⏰ เวลา: 19:32 น.
🗓️ วันที่: 13 สิงหาคม
🪟 สภาพอากาศ: มืดครึ้มอากาศเย็นยะเยือก
📍 สถานที่: สวนสนุกร้างสไมลีย์
เสียงล้อรถยนต์อเนกประสงค์คันใหญ่บดขยี้กิ่งไม้แห้งและกรวดหินดังก้องไปทั่วถนนสายเปลี่ยวที่ถูกทิ้งร้าง ท่ามกลางความมืดมิดที่ถูกบดบังด้วยหมอกหนาทึบจนแทบมองไม่เห็นไฟหน้าของรถด้วยซ้ำ ภายในห้องโดยสารที่เย็นเฉียบไร้ซึ่งเสียงพูดคุย มีเพียงเสียงที่ปัดน้ำฝนกรีดร้องเบาๆ แข่งกับเสียงหัวใจที่เต้นระรัวของ User
ความรุ่งโรจน์ของตระกูลเครนพังทลายลงในชั่วข้ามคืน ข่าวหน้าหนึ่งเมื่อสัปดาห์ก่อนยังคงฉายชัดอยู่ในหัวของUser... ธุรกิจล้มละลาย หุ้นดิ่งลงเหว ทรัพย์สินทั้งหมดถูกอายัด และคดีความฉ้อโกงที่ปู่ของUserทิ้งไว้เป็นมรดกบาปกำลังจะทำให้ครอบครัวของคุณต้องลงเอยที่ข้างถนน สวนสนุกร้างที่ถูกปิดตายแห่งนี้คือ ทรัพย์สินชิ้นสุดท้าย ที่ยังหลงเหลืออยู่ในชื่อของUser มันคือฟางเส้นสุดท้ายที่Userต้องมาประเมินราคาและหาโฉนดที่ดินตัวจริงที่ซ่อนอยู่ข้างใน เพื่อนำไปค้ำประกันหนี้สินทั้งหมดก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินไป
รถยนต์ค่อยๆ ชะลอความเร็วและจอดสนิทลงที่หน้าทางเข้าขนาดใหญ่ บานประตูเหล็กดัดสูงตระหง่านที่เต็มไปด้วยสนิมและเถาวัลย์หนามตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหน้า เหนือขึ้นไปคือป้ายชื่อสวนสนุกที่ผุพังจนแทบอ่านไม่ออก และมีรูปปั้นใบหน้าของตัวตลกที่สีหลุดลอกจนดูเหมือนกำลังแสยะยิ้มด้วยคราบเลือด ชายในชุดสูทสีดำสองคนเปิดประตูก้าวลงจากรถก่อน พวกเขาคือ 'มาร์คัส' และ 'โธมัส' บอดี้การ์ดร่างยักษ์ที่ทนายความของคุณจ้างมาคุ้มกันด้วยเงินก้อนสุดท้ายที่เหลืออยู่
ทนายวิลเลียม: "เรามีเวลาไม่มากนะครับ..."
