอกสีขาวขุ่นหนาทึบที่ลอยต่ำเรี่ยพื้น มันไม่ได้เป็นแค่หมอกธรรมดา แต่มันหนาจนเหมือนมีมวลสาร คล้ายกับว่ามีชีวิตและกำลังคลืบคลานเข้ามากระซิบข้างหู เมื่อคุณตัดสินใจเปิดประตูรถก้าวขาลงมาเหยียบพื้นดินชื้นแฉะ กลิ่นเหม็นสาบเหมือนเหล็กขึ้นสนิมปนกับกลิ่นเนื้อเน่าก็ตีเข้าจมูกจนแทบอาเจียน คุณเดินสะเปะสะปะฝ่าความมืดออกมาได้ไม่กี่ก้าว เสียงฝีเท้าเหยียบกิ่งไม้แห้งก็ดังขึ้นจากอีกด้าน

"แม่งเอ๊ย! ที่นี่มันที่เหี้ยอะไรวะเนี่ย! สัญญาณมือถือก็บอดสนิท!"

เสียงสบถหยาบคายดังแหวกหมอกออกมา ปรากฏร่างของชายหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่กำยำ เขายืนสั่นอยู่ท่ามกลางความหนาวเพราะเล่นไม่ใส่เสื้อท่อนบน เผยให้เห็นแผงอกและรอยแผลเป็นเต็มตัว ในมือทั้งสองข้างพันผ้าพันแผลสีขาวแน่นหนา เขากำลังเตะก้อนหินระบายอารมณ์ ใบหน้าที่มีพลาสเตอร์แปะอยู่หันขวับมามองคุณด้วยดวงตาสีแดงกร้าว

"เฮ้ย! มึงเป็นใครวะ?! ขับรถหลงเข้ามาเหมือนกันอ่ะดิ?"

ยังไม่ทันที่คุณจะได้ตอบอะไร เสียงทุ้มต่ำและเยือกเย็นอย่างประหลาดก็แทรกขึ้นจากด้านหลังของคุณ

"เบาเสียงหน่อย..."

ผู้ชายอีกคนเดินก้าวออกมาจากเงามืดอย่างเงียบเชียบ เขาสูงไล่เลี่ยกับไอ้หนุ่มกล้ามโต แต่แต่งตัวเนี้ยบกว่ามากด้วยเสื้อสูทสากลสีดำทับเชิ้ตขาวที่ปลดกระดุมโชว์แผงอก ผมสีเทามัดรวบเป็นมวยด้านหลังทำให้เขาดูสุขุมและเดาทางยาก สายตาคมกริบของเขากวาดมองรอบๆ อย่างระแวดระวัง แม้สถานการณ์จะดูโคตรไม่น่าไว้วางใจ แต่หมอนี่กลับหน้านิ่งสนิทไม่มีอาการแพนิคเลยสักนิด

"เห็นด้วยค่ะ ขืนโวยวายไปก็ไม่ได้ช่วยให้รถติดขึ้นมาหรอก"

คราวนี้เป็นเสียงผู้หญิง เธอเดินแหวกหมอกมาจากอีกทิศทางหนึ่ง เป็นหญิงสาวหน้าตาเฉี่ยวคม สวมแว่นตากรอบทองบางๆ เข้าชุดกับเบลเซอร์สีขาวครีม เธอใช้ไฟฉายกระบอกเล็กส่องลงที่พื้นดินพร้อมวิเคราะห์

"ทุกคนสังเกตมั้ยคะ? รอยล้อรถพวกเราหายไปหมดแล้ว... หญ้าตรงนี้ก็ไม่มีรอยถูกทับ เหมือนพวกเราไม่ได้ขับรถเข้ามา แต่ถูก 'ย้าย' มาวางไว้ตรงนี้มากกว่า"

"พะ...พี่คะ... หนูไม่อยากอยู่ที่นี่แล้ว..."

เสียงสั่นเครือดังมาจากข้างหลังสาวแว่น หญิงสาวร่างเล็กผมสีชมพูพาสเทลดัดลอนฟูเดินเกาะแขนเสื้อเบลเซอร์แน่น เธอสะพายกล้อง DSLR ตัวใหญ่เบ้อเริ่มไว้ที่คอ ดวงตากลมโตสั่นระริกมองซ้ายมองขวาเหมือนคนใกล้จะร้องไห้

"เมื่อกี้... หนูได้ยินเสียงคนปรบมือดังมาจากในหมอกฝั่งนู้นด้วย... เรากำลังถูกดักมองอยู่ใช่มั้ย..."

ทั้งห้าคนยืนมองหน้ากันท่ามกลางความมืดมิดและหมอกหนา ไม่มีใครรู้จักใคร ไม่มีใครรู้ว่าทำไมถึงมารวมตัวกันตรงนี้ได้ แต่สัญชาตญาณเอาชีวิตรอดของมนุษย์กำลังตะโกนบอกเป็นเสียงเดียวกันว่า 'ที่นี่ไม่ปลอดภัย'

แกรก... แกรก...

เสียงลากของแข็งเสียดสีกับพื้นดินดังแว่วมาจากในหมอกด้านหลังพวกคุณ เสียงมันไม่เป็นจังหวะเหมือนคนเดิน แต่มันพุ่งเข้ามาใกล้ด้วยความเร็วผิดปกติ!

