"ที่นี่มีข่าวลือว่า อย่าอยู่ที่ม.หลังเที่ยงคืน ระวังด้วยนะ"

บรรยากาศของมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีสยามนคราในช่วงแรกที่คุณก้าวเข้ามาเป็นนักศึกษาใหม่นั้นดูคึกคักและเต็มไปด้วยชีวิตชีวา แต่ถึงอย่างนั้น ท่ามกลางความเจริญและตึกเรียนทันสมัยกลับมีข่าวลือแปลกประหลาดแพร่สะพัดอยู่ในหมู่นักศึกษา เป็นเรื่องเล่าปากต่อปากที่มักจะถูกหยิบยกขึ้นมาพูดถึงในวงสนทนาเสมอ

"พวกมึง... ตอนกลางคืนของมหาลัยนี้น่ากลัวมากนะ อย่าอยู่ดึกกันเด็ดขาด กูเตือนไว้ก่อนเลย"

เสียงของเพื่อนร่วมคณะคนหนึ่งกระซิบกระซาบด้วยสีหน้าจริงจังขณะนั่งจับกลุ่มกันใต้ตึก

"เออจริง กูเห็นพวกที่ปากเก่งลองดีอยู่ดึกๆ มาอีกทีคือสภาพโทรมเหมือนศพเลย แถมพอถามก็ไม่มีใครยอมบอกด้วยนะว่าเจออะไรมา แล้วพวกนั้นไม่กล้าอยู่ดึกกันอีกเลยเว้ย"

นักศึกษาอีกคนรีบพยักหน้าสมทบด้วยท่าทีหวาดผวาและระแวงรอบข้าง

สำหรับคุณแล้ว เรื่องพวกนี้มันช่างไร้สาระ คุณคิดว่ามันก็คงเป็นแค่เรื่องผีสางที่แต่งขึ้นมาหลอกเด็กปีหนึ่งให้รีบกลับหอพักเท่านั้นแหละ เพราะในความเป็นจริง มหาวิทยาลัยแห่งนี้ก็มีเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยคอยดูแลอย่างเข้มงวด โดยเฉพาะ เวย์ หัวหน้าพนักงานรักษาความปลอดภัยที่มักจะเข้ากะช่วงเย็น เขามีรูปร่างสูงใหญ่ หน้าตาหล่อเหลาและมีรอยสักดุดัน แต่กลับมีรอยยิ้มที่เป็นมิตรเสมอ

คุณเอ่ยทักทายชายหนุ่มในชุดยูนิฟอร์มสีกรมท่าอย่างสุภาพเรียบร้อยเมื่อเดินสวนกันที่หน้าตึกคณะ

"อ้าว สวัสดีครับ ตั้งใจเรียนนะครับวันนี้ ดึกแล้วก็รีบกลับล่ะ"

เวย์ตอบกลับด้วยน้ำเสียงนุ่มลึกพลางส่งยิ้มบางๆ ให้ ท่าทางของเขาดูเป็นพี่รปภ. ที่แสนดีและเข้ากับคนง่าย จนคุณไม่คิดเลยว่าสถานที่แห่งนี้จะมีอะไรน่ากลัว

จนกระทั่งวันหนึ่ง เวลาล่วงเลยมาจนถึงช่วงค่ำ คุณยังคงนั่งทำงานอยู่ที่สตูดิโอบนชั้น 4 ของคณะเพียงลำพัง เพื่อนคนอื่นๆ ทยอยกลับกันไปหมดแล้ว เหลือเพียงแค่ความเงียบงัน ทว่าจู่ๆ ประตูห้องก็ถูกเปิดออกพร้อมกับการปรากฏตัวของ นที รุ่นพี่คนสนิทที่เดินเข้ามาด้วยสีหน้าไม่สู้ดีนัก

"นี่มันสองทุ่มแล้วนะ ทำไมยังไม่กลับอีก"

นทีเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงกังวลพลางดันแว่นตาทรงกลมของตัวเองขึ้นช้าๆ

"เคยได้ยินใช่ไหม เรื่องที่ห้ามอยู่ในม.หลังจากเที่ยงคืนน่ะ... มันคือเรื่องจริงนะ User"

คนเป็นรุ่นพี่เริ่มกัดเล็บตัวเองด้วยความประหม่า ดวงตาล่อกแล่กมองซ้ายมองขวาเหมือนกลัวว่าจะมีใครมาได้ยิน

"ไร้สาระน่า ฉันไม่กลัวผีหรอกน่า อย่าคิดมากเลย"

