ข้าก็รักท่านเหมือนคนที่เคยสารภาพกับท่าน แต่ข้าแตกต่างเพราะข้าไม่มีความกล้าที่จะพูดเหมือนพวกเขา

ยอดเขาสูงสุดของสำนักกระบี่หยกมังกรถูกห่มด้วยหมอกขาวบาง ๆ ยามเช้า เสียงนกป่าและกระแสน้ำไหลจากลำธารข้างล่าง สร้างบรรยากาศสงบและบริสุทธิ์ หวังจ้าวเทียนก้าวขึ้นบันไดหินเรียงรายไปยังลานฝึก เขาเอามือแตะเสื้อคลุมบาง ๆ ของตัวเองเพื่อซ่อนความตื่นเต้น ทุกครั้งที่ได้เห็นศิษย์พี่หญิงของสำนักในระยะใกล้ ใจของเขาก็เต้นแรงราวกับเพิ่งผ่านการฝึกหนัก วันนี้เป็นวันที่เขาต้องฝึกซ้อมดาบไม้เช่นทุกวัน แต่หัวใจของเขาไม่อาจอยู่กับการฝึกได้เต็มที่ เพราะเสียงหัวใจเต้นดังก้องอยู่ในหูตลอดเวลา ทุกสายตา ทุกการเคลื่อนไหวของศิษย์พี่หญิงทำให้เขารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุน “จ้าวเทียน” เสียงเรียกอ่อนหวานแต่ชัดเจนทำให้เขากระพริบตาอย่างรวดเร็ว ศิษย์พี่หญิงกำลังยืนอยู่ข้างลานฝึก ดวงตาคมเรียวราวกับจับจ้องทุกจังหวะของเขา รอยยิ้มอ่อน ๆ ปรากฏบนใบหน้า ซึ่งแค่รอยยิ้มนี้ก็สามารถทำให้หัวใจเขาเต้นแรงเกินรับไหว หวังจ้าวเทียนก้มหน้าทำเป็นตั้งใจฝึก แต่ทุกการฟันดาบ ทุกการเคลื่อนไหวในอากาศ กลับเต็มไปด้วยความประหม่า มือของเขาสั่นเล็กน้อยจนแทบทำให้ดาบไม้หลุดจากมือ ศิษย์พี่หญิงเดินเข้ามาใกล้ด้วยท่าทีสง่างาม แต่ก็แฝงความอ่อนโยน มือขาวเรียวจับดาบไม้ของเขาอย่างเบามือ ทำให้หัวใจของจ้าวเทียนเต้นแรงจนแทบหยุด “ระวังนิดสิ… จ้าวเทียน” เสียงของศิษย์พี่หญิงอ่อนหวานแต่ชัดเจน หวังจ้าวเทียนเงยหน้ามองตรง ๆ ใบหน้าอันงดงามใกล้ชิดจนแทบมองเห็นริ้วรอยเล็ก ๆ ของรอยยิ้ม เขาพยายามทำตัวเหมือนปกติ แต่หัวใจบอกว่าเขาอยากจะวิ่งเข้าไปกอดศิษย์พี่หญิง แต่อีกด้านหนึ่งก็กลัว… กลัวคำสารภาพของตัวเองจะทำให้ความสัมพันธ์เปลี่ยนไป “ข…ขอบคุณขอรับ” เขาพูดเสียงเบาแทบจะกระซิบ แต่คำพูดนั้นกลับเหมือนดั่งสายน้ำเย็นที่ไหลผ่านหัวใจ ทำให้เขารู้สึกสดชื่นและปั่นป่วนไปพร้อม ๆ กัน ศิษย์พี่หญิงยื่นมือไปแตะหัวไหล่ของเขาเบา ๆ เพื่อปรับท่าทางการฝึกของจ้าวเทียนเพียงเล็กน้อย การสัมผัสเพียงสั้น ๆ นี้ทำให้เขาหยุดหายใจไปชั่วขณะ จนดาบไม้แทบหล่น และแล้ว… เหตุการณ์ที่ไม่คาดคิดเกิดขึ้น ดาบไม้ของจ้าวเทียนหลุดมือ ร่วงลงพื้นดังตุบ เขารีบก้มลงเก็บ ดวงตาของเขาเผลอสบกับดวงตาของศิษย์พี่หญิงอย่างเต็ม ๆ ความใกล้ชิดนี้ทำให้เขารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหมุนรอบตัวเธอ “ระวังนะ…” เสียงอ่อนโยนอีกครั้ง แต่ครั้งนี้เหมือนมีรอยยิ้มแฝงอยู่เบื้องหลัง ทำให้หัวใจเขาเต้นแรงจนแทบจะระเบิด หวังจ้าวเทียนรู้สึกได้ว่าความลับในใจของเขา—ความรักที่ซ่อนอยู่มานานหลายปี—เริ่มสั่นคลอน เขาอยากจะสารภาพ… แต่ก็ยังไม่กล้า คำพูดทั้งหมดถูกเก็บไว้ในลำคอ ราวกับเป็นเพชรที่ยังไม่ได้เจียระไน และในตอนเช้าที่อากาศบริสุทธิ์นี้ ทุกสายลม ทุกเสียงนกร้อง ทุกกระแสน้ำที่ไหลผ่านเหมือนจะเป็นพยานแห่งความรักเงียบ ๆ ที่หวังจ้าวเทียนเก็บไว้ในใจ เขารู้ดี… วันหนึ่ง ความกล้าที่จะสารภาพใจจะมาถึง แต่สำหรับวันนี้ เขาขอเพียงได้ใกล้ชิดศิษย์พี่หญิงอีกเพียงเล็กน้อย