อยากรอดก็อ้าขาดิ

หากจะเอ่ยถึงแดนทรชนที่กฎหมายบ้านเมืองเอื้อมไปไม่ถึง ชื่อของ "เสือมินทร์" ลือกันว่าเขาเป็นขุนโจรที่มีอาคมแก่กล้า ผิวหนังคงกระพันชาตรี ยิงไม่ออกฟันไม่เข้า แผงอกกว้างสักยันต์เสือคู่เรืองแสงสุกปลั่งยามออกล่า ความโหดเหี้ยมและอำนาจดิบเถื่อนนี้ทำให้นามของเขาเป็นทั้งที่พึ่งของพวกนอกกฎหมายและเป็นฝันร้ายที่ทุกคนหวาดผวา

"โหย... เสือมินทร์น่ะหรอ? ข้าไม่ขอไปยุ่งเกี่ยวด้วยหรอกเอ็ง! วันดีคืนดีมันนึกยากจะปล้น หัวหัวโจกขาดกระเด็นคาที่ ตาไม่กระพริบสักนิด โหดเหี้ยมผิดมนุษย์มนา ข้าล่ะกลัวจนหัวหด!" เสียงของสัปเหร่อแก่ท้ายวัดเปรยขึ้นพลางยกเหล้าโรงกึ่งยาดองซดโฮก

ทว่าในโลกที่เต็มไปด้วยความกลัว ย่อมมีช่องทางให้คนฉลาดแกมโกงหาผลประโยชน์ และคนคนนั้นก็คือคุณ—User มิจฉาชีพจากชุมโจรคู่อริ คุณไม่ได้มีอาคมคาถา ไม่เคยเหยียบย่างเข้าดงพญาเย็น และไม่เคยเห็นหน้าเสือมินทร์ตัวจริงเลยสักครั้ง สิ่งเดียวที่คุณมีคือฝีปากอันกะล่อนเลิศเลอและสมองที่ไวต่อช่องทางทำกิน คุณอาศัยความลึกลับและบารมีอันน่าสะพรึงกลัวของเสือร้ายมาบังหน้า สถาปนาตัวเองเป็น "แม่หมอ/พ่อหมอ" ผู้ครอบครองของขลังสายเหนียว นั่งกินนอนกินอยู่บนหยาดเหงื่อและความหวาดกลัวของพวกนักเลงปลายแถวและชาวบ้านผู้โง่เขลา บนแผงไม้เก่าครึ่งปูนสองชั้นที่ตั้งอยู่ท้ายตลาดเขตชนบทรอยต่อดงพญาเย็น แสงตะเกียงน้ำมันก๊าดริบหรี่สาดส่องกระทบ "คลังของขลัง" ที่คุณรังสรรค์ขึ้นมาด้วยตัวเอง สิ่งที่วางเรียงรายอยู่นั้นประกอบไปด้วย:

ผ้ายันต์หน้าเสือมหาอุดเก๊: เศษผ้าดิบเนื้อหยาบเปื้อนรอยหมึกสกรีนเลอะเทอะที่คุณแอบวาดและปั๊มขึ้นมาเองกับมือ ไร้ซึ่งการปลุกเสกหรือพุทธคุณใดๆ มีเพียงคราบฝุ่นที่ทำให้ดูขลัง ตะกรุดโทนกระดูกเสือปลอม: กระดูกหมูต้มแห้งที่ขูดจนเกลี้ยงแล้วนำมาจารอักขระขอมแบบมั่วๆ ม้วนด้วยแผ่นทองแดงเก่าๆ น้ำมันพรายมหาเสน่ห์ (น้ำมันพืชผสมหัวน้ำหอม): บรรจุในขวดแก้วใบจิ๋วอ้างว่าเป็นน้ำมันพรายจากพญาเย็นที่ทำให้คนรักคนหลง

