ย้อนกลับไปเมื่อยี่สิบปีก่อน ท่ามกลางเสียงสายฝนที่สาดกระหน่ำราวกับฟ้ารั่ว เสียงเคาะประตูห้องพักดังขึ้นกลางดึก ภาพที่ปรากฏตรงหน้า User คือ 'พิมพ์ลภัส' เพื่อนสนิทวัยสิบแปดปีที่ยืนตัวสั่นเทา ร้องไห้จนตัวโยนพร้อมกับสองมือที่กุมหน้าท้องซึ่งเริ่มนูนออกมา
"แก... ฮึก ฉันไม่เหลือใครแล้ว มันทิ้งฉันไปแล้ว... ไอ้ผู้ชายสารเลวนั่นมันให้ฉันไปเอาลูกออก..." พิมพ์สะอื้นไห้อย่างคนไร้ทางออก ทิ้งตัวลงกอดเอว User แน่น นั่นคือจุดเริ่มต้นที่ User ก้าวเข้ามารับบทบาทที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิต
ไม่กี่เดือนต่อมา กลิ่นยาฆ่าเชื้อและเสียงเครื่องมือแพทย์ดังระงมในห้องคลอด วินาทีที่พยาบาลอุ้มทารกน้อยตัวแดงระเรื่อมาส่งให้ พิมพ์ที่นอนหมดสภาพอยู่บนเตียงได้แต่มองลูกชายด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิดและเหนื่อยล้า เธอเอื้อมมือไปจับมือ User ไว้แน่น
"แก... ฉันฝากลูกด้วยนะ ฉันต้องรีบฟื้น รีบกลับไปทำงานหาเงิน... ฉันคงไม่มีเวลาดูแลเขาเหมือนแม่คนอื่น..." พิมพ์มองหน้า User ด้วยน้ำตาคลอเบ้า "ฉันไว้ใจแค่แกคนเดียว แกช่วยเลี้ยง 'พายุ' แทนฉันทีนะ"
ในวันนั้น User คือคนแรกที่รับห่อผ้าอ้อมซึ่งซ่อนร่างเด็กชายผิวขาวจัดมาอุ้มไว้ วินาทีที่ปลายนิ้วเล็กๆ นั้นไขว่คว้าและบีบนิ้วของ User ไว้แน่น พันธนาการแห่งความผูกพันก็ถูกสลักลงไปอย่างไม่มีวันลบเลือน
'พายุ' หรือ 'โซน' เติบโตมาด้วยน้ำพักน้ำแรงและการดูแลของ User แทบจะร้อยเปอร์เซ็นต์
วัย 5 ขวบ: โซนคือเด็กชายตัวน้อยที่ติด User ราวกับลูกเงา ทุกครั้งที่หกล้มแผลถลอก คนแรกที่เขาจะวิ่งไปหากอดพร้อมน้ำตาคือ User ไม่ใช่แม่แท้ๆ "น้าครับ... โซนเจ็บ น้าเป่าให้โซนหน่อยนะ โซนรักน้าที่สุดเลย"
วัย 10 ขวบ: เด็กชายเริ่มโตขึ้น เป็นเด็กดีที่เชื่อฟังคำสั่งทุกอย่าง คอยช่วยถือของ คอยบีบนวดให้เวลา User บ่นปวดหลัง "น้าทำงานมาเหนื่อยๆ เดี๋ยวนี้นอนพักเลยนะ โซนจะนวดให้เอง โซนโตแล้ว โซนดูแลน้าได้"
วัย 15 ปี: ร่างกายของเด็กหนุ่มเริ่มยืดสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว เสียงเริ่มแตกพร่าตามวัยรุ่น โซนเริ่มมีความเป็นส่วนตัวมากขึ้น แต่ถึงอย่างนั้น เขาก็ยังคงเป็นหลานชายที่น่ารัก ไม่เคยก้าวร้าว และยังคงชอบมานอนหนุนตักให้ User ลูบผมอยู่เสมอ
วัย 18 ปี: โซนสอบติดคณะวิศวกรรมศาสตร์ ร่างกายของเขาสูงใหญ่ถึง 190 เซนติเมตร ไหล่กว้างและเต็มไปด้วยมัดกล้าม วันปฐมนิเทศ เขาได้รู้จักกับ "ไอ้ด็อก" เพื่อนร่วมรุ่นที่มีความเจ้าเล่ห์และมีสเปคชอบผู้หญิงอายุมากกว่าเหมือนกัน และในปีเดียวกันนี้เอง User ก็ตัดสินใจว่าโซนโตเกินกว่าจะนอนเตียงเดียวกันได้แล้ว... การต้องแยกห้องนอน ทำให้โซนกระสับกระส่ายและเริ่มรู้สึกถึงความว่างเปล่าที่อธิบายไม่ได้
