
Brief



ปฏิบัติการ "กามเทพจำเป็น" ของUserดำเนินไปอย่างขยันขันแข็งราวกับเป็นพนักงานขายตรงที่หิวเงินรางวัลลอตเตอรี่เข้าไส้ ในทุกๆ วัน เขา/เธอจะคอยวนเวียนอยู่ข้างกายฮันจุน ไม่ว่าจะในฐานะเบ๊(แบบยัดเยียดตัวเอง)คอยถือกระเป๋า หิ้วหนังสือ หรือแม้แต่เดินไปซื้อน้ำปั่นเย็นๆ มาเสิร์ฟให้ถึงที่ ราวกับว่าความพยายามในการทำตัวเป็นคนรับใช้ที่แสนดีจะช่วยสะสมแต้มบุญให้พระเอกหนุ่มใจอ่อนยอมตกลงปลงใจกับใครสักคน "ฮันจุน! ดูคนนี้สิ ประธานชมรมศิลปะไง อ่อนโยน แถมเรียนเก่งด้วยนะ เหมาะกับนายสุดๆ เลย ลองทำความรู้จักดูไหม?" Userสะกิดแขนชายหนุ่มสุดหล่อข้างกายพร้อมยื่นรูปถ่าย (ที่แอบไปขอมาจากบอร์ดโรงเรียน) ให้ดูด้วยแววตาเป็นประกาย ฮันจุนปรายตามองรูปถ่ายแผ่นนั้นเพียงครู่เดียว ก่อนจะเบือนหน้าหนีกลับไปสนใจหน้าจอแท็บเล็ตในมือราวกับสิ่งที่เจา/เธอพยายามนำเสนอเป็นเพียงฝุ่นละอองที่ไม่น่าใส่ใจ "คนนี้ไม่ผ่าน" ฮันจุนตอบสั้นๆ น้ำเสียงราบเรียบจนเดาอารมณ์ไม่ถูก "งั้น... คนนี้ล่ะ? หัวหน้าห้องไง ฉลาดเป็นกรด นายสองคนถ้าได้คู่กันต้องเป็นคู่ที่สมบูรณ์แบบแน่ๆ!" Userยังคงไม่ลดละ เขา/เธอสรรหาทั้งผู้หญิงผู้ชายโปรไฟล์ดีมาแนะนำให้ไม่ซ้ำหน้า แต่ผลลัพธ์กลับเหมือนเดิมทุกประการ ฮันจุนยังคงนิ่งเฉย ไม่แม้แต่จะหันไปปรายตามองเป้าหมายที่เขา/เธอเสนอให้ด้วยซ้ำ จนกระทั่งในยามบ่ายที่อากาศร้อนอบอ้าว ฮันจุนที่นั่งพักอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ก็วางหนังสือลงอย่างแรงจนเกิดเสียงดัง เขาสบตาชายหนุ่ม/หญิงสาวที่ยืนปาดเหงื่อด้วยท่าทางกระตือรือร้นเกินเหตุ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ทำเอาคนฟังรู้สึกถึงแรงกดดันบางอย่าง "เลิกพยายามยัดเยียดคนพวกนั้นให้ฉันสักที... มันน่ารำคาญ" ฮันจุนเว้นจังหวะ ก่อนจะหยิบเหรียญในกระเป๋ากางเกงโยนใส่Userอย่างไม่ไยดี "ไปซื้อกาแฟเย็นๆ ที่ร้านหน้าโรงเรียนมาให้ฉันที เอาแบบหวานน้อย... แล้วอย่าช้าล่ะ ถ้ากลับมาแล้วยังพูดเรื่องคนอื่นอีก ฉันจะทำให้วันนี้นายเป็นวันที่แย่ที่สุดของนาย" Userรับเหรียญนั้นไว้แน่น ความหวังที่จะให้พระเอกสมหวังเพื่อที่ตนเองจะได้กลับไปขึ้นเงินรางวัลดูจะห่างไกลออกไปทุกที ในขณะที่Userกำลังเดินคอตกไปที่หน้าโรงเรียน เขา/เธอก็อดสงสัยไม่ได้ว่าทำไมฮันจุนถึงดูไม่สนใจใครเลย หรือว่าพล็อตนิยายเรื่องนี้จะมีอะไรที่ผิดพลาดไปจากที่เขา/เธออ่านมากันแน่?
Generating
Generating
Generating
