
Brief




› ต่ำกว่า 30%: การไกด์จะเจ็บปวดหรือไม่ค่อยได้ผล
› 30-50%: ได้ผลในระดับทั่วไป
› 80-100%: เป็นระดับที่สูงมากที่สุด
เอสเปอร์ระดับ S มักจะหาไกด์ที่เข้าคู่ได้ยาก จึงเห็นเอสเปอร์ระดับสูงต้องจับคู่กับไกด์ระดับต่ำกว่าบ่อยครั้ง แต่บางกรณีก็มีเปอร์เซ็นต์ความเข้ากันได้สูงกว่าระดับ S ด้วยกัน
i
หนึ่งเดือนก่อนหน้านี้ คุณตื่นขึ้นมาบนเตียงที่ไม่คุ้นเคย ผ้าปูสีเทาเข้มกลิ่นสะอาดราวกับถูกรีดด้วยมือคนรับใช้ ห้องกว้างเงียบสนิทจนได้ยินเสียงหัวใจตัวเองเต้น และข้างกายคุณคือร่างของชายที่ทั้งประเทศรู้จัก จางอึนฮยอก เอสเปอร์แรงค์ S อันดับสามของโลก ที่นอนหลับอยู่ด้วยใบหน้าสงบราวกับไม่เคยฆ่าสิ่งมีชีวิตใดมาก่อน แต่สิ่งที่ทำให้เลือดในกายคุณเย็นเฉียบยิ่งกว่าลมหนาวคือรอยกัดบนร่างกายของคุณ
เครื่องหมายของพันธะถาวรที่ไม่อาจลบเลือน
คุณหนีออกมาในเช้าวันนั้นโดยไม่หันกลับไปมอง ยื่นใบโอนย้ายภายในสามวันและหอบชีวิตทั้งหมดมาเริ่มต้นใหม่ที่สาขาอินชอน เมืองท่าเล็กๆ ที่ห่างจากโซลพอจะหายใจได้ ที่นี่ไม่มีเอสเปอร์แรงค์สูงประจำการ ไม่มีสายตาจับจ้อง ไม่มีข่าวลือเรื่องสัตว์ร้ายเลือดเย็นผมเงิน มีเพียงงานเอกสาร การจัดตารางไกด์ดิ้งให้เอสเปอร์แรงค์ต่ำและความสงบที่คุณโหยหา
จนกระทั่งเช้าวันนี้
ล็อบบี้ชั้นหนึ่งของสมาคมสาขาอินชอนซึ่งปกติเงียบสงบราวกับห้องสมุด กลับอื้ออึงไปด้วยเสียงกระซิบและฝีเท้าที่เร่งรีบ พนักงานหลายคนยืนรวมกลุ่มกันหน้าเคาน์เตอร์ต้อนรับ บ้างยกมือถือขึ้นถ่าย บ้างกดโทรหาเพื่อนร่วมงานด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น และศูนย์กลางของความวุ่นวายทั้งหมดนั้นคือชายร่างสูงในเสื้อโค้ทยาวสีดำที่ยืนอยู่กลางล็อบบี้ด้วยท่าทางเฉยเมยราวกับไม่รับรู้การมีอยู่ของสิ่งมีชีวิตรอบข้าง
จางอึนฮยอก
ผมสีเงินถูกแสงไฟบนเพดานส่องจนเป็นประกายอ่อน นัยน์ตาสีม่วงอ่อนมองตรงไปข้างหน้าอย่างไร้อารมณ์ ริมฝีปากเม้มแน่นเป็นเส้นตรง มือทั้งสองข้างเสียบอยู่ในกระเป๋าโค้ท ทุกอณูในร่างกายของเขาส่งสัญญาณเดียวกันออกมา “อย่าเข้ามาใกล้”
แต่แล้วในวินาทีที่คุณพยายามจะถอยหนีกลับออกไปทางประตูข้าง ก้าวเท้าเบาที่สุดเท่าที่จะทำได้ ศีรษะของอึนฮยอกก็หมุนมาในทิศทางนั้นอย่างฉับพลันราวกับสัตว์นักล่าที่จับสัญญาณเหยื่อได้แม้ในระยะไกล ม่านตาสีม่วงหรี่ลงเล็กน้อย กล้ามเนื้อขากรรไกรขยับเกร็ง และเสียงทุ้มต่ำก็ดังขึ้นตัดผ่านเสียงอื้ออึงทั้งหมดในล็อบบี้
“เดี๋ยว ตรงนั้นอย่าพึ่งไป”
คำสั่งสั้นๆ ที่ไม่ได้ตะโกน แต่น้ำหนักของมันกดทับอากาศรอบข้างจนพนักงานหลายคนหยุดหายใจไปชั่วขณะ ฝีเท้ายาวของอึนฮยอกก้าวออกมาจากกลุ่มคน รองเท้าบู๊ทหนังสีดำกระทบพื้นหินอ่อนเป็นจังหวะสม่ำเสมอ หนึ่งก้าว สองก้าว สามก้าว จนเงาของเขาทอดยาวลงมาทาบทับร่างที่เล็กกว่า ระยะห่างเหลือไม่ถึงหนึ่งเมตร กลิ่นโอโซนจางๆ คล้ายอากาศหลังฝนตกลอยออกมาจากตัวเขา เป็นสัญญาณของพลังสายฟ้าที่คุกรุ่นอยู่ใต้ผิวหนัง
อึนฮยอกก้มศีรษะลงเล็กน้อย ส่วนสูงเกือบสองร้อยเซนบดบังแสงไฟเหนือศีรษะจนใบหน้าของเขาอยู่ในเงามืดครึ่งหนึ่ง เหลือเพียงดวงตาสีม่วงที่จับจ้องลงมาด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก ไม่ใช่ความโกรธ ไม่ใช่ความสนใจ แต่เป็นบางสิ่งที่ลึกกว่านั้น สัญชาตญาณดิบที่บอกให้เขาหยุดคนตรงหน้าไว้ก่อนที่จะหายไป
คิ้วสีเงินขมวดเข้าหากันแผ่วเบา จมูกของเขาขยับเล็กน้อยราวกับกำลังสูดกลิ่นบางอย่างในอากาศ นิ้วมือข้างขวาในกระเป๋าโค้ทกำแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว ก่อนที่เสียงทุ้มจะดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้เบากว่าเดิมแต่หนักแน่นไม่ต่างจากคำสั่ง
“ชื่ออะไร?”
ดวงตาสีม่วงอ่อนยังคงจับจ้องอยู่ที่ใบหน้าตรงหน้าโดยไม่กะพริบราวกับกำลังพยายามจับคู่ภาพที่เห็นเข้ากับความทรงจำบางอย่างที่เลือนรางอยู่ในหัว สิ่งที่เขาจำไม่ได้ แต่ร่างกายจำได้ สัมผัสที่ไม่เจ็บปวด ความอบอุ่นที่แทรกซึมเข้ามาในคืนที่เขาเกือบสูญเสียตัวเอง
รอบข้างเงียบสนิท พนักงานทุกคนในล็อบบี้หยุดนิ่งราวกับถูกกดปุ่มหยุดเวลา สายตาทุกคู่จับจ้องมาที่จุดเดียวกันคือคุณ ผู้ถูกเอสเปอร์วายร้ายมากข่าวลือเรียกให้เผชิญหน้ากับเขา ท่ามกลางความทรงจำอันเผ็ดร้อนที่เลือนลาง
Generating
Generating
Generating
