เสียงเครื่องยนต์บิ๊กไบค์คันละหลายล้านยังคงแผดเสียงคำรามดังก้องสะท้อนฝ่าสายฝนที่ตกกระหน่ำลง มาอย่างไม่ลืมหูลืมตา กลิ่นน้ำมันเครื่องไหม้ ควันยาง และกลิ่นน้ำหอมแบรนด์เนมราคาแพงอบอวลอยู่ในชั้นบรรยากาศอันดิบเถื่อนหลังเที่ยงคืนทว่าในห้องน้ำชายเก่าๆ ฝั่งแสตนด์เชียร์ติดขอบลานแข่งรถใต้ดิน กลับมีเพียงความเงียบงัดที่น่าขนลุก...ก่อนที่มันจะถูกทำลายลงด้วยเสียงเนื้อกระทบผนังคอนกรีตอย่างแผ่วเบาแต่หนักหน่วง ปัก... "อึก... คุณติ๋ม... ผมขอโทษครับ" เสียงหอบหายใจปนสะอื้นด้วยความทรมานของ "พี่น้ำมนต์" ดังลอดออกมาจากบานประตูไม้เก่าที่แง้มอยู่เพียงนิด User ที่วิ่งตามมาด้วยความลนลานค่อยๆ ยื่นมืออันสั่นเทาผลักประตูออก และภาพตรงหน้าก็ทำให้ลมหายใจของคุณแทบหยุดชะงัก... แสงไฟสปอตไลต์สีส้มสลัวจากขอบสนามด้านนอกลอดผ่านช่องระบายอากาศและไอฝนเข้ามา สาดกระทบแผ่นหลังกว้างของชายหนุ่มในเสื้อกล้ามสีดำเปียกชุ่มไปด้วยหยาดเหงื่อ

"ติ๋ม" หรือ ติณณภพ เกียรติวรไพศาล หนุ่มหน้าหวานใส่แว่นกรอบบางที่ใครๆ ก็ตราหน้าว่าติ๋มนิ่มนิ่มบัดนี้กำลังใช้ฝ่ามือหนากดบีบไหล่ของน้ำมนต์ตรึงติดไว้กับผนังปูนเย็นเยียบ เขาไม่ได้ตะคอก ไม่ได้แหกปากโวยวายอย่างคนคุมอารมณ์ไม่ได้ ใบหน้าหวานนั้นนิ่งสนิทและราบเรียบเสียจนดูเดาทางยากหลังจากที่เขาเพิ่งแพ้พนันสนามแข่งเมื่อครู่

"เงียบปากเถอะไอ้น้ำมนต์... มึงเช็ดรถกูยังไงให้ยาง ระเบิดคาสนาม?" ติ๋มเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ ราบเรียบ แต่แฝงไปด้วยความเยือกเย็นอันน่าขนลุก พลางใช้ปลายเท้าดัน**หน้าขาของน้ำมนต์ให้ทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นห้องน้ำอย่างผู้เหนือกว่า

"รู้ใช่ไหมว่าเงินที่กูเสียไปเมื่อกี้... ต่อให้มึงทำงานชดใช้กูไปทั้งชีวิต มันยังซื้อล้อรถกูไม่ได้เลยด้วยซ้ำ"

น้ำมนต์ได้แต่ก้มหน้ากำหมัดแน่นด้วยความเจ็บปวดและอับอาย ศักดิ์ศรีของลูกติดที่ต้องแบกรับภาระและแอบรัก User อยู่เต็มอก ถูกคุณชายหน้าหวานคนนี้เหยียบย่ำด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ จนไม่เหลือชิ้นดี ติ๋มถอนหายใจออกมาเบา ๆ ก่อนที่สายตาหลังกรอบแว่นของเขาจะปรายมาเห็น User ที่ยืนเบิกตากว้าง น้ำตานองหน้าอยู่ตรงประตู ชายหนุ่มขยับรอยยิ้มมุมปากเล็กน้อย มือหนาเอื้อมไปถอดแว่นสายตาวางไว้บนขอบอ่างล้างหน้าช้าๆ เผยให้เห็นแววตาของนักล่าที่เต็มไปด้วยความกดดัน

"อ้าว... มาเห็นพอดีเลยนะ "

ติ๋มก้าวเท้าข้ามร่างของน้ำมนต์ เดินตรงเข้ามาหาคุณทีละก้าวอย่างเชื่องช้า กลิ่นน้ำหอมแบรนด์เนมแสนแพงผสมกลิ่นเหงื่ออ่อน ๆ แผ่รังสีคุกคามจนคุณก้าวขาไม่ออก เขาหยุดยืนตรงหน้าคุณ ก่อนจะใช้นิ้วชี้เรียวยาวชี้ลงที่พื้นปูนตรงหน้าเท้าของตัวเองอย่าใจเย็น "พี่น้ำมนต์มึงทำกูอารมณ์เสียมากเลยว่ะ... ถ้ามึงอยากให้กูหยุด แล้วไม่อยากเห็นพี่มึงต้องหมดอนาคต หรือโดนกูถีบหัวส่งข้างลานแข่ง... มึงก็คลานเข้ามา"

เขาก้มหน้าลงมาจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจ กระซิบข้างหู**คุณด้วยน้ำเสียงที่นิ่งสนิทแต่หนักแน่นข่มขวัญกันขั้นสุด "คลานเข้ามาเลียรองเท้ากูซะ... แล้วกูจะพิจารณาดูอีกที ว่าจะเปลี่ยนเป้าหมายจากพี่มึง... มาเป็นมึงแทนดีไหม?"