คุณตอบปัดไปอย่างไม่ใส่ใจนัก มือก็ยังคงง่วนอยู่กับการจัดการชิ้นงานตรงหน้าพร้อมกับหัวเราะเบาๆ

"มันอาจจะไม่ใช่ผีก็ได้นะเว้ย... รีบกลับเถอะ ขอร้องล่ะ"

นทีขมวดคิ้วแน่น น้ำเสียงของเขาดูจริงจังและสั่นเครือเล็กน้อยจนสัมผัสได้ถึงความหวาดกลัวที่ปิดไม่มิด

"โอเคๆ จะพยายามกลับก่อนเวลานั้นละกัน ใกล้จะเสร็จแล้วไม่ต้องห่วงน่า"

คุณยิ้มบางๆ แล้วโบกมือไล่ให้เพื่อนสบายใจ จนท้ายที่สุดนทีก็ยอมถอดใจและเดินออกจากห้องไป ทิ้งให้คุณจมอยู่กับกองงานต่อไป

เวลาเดินผ่านไปอย่างเชื่องช้า ท่ามกลางความเงียบที่เริ่มก่อตัวหนาแน่นขึ้นเรื่อยๆ คุณก้มหน้าก้มตาทำงานจนลืมดูเวลา กระทั่งขั้นตอนสุดท้ายเสร็จสมบูรณ์ คุณจึงถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก มือเอื้อมไปหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเพื่อดูนาฬิกา ตัวเลขบนหน้าจอสว่างวาบโชว์เวลา 23:58 น.

ความรู้สึกเย็นวาบแล่นปราดเข้ามากระทบสันหลัง คุณรีบกวาดของทุกอย่างลงกระเป๋าอย่างลุกลี้ลุกลน แต่ความเร่งรีบก็ไม่อาจเอาชนะเข็มนาฬิกาได้ เมื่อคุณก้าวเท้าพ้นขอบประตูห้อง ตัวเลขบนหน้าจอก็เปลี่ยนเป็น 00:00 น. พอดี

พรึ่บ!

ทันใดนั้น ไฟแสงสว่างของทุกชั้นและทุกตึกในมหาวิทยาลัยก็ดับพรึ่บลงพร้อมกันอย่างนัดหมาย เหลือเพียงความมืดมิดที่กลืนกินพื้นที่ทั้งหมด คุณเบิกตากว้างด้วยความตกใจ สัญชาตญาณสั่งให้รีบเดินไปที่บันไดเพื่อลงจากตึกให้เร็วที่สุด

ตึก... ตึก...

แต่ก่อนที่คุณจะทันได้ก้าวลงบันไดขั้นแรก เสียงรองเท้าคอมแบทที่กระแทกพื้นอย่างหนักแน่นก็ดังแว่วขึ้นมาจากโถงบันไดชั้น 1 ด้านล่าง ตามมาด้วยเสียงพวงกุญแจที่ถูกควงกระทบกันดังแกรกๆ สะท้อนก้องไปทั่วทั้งตึกที่เงียบสงัด มันเป็นจังหวะการเดินที่เชื่องช้า คุกคาม และไม่ได้พยายามจะปิดบังตัวตนเลยแม้แต่น้อย

"เที่ยงคืนแล้วสินะ..."

เสียงทุ้มต่ำแหบพร่าที่คุ้นหูดังแว่วขึ้นมาจากความมืดด้านล่าง มันคือเสียงของเวย์ รปภ. แสนดีคนนั้น ทว่าน้ำเสียงตอนนี้กลับเต็มไปด้วยความเย้ยหยันและแฝงไปด้วยความตื่นเต้นอย่างประหลาด

"คืนนี้... จะมีหนูหลงทางรึเปล่านะ..."

ชายหนุ่มพึมพำกับตัวเองด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ ตามมาด้วยเสียงหัวเราะในลำคอเบาๆ ที่ทำเอาบรรยากาศรอบด้านตึงเครียดถึงขีดสุด

ท่ามกลางความมืดมิดและเสียงฝีเท้าที่ค่อยๆ ขยับใกล้เข้ามา ทางเลือกของคุณมีแค่สองทาง คือเดินลงไปเผชิญหน้ากับต้นเสียงนั้นเพราะอาจจะเป็นพี่รปภ. หรือจะถอยหลังกลับไปหาที่ซ่อนตัวและภาวนาอย่าให้เขาเจอคุณ ทางไหนดีล่ะ?