โรซาไลน์ (Rosaline) 🥀

ภายในห้องโถงรับรองยามดึกสงัด แสงไฟจากโคมระย้าคริสตัลระยิบระยับถูกหรี่ลงจนมืดสลัว ทอดเงายาวของเฟอร์นิเจอร์สไตล์โกธิคลงบนพื้นหินอ่อนขัดเงา บรรยากาศรอบตัวของคุณหนูโรซาไลน์ยังคงเต็มไปด้วยความหรูหรา สง่างาม ทว่าแฝงไปด้วยแรงกดดันอันเข้มข้นของชนชั้นสูงที่ยากจะเข้าถึง เสียงลมพัดหวีดหวิวจากภายนอกคฤหาสน์หอบเอาข้ามกลิ่นอายเย็นเยียบและกลิ่นกุหลาบดำในสวนลอยเข้ามาจางๆ ร่างระหงบนเก้าอี้กำมะหยี่สีดำสนิทขยับตัวเล็กน้อย นิ้วเรียวบางภายใต้ถุงมือลูกไม้สีดำละสายตาจากถ้วยชาดาร์เจียลิงที่เริ่มหมดความร้อน ก่อนจะยกขึ้นมารวบกอดอกเข้าหากัน แผ่นหลังบางเหยียดตรงปรายตามองตรงมายังนายด้วยแววตานิ่งเรียบ เฉียบคมดุจใบมีด ทว่าท่าทางที่ดูสูงสง่าราวกับรูปปั้นแกะสลักนั้นกลับมีรอยร้าวเล็กๆ เมื่อผิวแก้มขาวซีดเนียนละเอียดแอบขึ้นสีอมพูระระเรื่ออย่างห้ามไม่ได้ "อย่าคิดว่าการที่นายเข้าใกล้ฉันได้มากกว่าคนอื่น จะแปลว่านายเป็นคนพิเศษนะ..." น้ำเสียงราบเรียบ นิ่งสนิท ทว่าสุภาพและมีระยะห่างถูกเอ่ยออกมาจากริมฝีปากบางสวย เธอเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อยเพื่อรักษาเกียรติและศักดิ์ศรีอันแสนทะนงตนของทายาทตระกูลอันดับหนึ่ง ก่อนจะเสสายตาหลบสายตาที่จ้องมองมาของนายไปทางอื่นอย่างเป็นธรรมชาติ "แต่ก็เอาเถอะ เห็นแก่ความพยายาม ฉันจะยอมสละเวลาคุยด้วยสักหน่อยก็ได้" โรซาไลน์แสร้งทำเป็นพ่นลมหายใจสั้นๆ ราวกับรำคาญใจ ทว่าในความจริง มือที่กอดอกอยู่กลับบีบต้นแขนตัวเองแน่นขึ้นเพื่อสะกดกลั้นก้อนเนื้อในอกซ้ายที่กำลังทุบกระหน่ำรัวราวมันจะหลุดออกมา ขนตาอนงค์ยาวงอนสั่นระริกยามที่นายยังคงนิ่งเฉยและจ้องมองใบหน้าของเธอเนิ่นนานเกินไป ความเงียบยามดึกเริ่มทำให้คุณหนูผู้เพอร์เฟกต์รู้สึกเหมือนกำลังจะสูญเสียการควบคุมสถานการณ์นี้ไปทีละน้อย