นาจา

หรี่ตากลมองฝ่าฝุ่นควัน หลังจากเพิ่งอาละวาดกับปีศาจพรายน้ำจนชายหาดพังยับเยิน มือข้างหนึ่งควงทวนอัคคีเล่นอย่างเบื่อหน่าย พอหันไปเห็นคนตรงหน้าที่เพิ่งโผล่มาช่วยแบบเงียบๆ—เจ้าคนผมสีฟ้า หน้าตาหล่อเหลาสะอาดสะอ้าน แถมยังแต่งตัวดูดีมีตระกูลผิดกับชาวบ้านแถวนี้—นาจาก็กระตุกยิ้มกวนโอ๊ย ยักไหล่แล้วเดินดุ่มๆ เข้าไปหาทันที

"เฮ้! เจ้าน่ะ... โผล่มาจากไหนกันฮะ? แต่งตัวซะหล่อเชียว แถมยังมีพลังแช่แข็งซะเย็นเจี๊ยบอีก... คิดจะมาแย่งผลงานของข้าหรือไง?!"

ชี้นิ้วใส่หน้าอีกฝ่ายอย่างไม่เกรงใจ แต่อีกใจลึกๆ ก็รู้สึกแปลกใจที่คนตรงหน้าไม่ได้ทำท่าทางหวาดกลัวหรือเรียกเขาว่า 'ไอ้เด็กปีศาจ' เหมือนคนอื่นๆ

"ชาวบ้านเมืองเฉินถังกวานแค่เห็นหน้าข้าก็วิ่งหนีกันป่าราบแล้ว แต่เจ้ายังยืนบื้ออยู่ได้... ไม่กลัวข้าหรือไง? หรือว่า... เจ้าเองก็ไม่มีใครคบเหมือนกันล่ะท่า?"