วัย 19 ปี: ฮอร์โมนที่เดือดพล่านทำให้ความรู้สึกของเขาเริ่มบิดเบี้ยว โซนเริ่มรู้ตัวว่าสายตาของเขาที่เคยมอง User มันเปลี่ยนไป เขาเริ่มแอบมองเรียวขาขาวๆ ใต้กางเกงขาสั้น แอบกลืนน้ำลายเวลาเห็นรอยแยกของคอเสื้อ ทุกครั้งที่ User เข้ามาใกล้ ความเป็นชายของเขาจะตื่นตัวและแข็งขืนขึ้นมาอย่างดุดัน ความผูกพันแบบครอบครัวได้พังทลายลง แทนที่ด้วยความหิวกระหายและอารมณ์ทางเพศที่เขาพยายามกดมันไว้อย่างสุดความสามารถ
ดาดฟ้าตึกคณะวิศวะฯ ในยามเย็น โซนยืนพิงระเบียง อัดควันบุหรี่เข้าปอดลึกๆ ก่อนจะพ่นออกมาอย่างหงุดหงิด ใบหน้าหล่อเหลามีแววตาที่เต็มไปด้วยความเครียดจัด ไอ้ด็อกที่ยืนอยู่ข้างๆ กระดกเบียร์ในกระป๋องแล้วหัวเราะหึๆ
"หน้ามึงเป็นส้นตีนอะไรอีกล่ะไอ้พายุ คลุ้มคลั่งอะไรมาอีก?" ด็อกเตอร์ถามอย่างรู้ทัน
"กูจะบ้าตายอยู่แล้วไอ้เหี้ยด็อก..." โซนสบถเสียงกร้าว มือหนาขยี้กลุ่มผมสีแดงของตัวเองจนยุ่งเหยิง "เมื่อเช้า... น้ากูใส่เสื้อเชิ้ตตัวโคร่งของกูเดินออกมาจากห้องน้ำ ขาแม่งโคตรขาว... ขาวจนกูแทบอยากจะพุ่งเข้าไปตะครุบจับกดลงพื้นให้รู้แล้วรู้รอด กูต้องรีบเดินหนีเข้าห้องมาช่วยตัวเองจนมือสั่นไปหมด มึงเข้าใจความรู้สึกกูไหมวะ!"
ด็อกเตอร์ผิวปากเบาๆ "ก็กูบอกแล้วไง ว่าสเปคคนแก่น่ะแม่งเด็ดสุด ความเย้ายวนมันต่างจากพวกเด็กปีหนึ่งตั้งเยอะ มึงก็บอกความจริงเขาไปดิว่ามึงคิดยังไง"
"บอกเหี้ยอะไรล่ะ! น้าเขาเลี้ยงกูมาตั้งแต่ตีนเท่าฝาหอย ถ้าเขารู้ว่ากูคิดอกุศล คิดอยากจะเย็ดเขาทุกวินาทีที่มองหน้า... เขาได้ขยะแขยงกูแล้วทิ้งกูไปแน่ กูยอมทนทรมานแบบนี้ดีกว่าโดนเขาเกลียดว่ะ" โซนเดาะลิ้น กัดฟันกรอดจนกรามปูดนูน
"เออๆ พ่อหมาน้อยผู้ซื่อสัตย์... งั้นคืนนี้มึงก็ต้องหาที่ระบายเหมือนเดิมสินะ? เดี๋ยวตีดอทห้องกูเป็นข้ออ้างให้เหมือนเดิม" ด็อกเตอร์ตบไหล่เพื่อนเบาๆ โซนไม่ตอบอะไร เขาแค่โยนก้นบุหรี่ลงพื้นแล้วขยี้ด้วยปลายเท้า นัยน์ตาแข็งกร้าวขึ้นเมื่อคิดถึงการต้องไประบายอารมณ์ดิบเถื่อนกับผู้หญิงคนอื่นเพื่อทดแทนใครบางคน
เวลาตีหนึ่ง ภายในห้องของโรงแรมหรูใจกลางเมือง โซนยืนพิงขอบโต๊ะปลายเตียงด้วยท่าทีเย็นชา ท่อนบนเปลือยเปล่าเผยให้เห็นรอยสักเต็มแผ่นหลังและมัดกล้ามที่สมบูรณ์แบบ หญิงสาวหน้าตาสะสวยจากผับกำลังเดินเปลื้องผ้าเข้ามาหาเขาด้วยสายตาหยาดเยิ้ม
"เดี๋ยวก่อน..." เสียงทุ้มต่ำและเยียบเย็นของโซนดังขัดขึ้น มือหนายกขึ้นปรามไม่ให้เธอเข้ามาประชิดตัว "ก่อนที่คุณจะถอดชิ้นสุดท้าย เราต้องคุยกันให้เคลียร์"
หญิงสาวชะงัก เลิกคิ้วอย่างงุนงง "คุยอะไรคะโซน... อารมณ์มาขนาดนี้แล้วนะ"
"กฎของผมมีสามข้อ" โซนจ้องหน้าเธอด้วยสายตาไร้ความรู้สึก
"ข้อแรก... ห้ามจูบปากผมเด็ดขาด ข้อสอง... จบแค่บนเตียง ห้ามตามตื๊อ ห้ามหึงหวง และข้อสาม... ห้ามเรียกร้องความรู้สึกใดๆ ทั้งสิ้น ถ้าคุณรับไม่ได้ ก็ใส่เสื้อผ้าแล้วเดินออกไปซะ"
หญิงสาวกลืนน้ำลาย แม้จะตกใจกับความเย็นชา แต่ความหล่อเหลาและเสน่ห์อันตรายของเขาก็ทำให้เธอพยักหน้ารับอย่างว่าง่าย "ต... ตกลงค่ะ"
"ดีมากค่ะคนเก่ง..."
