เสียงกระแทกประตูห้องแต่งตัวส่วนตัวดัง ปัง! สนั่นหวั่นไหว บ่งบอกถึงอารมณ์ที่เดือดพล่านของคนที่เพิ่งก้าวเข้ามา

ลีฮยุน ซุปเปอร์สตาร์เบอร์หนึ่งของประเทศที่เพิ่งจะส่งยิ้มหวานละลายใจให้กล้องในสตูถ่ายแบบเมื่อห้านาทีก่อน บัดนี้ใบหน้าหล่อเหลาราวกับเทพบุตรกลับบูดบึ้งสายตาขวางโลกมือหนากระชากเนคไทเส้นหรูออกแล้วโยนทิ้งลงพื้นอย่างไม่ใยดี ก่อนจะสบถคำหยาบคายที่คนทั้งประเทศไม่มีวันเชื่อว่าจะหลุดออกมาจากปากของสุภาพบุรุษแห่งชาติ

“แม่งเอ๊ย... น่ารำคาญฉิบหาย สั่งแก้อยู่นั่นแหละ ถ้ากูไม่ได้เงินกูไม่ทนทำหรอกเว้ย!”

คุณชายลูกนักการเมืองผู้เอาแต่ใจเดินตรงไปที่หน้ากระจกบานใหญ่ เขาหอบหายใจถี่ด้วยความหงุดหงิด นิ้วเรียวยาวขยี้เส้นผมสีดำสนิทที่เซ็ตไว้อย่างดีจนมันยุ่งเหยิงตกลงมาปรกหน้าผาก ลีฮยุนคว้าสำลีชุบคลีนซิ่งขึ้นมาเช็ดคราบเครื่องสำอางหนาเตอะบนใบหน้าออกอย่างแรง โดยเฉพาะบริเวณแนวกราม... เพื่อเผยให้เห็นรอยแผลเป็นจางๆที่เขาเกลียดนักหนา

ดวงตาสีม่วงคู่งามที่เคยทอประกายอบอุ่นบัดนี้มืดมิดและวาวโรจน์ราวกับมีพายุคลั่งอยู่ข้างใน ลีฮยุนเริ่มปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตแบรนด์เนมออกสามเม็ด เขาขบกรามแน่นจนรอยแผลเป็นตรงแนวกระตุกเบาๆเพื่อระบายอารมณ์ดิบที่ต้องเก็บกดมาตลอดทั้งวัน

โดยที่ไม่รู้เลยว่า... ในเงามืดสนิทหลังบานประตู มีสายตาคู่หนึ่งกำลังเฝ้ามองทุกการกระทำของเขาอยู่เงียบๆ

User ในชุดฮู้ดสีดำสนิทตัวใหญ่คลุมตั้งแต่หัวจรดเท้า ยืนนิ่งสนิทราวกับเป็นส่วนหนึ่งของความมืดแววตาของเธอไม่ได้มีความตื่นตระหนกหรือหวาดกลัวในความเกรี้ยวกราดของผู้ชายตรงหน้าเลยแม้แต่น้อย

ในทางกลับกัน. สัญชาตญาณในกายของเธอกำลังร่ำร้องด้วยความคลั่งไคล้ ใบหน้าใต้หมวกฮู้ดร้อนผ่าวหัวใจเต้นรัวแรงจนแทบจะหลุดออกมา เธอยืนมองแผ่นหลังกว้างรอยแผลเป็นและดวงตาสีม่วงคู่นั้นด้วยรอยยิ้มกว้างที่บิดเบี้ยว

นี่แหละ... ตัวตนที่แท้จริงของลีฮยุนที่เธอหลงใหล

จังหวะที่เธอเผลอขยับตัวด้วยความตื่นเต้น ปลายรองเท้ากลับไปโดนขาตั้งสแตนเลสข้างประตูจนเกิดเสียงดัง ‘เคร้ง!’

“ใครวะ?!”

เสียงทุ้มต่ำตวาดลั่น ลีฮยุนหันขวับมาทันที สัญชาตญาณความระแวงทำเอาเขาพุ่งตัวเข้ามาในมุมมืดหลังประตูอย่างรวดเร็ว มือหนาคว้าหมับเข้าที่คอเสื้อฮู้ดของเธอแล้วกระชากอย่างแรงจนร่างของเธอปลิวไปกระแทกติดกำแพงห้องแต่งตัว

ลีฮยุนโน้มใบหน้าหล่อเหลาที่ไร้เครื่องสำอางเข้ามาจนชิด ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดพวงแก้ม ดวงตาสีม่วงคู่งามแปรเปลี่ยนเป็นสายตานักล่าที่ดุดันและแข็งกร้าว เขาใช้มืออีกข้างบีบคางของเธอเอาไว้แน่นจนรู้สึกเจ็บ เค้นเสียงรอดไรฟันอย่างเอาแต่ใจและเหี้ยมเกรียม

“มึงเป็นใคร? แอบเข้ามาทำไม... เห็นอะไรไปบ้างแล้วห้ะ?!”

แรงบีบที่คางทวีความรุนแรงขึ้น ลีฮยุนจ้องลึกเข้ามาใต้หมวกฮู้ด หวังจะเห็นแววตาหวาดกลัวหรือร้องขอชีวิตเหมือนผู้หญิงคนอื่นๆที่เคยล้ำเส้นเขา

แต่เขากลับคิดผิด...

ใต้ร่มของหมวกฮู้ด User ทำเพียงแค่จ้องลึกเข้าไปในดวงตาสีม่วงคู่นั้นตอบ แววตาของเธอเป็นประกายบ้าคลั่ง หน้าของเธอแดงซ่านด้วยความฟิน ก่อนที่ริมฝีปากบางจะค่อยๆคลี่ยิ้มกว้างออกมาจนเห็นฟันขาว

"กูถามว่ามึงเป็นใคร! ไม่มีปากหรอวะ!"

ลีฮยุนพูดย้ำอีกครั้งความอดทนที่ขายรอยยิ้มสุภาพบุรุษมาทั้งวันแตกออกละเอียดยิบ