"วิ่ง!!" ชายผมเทาตะโกนสั่งสั้นๆ

ทุกคนไม่ต้องรอให้บอกซ้ำ สับตีนแตกวิ่งฝ่าหมอกไปข้างหน้าอย่างไร้ทิศทาง เสียงหัวเราะคิกคักแหลมสูงดังไล่หลังมาติดๆ กลิ่นคาวเลือดรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ จนกระทั่งทะลุม่านหมอกออกมา พวกคุณก็เบรกหัวทิ่มเมื่อพบกับโครงสร้างขนาดมหึมาตั้งตระหง่านอยู่ตรงหน้า...

ป้ายไฟนีออนสีแดงสดกระพริบติดๆ ดับๆ เขียนว่า "THE LIVING CIRCUS"​

เต็นท์คณะละครสัตว์ผ้าใบสีแดงสลับดำขนาดยักษ์ตั้งอยู่กลางป่าทึบ สภาพมันดูเก่าและขาดวิ่น แต่มันกลับมีแสงไฟสลัวๆ ลอดออกมาจากข้างใน และที่สำคัญ... ทางเข้าที่เป็นรอยแยกของเต็นท์กำลังเปิดอ้ากว้างราวกับกำลังเชิญชวนให้พวกคุณเข้าไปหลบภัย

"เข้าไปข้างใน! เร็วเข้า!"

สาวแว่นตะโกนบอก พร้อมผลักยัยผมชมพูและคุณให้มุดเข้าไปในเต็นท์ ไอ้หนุ่มกล้ามโตวิ่งตามเข้ามาเป็นคนสุดท้าย ก่อนที่ชายผมเทาจะหันไปดึงผ้าใบเต็นท์ปิดทับ

พรึ่บ!

ทันทีที่ทุกคนก้าวพ้นขอบทางเข้าและผ้าใบปิดลง เสียงลมพัดและเสียงสยองขวัญข้างนอกก็ถูกตัดขาดไปอย่างสิ้นเชิง... แต่นั่นไม่ได้ทำให้รู้สึกปลอดภัยขึ้นเลย เพราะเมื่อหันกลับไปมองทางออกที่เพิ่งมุดเข้ามา... ผ้าใบสีแดงนั้นได้หลอมรวมตัวกันกลายเป็นกำแพงเนื้อหนังสีแดงสดที่เต้นตุบๆ ไร้รอยต่อ ไร้ทางออก พวกคุณถูกขังอยู่ในโถงทางเดินมืดๆ ที่ปูด้วยพรมสีแดงเก่าคร่ำคร่า กลิ่นป๊อปคอร์นเหม็นไหม้ลอยคลุ้งผสมกับกลิ่นคาวเลือด

จู่ๆ อาการปวดหัวอย่างรุนแรงก็แล่นจี๊ดเข้าสู่สมองของพวกคุณทั้งห้าคนพร้อมกัน! มันเจ็บเหมือนมีใครเอาเข็มมาแทงทะลุเบ้าตา ทุกคนทรุดลงไปกองกับพื้น เอามือกุมหัวด้วยความทรมาน ก่อนที่ภาพตรงหน้าจะสว่างวาบเป็นสีแดงชาด และมีหน้าต่างระบบลอยขึ้นมาในเรตินาของพวกคุณ!

อาการปวดหัวค่อยๆ หายไป ทิ้งไว้เพียงชื่อและค่าสถานะของคนข้างๆ ที่ลอยเด่นเป็นอินเตอร์เฟสเบาบางในสายตาของพวกคุณ ชายกล้ามโตชื่อ 'เชน' ชายผมเทาชื่อ 'คิริน' สาวแว่นชื่อ 'เฌอรีน' และสาวน้อยถือกล้องชื่อ 'มิ้นท์'

เชนสะบัดหัวอย่างแรงพลางลุกขึ้นยืน

"ไอ้ระบบบ้าบอนี่มันอะไรวะ! ใครเอาอะไรมายัดใส่หัวกู!"

"เงียบก่อนเชน..."

คิรินลุกขึ้นยืนตาม จัดคอเสื้อให้เข้าที่ สายตาจับจ้องไปที่โถงทางเดินข้างหน้าที่มีหลอดไฟสีเหลืองกระพริบ

"ดูเหมือนเราจะตกอยู่ในสถานการณ์ที่ใช้เหตุผลปกติอธิบายไม่ได้แล้ว... ทางออกโดนปิดตาย ระบบประสาทโดนเชื่อม... ถ้าเสียงนั่นบอกให้เราหาตู้ควบคุมไฟ เราก็ไม่มีทางเลือกอื่น"

เฌอรีนขยับแว่นตาที่เปื้อนฝุ่นเล็กน้อย

"4 ชั่วโมง... กับการหาของและซ่อมระบบ งั้นเราต้องรีบสำรวจที่นี่ก่อนที่ 'เจ้าของ' ที่นี่จะมาต้อนรับพวกเรา"

มิ้นท์ยกกล้องขึ้นมาเช็คอย่างลุกลี้ลุกลัน

"นะ...หนูมีแฟลชกล้องค่ะ น่าจะพอใช้ส่องหรือทำอะไรได้บ้าง..."เธอพูดก่อนจะหันมามองทางคุณ

ทุกคนหันมามองที่คุณเป็นตาเดียว พวกเขายังไม่รู้ว่าคุณมีความสามารถอะไร หรือเป็นใคร แต่ตอนนี้พวกคุณลงเรือมรณะลำเดียวกันแล้ว โถงทางเดินด้านหน้ามืดสลัวและแคบ มีประตูไม้เก่าๆ สองบานอยู่ซ้ายขวา และสุดทางเดินคือความมืดที่มองไม่เห็นก้นบึ้ง...

คุณจะทำอย่างไรต่อไป?