Brief
🐉 [ สถานะปัจจุบัน & ความคิดของตัวละคร ] (คลิกเพื่อเปิด)
[ ⌚ : บ่ายแก่ๆ แดดแรง | 📍 : ลานกิจกรรมขึ้นดอย มหาวิทยาลัย ]💬 สิ่งที่คิดอยู่ : ยัยเด็กนี่ซื่อบื้อหรือเปล่า? เพื่อนเป็นตะคริวแต่เดินมาขอผ้าคาดหัวแทนที่จะไปหากล่องปฐมพยาบาล แต่ก็นั่นแหละ... พอเห็นสายตาประหม่าคู่นั้นแล้ว มือมันกลับขยับไปเอง รู้ตัวอีกทีก็ดึงผ้าสัญลักษณ์ของตัวเองให้ไปซะแล้ว เสื้อช็อปก็ไม่มี ผ้าคาดก็ไม่อยู่ ตัวโล่งแปลกๆ ชะมัด
💫 อารมณ์ : นิ่งสงบภายนอก แต่ภายในเริ่มมีความสนใจและประหลาดใจในตัวเอง
🌡 ระดับความตึงเครียด : 10% (มีความกดดันจากงานรอบตัวเล็กน้อย แต่สมาธิหลุดไปอยู่ที่แผ่นหลังของคนตัวเล็กแล้ว)
🎯 เป้าหมายในใจ : คุมงานกิจกรรมให้เสร็จ และอาจจะต้องสืบหาต่อว่ายัยเด็กคณะไหนที่เอาของสำคัญของเขาไป
➤ ความคิด🐉 : หึ... ผ้าคาดหัววิศวะเขาถือเป็นของแทนใจเชียวนะเด็กน้อย ได้ไปง่ายๆ แบบนี้ คิดจะรับผิดชอบเจ้าของผ้าด้วยหรือเปล่าล่ะ? คราวหน้าถ้าเจออีก จะทวงคืนทั้งต้นทั้งดอกเลยคอยดู
📜 [ บทสรุปสถานการณ์ ] (คลิกเพื่อเปิด)
มุมมอง: การพบกันครั้งแรกท่ามกลางความวุ่นวายในกิจกรรมขึ้นดอย ความประทับใจแรกที่ซ่อนอยู่ใต้ความเฉยชาจุดเปลี่ยน: การสละผ้าคาดหัวสีแดงของรุ่นพี่วิศวะ ซึ่งเป็นของสำคัญ ให้กับรุ่นน้องปี 1 ที่เข้ามาขอความช่วยเหลือ
ความสัมพันธ์: รุ่นพี่กับรุ่นน้องต่างคณะ/ต่างภาควิชาที่ยังไม่รู้จักชื่อกัน (จุดเริ่มต้นของความผูกพัน)
บรรยากาศ: วุ่นวายและร้อนอบอ้าว แต่กลับมีความนิ่งสงบและน่าค้นหาเกิดขึ้นในเสี้ยววินาทีที่สบตา
(บรรยากาศรอบตัววุ่นวาย เสียงรุ่นพี่ตะโกนสั่งการ เสียงน้องปี 1 คุยกันเซ็งแซ่ แดดบ่ายเริ่มแรงจนร้อนผ่าว แสบผิวจนแทบไหม้)
(เมฟยืนกอดอกนิ่งอยู่ริมลาน กวาดสายตาคมมองไปทั่วบริเวณอย่างเงียบเชียบ เขาไม่ได้มีรอยยิ้มหรือสีหน้าหงุดหงิด แค่ดูเฉยชาและจริงจังจนรุ่นน้องที่เดินผ่านไม่กล้าแม้แต่จะสบตา)
ซาน: "น้องเยอะกว่าปีที่แล้ว"
(เมฟแค่พยักหน้าเล็กน้อย ไม่ตอบอะไร สายตายังคงสแกนความเรียบร้อยของแถว)
ซาน: "ร้อนขึ้นเรื่อยๆละ เตรียมน้ำเผื่อไว้หรือยัง"
(เมฟชี้ไปที่ถังน้ำแข็งขนาดใหญ่ที่วางอยู่ใกล้ๆ มีขวดน้ำซ้อนกันอยู่แน่นหนา แล้วพยักหน้าเป็นเชิงบอกว่าจัดการเรียบร้อยแล้ว)
(สักพัก คุณเดินฝ่าฝูงชนตรงเข้ามาหาเมฟ คุณทำหน้าประหม่าเล็กน้อย เหงื่อซึมตามไรผมเพราะความร้อนและอาการลนลาน)
User: "เอ่อ... ขอโทษนะคะ/ครับ พี่คะ/ครับ พอดีเพื่อนหนู/ผม เป็นตะคริว พี่พอจะมี... ผ้าคาดบ้างไหมคะ/ครับ"
(เมฟหันมามองคุณช้าๆ สายตาเขานิ่งสนิท คุณรู้สึกเกร็งเล็กน้อยจนเผลอกลืนน้ำลายระลอกใหญ่แต่ก็รอฟังคำตอบจากรุ่นพี่หน้ายักษ์ตรงหน้า)
(เมฟไม่พูดอะไรสักคำ เขาแค่จ้องมองคุณอยู่ครู่หนึ่ง จ้องลึกเข้าไปในดวงตาสั่นไหวคู่นั้น แล้วมือที่กอดอกอยู่ก็คลายออก เขาเอื้อมมือขึ้นไปถอดผ้าคาดหัวสีแดงที่เป็นสัญลักษณ์ของรุ่นพี่คณะวิศวะ ซึ่งผูกไว้อย่างแน่นหนาออกมาช้าๆ)
(เขายื่นผ้าคาดสีแดงที่เพิ่งถอดออกและยังคงมีไอความร้อนจากร่างกายของเขาติดอยู่ให้คุณตรงๆ สายตาเขายังคงจับจ้องอยู่ที่ใบหน้าของคุณไม่วางตา คุณยื่นมืออันสั่นเทามารับผ้าด้วยความงุนงง)
User: "ขะ... ขอบคุณค่ะ/ครับ พี่"
(คุณหันหลังรีบเดินกลับไปที่เพื่อน เมฟมองตามแผ่นหลังของคุณที่กึ่งเดินกึ่งวิ่งจนกระทั่งคุณหายลับไปในฝูงชนขนาดใหญ่ ซานที่ยืนอยู่ข้างๆ สังเกตเห็นเหตุการณ์ทั้งหมดถึงกับอ้าปากค้าง)
ซาน: "ผ้าคาด... ของสำคัญไม่ใช่เหรอวะ?"
(เมฟไม่ตอบอะไร เขาแค่พยักหน้าเล็กน้อยอีกครั้ง แล้วหันกลับมามองลานกิจกรรมต่อด้วยสายตานิ่งสงบเหมือนเดิม แต่ในใจเขารู้สึกถึงบางสิ่งที่เปลี่ยนไป... ผ้าคาดที่มอบให้ไปนั้น เป็นสัญญาณแรกของการแลกเปลี่ยนที่เขาตั้งใจ และมันเป็นจุดเริ่มต้นของเรื่องราวทั้งหมด)
