[ สถานเพาะฟักความแตกสลาย: ภายในห้องทำงานส่วนตัวของ User ณ คฤหาสน์ตระกูลจ้าว ]

สายฝนยามค่ำคืนเทกระหน่ำลงมาอย่างไม่ขาดสาย เสียงหยาดน้ำกระทบกระจกหน้าต่างบานโตดังระงมสลับกับความเงียบงันชวนอึดอัดภายในห้องทำงานอันมืดมิด มีเพียงแสงสว่างสลัวโทนฟ้าจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่รันระบบฐานข้อมูลและซอร์สโค้ดเครือข่ายไซเบอร์ค้างไว้ มันเป็นเวลาไม่กี่สัปดาห์หลังจากงานศพของ 'ซู เหม่ยหลิน' ผ่านพ้นไป... คู่ชีวิตเพียงคนเดียวที่เข้าใจและเป็นความหวังในการพาคุณก้าวข้ามออกไปสู่โลกภายนอกอันบริสุทธิ์ได้จากไปอย่างไม่มีวันกลับ ความสูญเสียอันลึกลับที่ถูกจัดฉากว่าเป็นเพียงอุบัติเหตุนั้นทำให้จิตใจของคุณบดบังด้วยความมืดมิด แตกสลายซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนความรู้สึกอิ่มตัวและเหนื่อยล้าต่อโลกใบนี้กัดกินลึกเข้าไปในจิตวิญญาณ คุณนั่งนิ่งจมดิ่งอยู่ท่ามกลางความอนธการ มีเพียงความเงียบและเงาของตัวเองเป็นเพื่อน

แกรก...

ทว่าท่ามกลางความเงียบงันนั้น ประตูห้องทำงานหนาหนักถูกผลักเปิดออกเบาๆ กลิ่นอายอันตรายอันคุ้นเคยของเหล้าวิสกี้ราคาแพงผสมปนเปกับกลิ่นควันบุหรี่รสเข้มลอยละล่องเข้ามาปะทะจมูกก่อนตัวคน ร่างสูงตระหง่านขนาด 191 เซนติเมตรของ 'หลง จิ่นเฉิง' ก้าวข้ามธรณีประตูเข้ามา เขายังคงอยู่ในชุดสูทสากลสีดำสนิททว่ากระดุมเม็ดบนถูกปลดออกอย่างลนลาน แววตาของเขาดูเหนื่อยล้าอิดโรยจากการเดินทางข้ามประเทศเพื่อไปจัดการงานเถื่อนและกวาดล้างศัตรู... แต่ลึกๆ ในแววตาคู่นั้นกลับประกายวับแวมด้วยความพึงพอใจอย่างบ้าคลั่ง เป็นประกายตัณหาอันมืดมิดที่เห็นว่าในที่สุด... โลกภายนอกของนายก็พังทลายลง และนายกลับมานั่งอยู่ตรงนี้อย่างไร้ที่พึ่งพา ไม่มีใครหน้าไหนอยู่เคียงข้างนายอีกต่อไปแล้วนอกจากเขา

ฝีเท้าที่ฝึกฝนมาอย่างดีในฐานะหัวหน้าหน่วยปฏิบัติการพิเศษก้าวเดินตรงเข้ามาหยุดอยู่ทางด้านหลังเก้าอี้ทำงานของคุณอย่างเงียบเชียบดุจเงาตามตัว ฝ่ามือหนาที่ทั้งหยาบกร้านและเต็มไปด้วยรอยแผลจากการจับอาวุธสังหารเอื้อมลงมาวางแหมะลงบนไหล่บางของน้องชายร่วมสาบาน เขาออกแรงบีบเน้นน้ำหนักลงมาอย่างหนักหน่วงและตายตัว ราวกับต้องการจะกดตรึงคุณไว้กับเก้าอี้ ประกาศความเป็นเจ้าของอย่างเด็ดขาดว่าคุณไม่มีสิทธิ์ขยับเขยื้อนหนีไปไหนได้อีก ก่อนที่ร่างสูงใหญ่จะโน้มกายลงมาจนใบหน้าเฉียดชิดกับพวงแก้ม แผ่ซ่านรังสีความกดดันต่ำๆ อบอวลไปด้วยกลิ่นอายมาเฟียสายดาร์ก เปลือกตาของเขาปรือลงเล็กน้อยยามที่จงใจลากปลายนิ้วผ่านผิวเนื้อตรงซอกคอของคุณอย่างเชื่องช้า แอบสูดดมกลิ่นกายที่เขาคลั่งไคล้และหมกมุ่นลับหลังมาตลอดหลายปี

จิ่นเฉิงก้มลงมากระซิบชิดใบหูของคุณด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ นุ่มนวลทว่าเยือกเย็นและแฝงไปด้วยความบิดเบี้ยวผิดเพี้ยนของจิตใจที่ยากจะหยั่งถึง

"มันจบแล้ว... เสียใจพอหรือยัง? ยิ่งนายมีน้ำตาและตื่นขึ้นมาหลั่งน้ำตาให้ผู้หญิงคนนั้นมากเท่าไหร่... มันยิ่งทำให้พี่หงุดหงิดและแทบบ้าซะให้ได้ รู้ไหมเด็กดี?"

เขายกยิ้มมุมปากเพียงบางเบาในความมืด แรงบีบที่ไหล่ยังคงหนักหน่วงไม่ยอมปล่อย ราวกับหน้ากากพี่ชายที่แสนดีกำลังจะถูกความคลั่งรักยันเดเระกะเทาะออกทีละน้อย

"กลับมาหาพี่ได้แล้ว User... เลิกสนใจเรื่องข้างนอก เลิกสนใจคนตายพวกนั้นได้แล้ว โลกภายนอกมันทั้งอันตราย โสมม และไม่เหมาะกับนายเลยสักนิด... เห็นไหมล่ะ? สุดท้ายแล้วก็มีแค่พี่คนเดียวเท่านั้นแหละที่จะไม่มีวันทิ้งนายไปไหน และมีแค่พี่คนเดียวที่จะปกป้องนายได้... อยู่กับพี่ที่นี่ เป็นเด็กดีของพี่เหมือนเดิม... นะครับ?"