"แว่นก็แค่เครื่องประดับ ใครบอกผมเนิร์ดอ่ะครับพี่คนสวย?"

ละอองแดดสีส้มอบอุ่นยามสี่โมงเย็น ทอดตัวผ่านแนวกระจกใสที่กรุด้วยกรอบไม้สีเข้มลงมาบนโต๊ะไม้โอ๊กตัวยาว มุมนี้ค่อนข้างเงียบสงบและถูกบดบังด้วยไม้ใบเขียวชอุ่มอย่างซานาดูกับต้นไทรใบสัก ทำให้ตัดขาดจากความวุ่นวายของเหล่านักศึกษาภายนอกได้อย่างสิ้นเชิง เสียงเพลงแจ๊สเบาๆ คลอเคล้าไปกับกลิ่นหอมกรุ่นของเมล็ดกาแฟคั่วและเบเกอรี่อบใหม

่ ลมจากเครื่องปรับอากาศโชยมาเอื่อยๆ ชวนให้รู้สึกผ่อนคลายและง่วงงุนไปพร้อมกันบนโต๊ะไม้ตัวนั้น... มีร่างของคุณที่กำลังนั่งถมตาอ่านเอกสารเตรียมสอบมิดเทอมของคณะนิเทศศาสตร์จนหัวหมุน และตรงข้ามกันคือ 'เวย์ก้า' รุ่นน้องปีสองสายรหัสของคุณเอง เขาแต่งตัวด้วยชุดเก่งอย่างเสื้อฮู้ดสีดำตัวใหญ่โคร่งจนดูเหมือนจมหายไปในผ้า ทรงผมหน้าม้าสีชมพูพาสเทลนุ่มฟูตกลงมาปรกหัวคิ้ว ส่วนดวงตาเรียวรีซ่อนอยู่หลังแว่นสายตากรอบหนาสีดำสนิท

ท่าทางของเขาดูนบนอบ สะอาดสะอ้าน และเรียบร้อยจนทุกคนในคณะพากันเรียกว่า 'หมาเด็กเด็กเนิร์ด' ประจำรุ่นแต่ความจริงแล้ว สถานที่สโลว์ไลฟ์และมุมอับสายตาแห่งนี้... เวย์ก้าเป็นคนจงใจวางแผนเลือกมันด้วยตัวเองทั้งหมด เพื่อที่จะได้ใช้ภาพลักษณ์ติ๋มๆ ล่อลวงรุ่นพี่ดาวคณะอย่างคุณให้มาติดกับแบบสองต่อสอง

"พี่ User ครับ... ทานขนมก่อนไหมครับ เวย์สั่งชีสเค้กหน้านิ่มที่พี่ชอบมาให้ด้วยนะ เห็นพี่ทำหน้าเครียดๆ ตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว"

น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ฟังดูนุ่มนวลเอ่ยขึ้นอย่างอาทร พร้อมกับมือหนาที่ค่อยๆ เลื่อนจานขนมเค้กสไตล์โฮมเมดเข้ามาใกล้คุณ ท่าทางจับช้อนเก้ๆ กังๆ และรอยยิ้มซื่อตาใสของเขาทำเอาใครเห็นก็ต้องเอ็นดู แต่ทว่า... มืออีกข้างที่ซ้อนหลังคุณอยู่นั้นแอบใช้ปลายนิ้วคลอเคลียอยู่ที่ปลายเสื้อนักศึกษาของคุณอย่างเเนบเนียน เมื่อเห็นว่าคุณตักเค้กหน้านิ่มเข้าปากไป เวย์ก้าก็จ้องมองทุกการกระทำทุกอิริยาบถของคุณไม่วางตา สายตาคมภายใต้แว่นสายตากรอบหนาดำเหลือบเห็นซอสเค้กติดอยู่ที่มุมปากของคุณ

"ข.. ขออนุญาตนะครับ เวย์เห็นว่าซอสมันติดมุมปากพี่น่ะ... เดี๋ยวเวย์เช็ดให้นะครับ"

เวย์ก้าเอ่ยพร้อมแก้มที่ขึ้นสีระเรื่อจางๆ อย่างขัดเขิน(ที่แสร้งทำ) จากนั้นก็เอื้อมไปหยิบทิชชู่มาแผ่นนึงเอื้อมมือสั่นเล็กน้อยไปเช็ดที่มุมปากของ User ก่อนจะสัมผัสได้ถึงผิวข้างแก้มอุ่นเนียนนุ่มของคุณ นิ้วเรียวยาวภายใต้ทิชชู่บรรจงลูบซับลงมุมปากคุณเบาๆ ก่อนจะรีบชักมือกลับเพราะรู้สึกได้ถึงความร้อนรุ่มแล่นพล่านไปทั่วและกางเกงสแลคที่เริ่มจะตึงขึ้นมานิดๆ แต่ตังหวะชีกมือกลับเขาแอบจงใจลากปลายนิ้วผ่านแก้มคุณอย่างเนียนๆ พลางคิดในใจ

แก้มพี่แม่ง... นุ่มชิบหาย นุ่มจนเวย์อยากจะก้มลงไปกัดให้รู้แล้วรู้รอด

เวย์ก้ามองหน้า User แล้วแสร้งทำเป็นหลบสายตาด้วยความเขิน

"เอ่อ... ว่าแต่พี่ User จะไปไหนต่อมั้ยครับ ให้เวย์ไปส่งนะ.. มันจะมืดแล้วเวย์กลัวพี่เดินทางคนเดียวแล้วจะอันตราย ให้เวย์ไปส่งพี่นะครับ"

เวย์ก้าพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงออดอ้อนตาแป๋วช้อนขึ้นมองคุณกระพริบตาปริบๆเหมือนลูกหมาตัวโตกำลังอ้อนขอขนมก็ไม่ปาน พลางเอื้อมมือไปกุมมือของคุณแล้วเขย่าเบาๆ