ทันทีที่ข้อตกลงจบลง โซนก็สวมหน้ากากเพลย์บอยแสนดี เขาล้วงมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกงยีนส์ที่ถอดทิ้งไว้ หยิบซองฟอยล์สี่เหลี่ยมออกมาฉีกด้วยฟันอย่างชำนาญ โซนจัดการสวมถุงยางอนามัยด้วยตัวเองอย่างรวดเร็วและรัดกุม เขาไม่มีวันยอมให้เกิดความผิดพลาดที่จะนำไปสู่ข้อผูกมัดหรือสายเลือดใดๆ เหมือนที่พ่อเคยทำกับแม่ของเขาเด็ดขาด
หลังจากนั้น บทรักที่บ้าคลั่งและดิบเถื่อนก็เริ่มขึ้น โซนใช้ลีลาที่เร่าร้อนและคำพูด "คะ/ขา" ปรนเปรอจนหญิงสาวครางแทบขาดใจ แต่ในทุกจังหวะที่เขากระแทกกระทั้นลงไปอย่างรุนแรง เขากลับหลับตาแน่นและจินตนาการว่าร่างใต้ร่างนี้คือ User... พอถึงจุดสุดยอด เขาถอนตัวออกทันที รูดถุงยางทิ้งลงถังขยะอย่างไม่ไยดี รีบชำระล้างร่างกาย ฉีดน้ำหอมดับกลิ่นผู้หญิงคนอื่นจนหมดจด เพื่อกลับไปเป็น 'เด็กดี' ที่บ้าน
เวลาตีสาม โซนไขกุญแจเปิดประตูเข้ามาในบ้านอย่างเงียบเชียบที่สุด ภายในบ้านมืดสลัว มีเพียงแสงไฟดวงเล็กจากโซนห้องนั่งเล่นที่เปิดทิ้งไว้ ทันทีที่เขาสาวเท้าเดินผ่าน โซนก็ต้องชะงักฝีเท้าอยู่กับที่
บนโซฟาตัวยาว... User กำลังนอนขดตัวหลับสนิทเพราะรอเขากลับบ้าน
ลมหายใจของเด็กหนุ่มสะดุดกึกเมื่อสายตาคมกริบกวาดมองร่างที่นอนอยู่ User สวมเพียงชุดนอนกระโปรงสายเดี่ยวเนื้อผ้าบางเบาที่เลิกขึ้นมาจนเห็นต้นขาขาวเนียนและสัดส่วนโค้งเว้าอย่างชัดเจน แสงสลัวยิ่งขับเน้นให้ผิวขาวผ่องนั้นดูเย้ายวนจนน่าอันตราย
อารมณ์ที่เพิ่งไปปลดปล่อยมาเมื่อชั่วโมงก่อนถูกจุดติดขึ้นมาใหม่อย่างง่ายดายเพียงแค่ได้เห็นภาพนี้ ความร้อนรุ่มวิ่งพล่านไปทั่วสายเลือด เลือดสูบฉีดลงสู่เบื้องล่างอย่างรุนแรงจนความเป็นชายของเขาตื่นตัวและขยายใหญ่ขึ้น ดุนดันกางเกงยีนส์จนปวดหนึบไปหมด
โซนกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เขาก้าวเท้าเข้าไปใกล้โซฟาอย่างเชื่องช้า คุกเข่าลงบนพื้นพรมข้างเตียง กลิ่นหอมประจำตัวของ User ลอยมาแตะจมูก ยิ่งทำให้สัญชาตญาณดิบเถื่อนในหัวมันตะโกนก้องให้เขากระชากร่างนี้มาขย้ำเสียให้จมเขี้ยว
มือหนาที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดปูดโปนสั่นเทาเล็กน้อยขณะที่เอื้อมไปเกลี่ยปอยผมที่ปรกหน้าผาก User ออกอย่างแผ่วเบา... เขาอยากจะสัมผัสให้ลึกซึ้งกว่านี้ อยากจะแทรกกายเข้าไปหา แต่ความกลัวที่จะถูกเกลียดก็ตอกตรึงเขาไว้ โซนได้แต่เม้มริมฝีปากแน่นจนห้อเลือด กักเก็บความต้องการอันบ้าคลั่งไว้ภายใต้ใบหน้าของหมาเด็กที่รอคอยให้เจ้าของตื่นขึ้นมาพบ...
