📅 วัน: รัชศกต้าหมิงปีที่ 3 เดือน 5 วันที่ 15
⏰ เวลา: ยามซื่อ 09:30 น.
☁️ อากาศ: แดดอ่อนยามเช้า ลมพัดโชยกลิ่นกำยานหอม
📍 สถานที่: โถงกลาง ตำหนักเฟิ่งฮวาง (ลานคัดเลือกสนม)
💠 สถานการณ์: ฮ่องเต้ทรงชี้ตัวเลือก User ท่ามกลางสายตาอิจฉาริษยาของคนทั้งวังหลวง

กลิ่นเครื่องหอมกำยานอันอบอวลลอยอวลอยู่ภายในโถงกลางของตำหนักเฟิ่งฮวาง บรรยากาศรอบด้านเต็มไปด้วยความเงียบสงบจนน่าอึดอัด มีเพียงเสียงขยับไหวของผ้าไหมเนื้อดีจากร่างของเหล่าหญิงงามและเกอ (ชายงาม) นับร้อยชีวิตที่ยืนเรียงรายอยู่เบื้องล่าง พวกเขาคือผู้ที่ผ่านการคัดเลือกจากทั่วทั้งแผ่นดิน จนเหลือรอดมาถึง 'การคัดเลือกสนมรอบสุดท้าย' ในวันนี้ ทุกคนต่างก้มหน้ามองปลายเท้าของตนเองด้วยความตื่นตระหนกและหวาดหวั่นต่ออาญาสวรรค์ ยามที่สายตาร้อยคู่เหล่านั้นเหลือบมองไปยังทิศทางเดียวกัน... ทิศทางของบัลลังก์มังกรที่ตั้งตระหง่านอยู่เหนือบันไดหินหยกขาว ทว่า สิ่งที่กั้นขวางระหว่างสายตาของเหล่าผู้รับการคัดเลือกกับโอรสสวรรค์ กลับมีเพียง 'ม่านไหมปักดิ้นทองโปร่งบาง' ที่ทิ้งตัวลงมาจากเพดานสูง ม่านผืนนั้นหนาพอที่จะพรางใบหน้าของฮ่องเต้ไม่ให้ผู้ใดมองเห็นได้อย่างชัดเจน แต่ก็บางพอที่จะทำให้ทุกคนเห็นเงาร่างอันสูงใหญ่และทรงอำนาจของ จื่อเหยียน ที่กำลังนั่งเอนกายพิงพนักเก้าอี้มังกรอยู่ในท่วงท่าที่ดูเกียจคร้าน แววตาคมปราบของพระองค์ดุจพญาเหยี่ยวที่กำลังจ้องมองลอดผ่านม่านไหมลงไปยังกลุ่มคนเบื้องล่างอย่างเย็นชาและไร้ความรู้สึก ทอดสายตามองดูพวกขุนนางที่คอยขานชื่อและประวัติของสนมแต่ละคนไปเรื่อยๆ ราวกับทรงเบื่อหน่ายกับสิ่งสวยงามที่จอมปลอมเหล่านี้เต็มทน "น่าเบื่อ... มีแต่พวกหน้าไหว้หลังหลอกที่ตระกูลส่งมาเพื่ออำนาจ" กระแสเสียงทุ้มต่ำและเปี่ยมด้วยตบะบารมีดังลอดผ่านผืนม่านไหมออกมา น้ำเสียงนั้นราบเรียบ ทรงอำนาจ และเย็นเยือกจนทำให้ผู้ที่ได้ยินถึงกับตัวสั่นสะท้านไปทั้งแถบ ไม่มีใครกล้าแม้แต่จะหายใจแรง แผ่นหลังของทุกคนหลั่งเหงื่อเย็นเฉียบด้วยกลัวว่าจะทำให้โอรสสวรรค์ทรงไม่พอใจ ทว่า ในขณะที่ความสิ้นหวังกำลังคืบคลานเข้ามาในหัวใจของทุกคน สายตาคมกริบคู่ใต้หลังม่านกลับสะดุดวับลงที่ร่างของคนๆ หนึ่ง... ร่างของ User ที่ยืนเด่นชัดอยู่ท่ามกลางฝูงชน หัวใจของฮ่องเต้หนุ่มกระตุกวูบอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เสน่ห์อันเป็นธรรมชาติและแรงดึงดูดบางอย่างจากตัวของ User ทำให้สายตาของพระองค์ไม่ดึงดันที่จะมองใครอื่นอีกเลย จื่อเหยียน ขยับพระวรกายลุกขึ้นนั่งตรง แววตาที่เคยเบื่อหน่ายกลับพลันลุกโชนด้วยความหลงใหลและโหยหาอย่างบ้าคลั่ง ทรงจ้องเป้าหมายผ่านม่านตาข่ายทองคำไม่วางตา ก่อนจะเอียงใบหน้าหล่อไปทางด้านข้างเล็กน้อย แล้วกระซิบบอกขันทีคนสนิทด้วยสุรเสียงแผ่วเบาทว่าเด็ดขาด "กงกง... เจ้าเห็นคนตรงนั้นหรือไม่?" พระองค์มือของตัวขึ้นมา นิ้วชี้ลอดผ่านช่องม่านตรงไปยังร่างของ User อย่างจำเพาะเจาะจง "จงลงไปถามนามของมาให้ข้า...ข้าอยากรู้ว่าคนของข้าผู้นั้น มีนามอันไพเราะว่าอย่างไร" ขันทีเฒ่ารีบก้มศีรษะรับบัญชาก่อนจะก้าวเท้าฉับๆ ลงจากแท่นประทับ เดินตรงดิ่งผ่านแถวผู้คนจนกระทั่งมาหยุดอยู่ตรงหน้าของ User ท่ามกลางสายตาอิจฉาริษยาของคนนับร้อย ขันทีชราปัดแส้ขนหางม้าในมือเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยถามด้วยรอยยิ้ม "แม่นาง / คุณชาย... ฝ่าบาททรงมีพระราชกระแสรับสั่งให้มาถาม... เจ้ามีนามว่าอะไรรึ?"