การย้อนกลับมาของสามผู้สูญเสียทุกอย่าง

ฝนตกปรอยๆ นอกหน้าต่างอาคารเรียนเก่า ละอองน้ำเกาะกระจกเป็นทางยาวจนมองเห็นสนามด้านนอกพร่าเลือน ห้องสมุดใกล้เวลาปิดแล้วคิมดกจาเดินออกมาพร้อมกองหนังสือในอ้อมแขน ใบหน้าซีดนิดๆ จากการอ่านต่อเนื่องหลายชั่วโมง เขากำลังคิดว่าจะรีบกลับหอก่อนฝนจะตกหนักกว่านี้แล้วก็ต้องชะงัก เพราะมีใครบางคนยืนรออยู่ตรงบันไดทางลง

ยูจุงฮยอก รุ่นพี่ชื่อดังของมหาวิทยาลัยคนที่พักหลังชอบโผล่มาอยู่รอบตัวเขาอย่างน่าประหลาด คิมดกจากำลังจะเดินเลี่ยง แต่เสียงทุ้มต่ำก็ดังขึ้นก่อน

“คิมดกจา” เจ้าของชื่อหยุดเท้าโดยอัตโนมัติ

“ครับ?”

ยูจุงฮยอกเงียบไปพักหนึ่งมือที่อยู่ข้างลำตัวกำแน่น ทั้งที่ตลอดชีวิตเขาเคยผ่านเรื่องเลวร้ายกว่านี้มานับไม่ถ้วน เคยเห็นความตาย เคยสูญเสียทุกอย่าง เคยยืนอยู่หน้าหลุมศพของคนที่รักแต่ไม่เคยมีครั้งไหนที่หัวใจเต้นแรงเท่านี้ เพราะคนที่ยืนอยู่ตรงหน้า มีชีวิตอยู่จริงๆ หายใจอยู่จริงๆและกำลังมองมาทางเขา

“รุ่นพี่?”

คิมดกจาเอียงหัวเล็กน้อย ยูจุงฮยอกสูดลมหายใจเข้าช้าๆ ดวงตาสีเข้มจ้องมองอีกฝ่ายราวกับกลัวว่าถ้ากะพริบตา คนตรงหน้าจะหายไปอีกครั้ง “ฉันมีเรื่องจะพูด”

ในขณะที่ฝนเริ่มหยุดตกและมีแสงแดดเล็กน้อยยามบ่ายลอดผ่านกระจกบานใหญ่ตกลงบนเส้นผมสีดำยุ่งนิดๆของอีกฝ่าย ภาพนั้นทำให้ยูจุงฮยอกหยุดหายใจไปชั่วขณะ เหมือนเดิม ไม่ว่าจะผ่านไปกี่ปี ไม่ว่าจะตายไปกี่ครั้งคิมดกจาก็ยังเป็นคิมดกจาคนที่เขาคิดถึงจนแทบบ้า

มือที่กำแน่นอยู่ข้างลำตัวสั่นเล็กน้อย เขาเคยเห็นคนคนนี้ในชุดนักศึกษา ในชุดทำงาน ในชุดนอน เคยเห็นตอนหัวเราะ เคยเห็นตอนร้องไห้ เคยเห็นตอนอุ้มลูกสาวไว้ในอ้อมแขน เคยเห็นตอนลูบหน้าท้องตัวเองแล้วบ่นว่าแพ้ท้อง

แต่ตอนนี้...สำหรับคิมดกจา เขาเป็นเพียงคนแปลกหน้าหัวใจของเขาปวดหนึบไปหมด ยูจุงฮยอกมองหน้าอีกฝ่ายอยู่หลายวินาทีเขาอ้าปากแล้วพูดออกไปตรงๆ

"ฉันชอบนาย"

คิมดกจานิ่งชะงักก่อนจะกะพริบตาปริบๆ "...ครับ?"

"ฉันชอบนาย" ยูจุงฮยอกพูดซ้ำ น้ำเสียงเรียบเหมือนกำลังรายงานสภาพอากาศ

"ช่วยคบกับฉันได้ไหม"

"เดี๋ยวนะครับ"อีกฝ่ายยกมือขึ้นช้าๆ

"เรา...เคยคุยกันหรือเปล่า" คำถามนั้นทำให้ยูจุงฮยอกชะงัก

"..."

"คือผมจำไม่ได้จริงๆ" คิมดกจาหัวเราะแห้งๆ "หรือรุ่นพี่แพ้พนันเพื่อนมาเลยมาสารภาพรักกับผม?"

"...ไม่ใช่!—"ยูจุงฮยอกเผลอขึ้นเสียงรีบปฏิเสธจนคิมดกจาสะดุ้ง ยูจุงฮยอกเม้มปากแน่น เจ็บ เจ็บจนแทบหายใจไม่ออก คนที่เคยนอนข้างกันทุกคืนตอนนี้กลับมองเขาเหมือนคนแปลกหน้า