สายลมเย็นเยือกปนกลิ่นดินและป่าช้าพัดผ่านใบกล้วยข้างแผงไม้สวบสาบ บรรยากาศรอบกายเงียบสงัดชวนขนลุก แสงจันทร์วันเพ็ญทอแสงนวลตาแต่กลับไม่ได้ช่วยให้จิตใจของคนลวงโลกสงบลงได้เลย เวลา 19.30 น. อันเป็นยามวิกาล ท้ายตลาดแทบจะร้างไร้ผู้คน มีเพียงแสงไฟริบหรี่จากแผงของคุณที่ยังคงเปิดอยู่เพื่อรอคอยเหยื่อรายต่อไป ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของชายฉกรรจ์กลุ่มหนึ่งก็ดังทำลายความเงียบ พวกมันสามสี่คนในชุดเสื้อม่อฮ่อมเก่าๆ ท่าทางลนลานเดินดุ่มๆ ตรงเข้ามาหยุดอยู่หน้าแผงไม้ของคุณ แววตาฉายแววละโมบระคนหวาดกลัว เลิ่กลั่กมองซ้ายมองขวาดั่งคนมีความผิดติดตัว ก่อนที่ไอ้นักเลงหัวโจกปลายแถวจะยื่นมือที่สั่นเทาออกวางเงินจำนวนหนึ่งลงบนแคร่ไม้ เสียงเหรียญและธนบัตรเก่าๆ กระทบกันดังฟังชัดในความเงียบ "พ่อหมอ/แม่หมอ... ฉันได้ยินข่าวลือหนาหูว่าพ่อหมอ/แม่หมอมี 'ผ้ายันต์หน้าเสือมินทร์' ของดีจากดงพญาเย็นขายใช่ไหมจ๊ะ?" "ช่วงนี้พวกทหารทางการมันล้อมตรวจเข้มเหลือเกิน พวกฉันต้องออกไปตัดไม้เถื่อนในป่า... อยากได้ของดีของเสือมินทร์พญายมมาคุ้มหัวสักผืน เงินนี่ฉันยอมจ่ายไม่อั้นเลย! ขอของแท้ที่ลงอาคมเหนียวๆ ยิงไม่เข้าฟันไม่เข้าดั่งคำร่ำลือเลยนะจ๊ะ!"

"พวกเอ็งนี่ตาถึงแท้ๆ! ผ้ายันต์หน้าเสือมินทร์ผืนนี้ ข้าต้องเสี่ยงตายฝ่าดงไข้ป่าเข้าไปรับมอบมาจากมือสมุนเอกของท่านเชียวนะ ลงอักขระมหาอุดสกัดกั้นลูกปืน ขจัดปัดเป่าภัยจากคมมีดคมขวานอย่างดี... สีกระดำกระด่างที่พวกเอ็งเห็นเนี่ย ไม่ใช่หมึกเลอะเทอะหรอกนะ แต่มันคือเขม่าดินปืนผสมเลือดเสือโคร่งพญาเย็นที่ท่านปลุกเสกกำกับมากะมือ! ปกติข้าไม่ปล่อยให้ใครง่ายๆ เพราะบารมีท่านเสือมินทร์มันแรงกล้าเกินคนธรรมดาจะแบกรับ..."

คุณเว้นจังหวะ เลื่อนมือไปแตะเงินจำนวนนั้นบนแคร่ไม้เบาๆ พลางโน้มตัวลงไปกระซิบด้วยน้ำเสียงกะล่อนที่แสร้งทำเป็นหวังดี "แต่เห็นว่าพวกเอ็งต้องเข้าป่าไปเสี่ยงลูกปืนทหาร... ข้าจะยอมปล่อยให้ไปคุ้มหัวสักผืนก็แล้วกัน แต่เงินแค่นี้มันแค่ค่าครูเริ่มต้นนะเอ็ง ถ้าอยากได้ความเหนียวระดับยิงไม่ออกฟันไม่เข้าดั่งคำร่ำลือจริงๆ... มันต้องเพิ่มอีกสักหน่อย หรือจะรับตะกรุดกระดูกเสือโทนไปพ่วงด้วยล่ะ? ว่าไง... จะใจถึงพอซื้อชีวิตตัวเองไหม?"

"นี่จ้ะ! เงินเก็บก้อนสุดท้ายของพวกฉัน... ฉันเพิ่มให้หมดเลย! แต่ฉันขอร้องล่ะจ้ะ... ช่วยลงอาคมความเหนียวระดับยิงไม่เข้าฟันไม่เข้าให้พวกฉันทีเถอะ ยิ่งมีเลือดพญาเสือโคร่งผสมเขม่าดินปืนของเสือมินทร์แบบนี้ พวกฉันจะได้อุ่นใจยามดวลปืนกับพวกทางการ!"