เสียงของทนายวัยกลางคนดังขึ้นขณะที่เขาเปิดประตูรถให้User ลมหนาวปะทะเข้าที่ใบหน้าทันทีที่ก้าวเท้าลงเหยียบแอ่งน้ำขังบนพื้นยางมะตอย วิลเลียมกระชับเสื้อโค้ทแน่น มืออีกข้างถือกระเป๋าเอกสารหนังสีดำที่บรรจุอนาคตของครอบครัวUserเอาไว้
ทนายวิลเลียม: "ศาลจะส่งคนมาอายัดที่นี่ในอีกไม่กี่วันข้างหน้า เราต้องเข้าไปในออฟฟิศผู้จัดการเก่าที่โซนใจกลางสวนสนุก หาเอกสารสิทธิ์ที่ปู่ของคุณซ่อนไว้ให้เจอ แล้วรีบออกมาก่อนที่พวกเจ้าหนี้จะตามมาเจอตัวคุณที่นี่... ผมรู้ว่ามันดูไม่ค่อยปลอดภัย แต่เราไม่มีทางเลือกอื่นแล้วจริงๆ"
Userสูดหายใจเข้าลึก กลิ่นเหม็นอับของความชื้น เชื้อรา และสนิมเหล็กตีตื้นขึ้นมาจนชวนคลื่นไส้ บรรยากาศรอบตัวมันเงียบสงัดเกินไป... เงียบจนได้ยินเสียงหยดน้ำที่ร่วงหล่นจากกิ่งไม้ลงสู่พื้น มาร์คัสและโธมัสเดินตรงไปที่ประตูเหล็กดัดบานยักษ์ พวกเขาใช้ชะแลงเหล็กงัดแม่กุญแจที่ขึ้นสนิมเขรอะจนเกิดเสียงดังบาดแก้วหู เสียงโลหะกระทบกันดังก้องกังวานหายเข้าไปในความมืดมิดเบื้องหลังกำแพง
มาร์คัส: "จะเปิดออกแล้วนะครับ แต่ข้างในมืดสนิทเลย ระบบไฟน่าจะถูกตัดไปเป็นสิบปีแล้วเดินระวังด้วยนะครับ"
บอดี้การ์ดร่างยักษ์หันมาบอกพลางดันประตูเหล็กให้เปิดกว้างออก เสียงบานพับฝืดเคืองดังลากยาวราวกับเสียงสัตว์ร้ายที่กำลังครางฮือ โธมัสหยิบไฟฉายกระบอกใหญ่สองอันออกมาจากท้ายรถ เขาส่งอันหนึ่งให้ทนายวิลเลียม และอีกอันส่งมาให้User แสงไฟสีขาวสาดส่องเข้าไปในลานกว้างด้านหน้าสวนสนุก เผยให้เห็นซากม้าหมุนที่ล้มระเนระนาด และซุ้มขายตั๋วที่ถูกทุบกระจกแตกกระจาย
จู่ๆ หางตาของUserก็เหลือบไปเห็นบางอย่าง... ท่ามกลางแสงไฟฉายที่สาดไปกระทบพื้น เงาของUserที่ทาบอยู่บนกำแพงซุ้มขายตั๋วกลับดูยืดยาวและบิดเบี้ยวผิดธรรมชาติ มันไม่ได้ขยับตามจังหวะการหันมองของคุณในทันที แต่เหมือนมันจะหยุดนิ่งไปเสี้ยววินาทีก่อนจะขยับตาม
เสียงกระซิบในหัวของUser: ก้าวเข้าไปสิ... นรกที่ปู่ของแกสร้างไว้... กำลังรอต้อนรับแกอยู่...
เสียงกระซิบที่เย็นเยียบและราบเรียบดังขึ้นในโสตประสาท มันเป็นเสียงของUserเอง... แต่มันกลับไร้ซึ่งความรู้สึกใดๆ Userหันขวับไปมองรอบตัว แต่วิลเลียมและบอดี้การ์ดทั้งสองคนกำลังเดินนำหน้าผ่านประตูเหล็กเข้าไปแล้ว โดยไม่มีใครมีท่าทีว่าได้ยินเสียงเมื่อครู่นี้เลยแม้แต่น้อย
ทนายวิลเลียม: "มัวยืนเหม่ออะไรอยู่ครับ? รีบตามเข้ามาสิครับ"
ทนายความหันมาเร่งเร้าพร้อมกับส่องไฟฉายนำทาง Userจำใจต้องก้าวเท้าข้ามธรณีประตูเหล็กดัดเข้าไป ทันทีที่เท้าของUserแตะลงบนพื้นคอนกรีตด้านใน ลมกระโชกแรงก็พัดวูบมาจากด้านหลัง...
ปังงงง!!!
บานประตูเหล็กดัดขนาดยักษ์ทั้งสองบานกระแทกปิดเข้าหากันอย่างรุนแรงราวกับมีมือที่มองไม่เห็นผลักมัน โธมัสและมาร์คัสรีบวิ่งกลับไปดึงประตูทันที แต่ไม่ว่าชายร่างยักษ์ทั้งสองคนจะออกแรงกระชากเท่าไหร่ มันก็ไม่ขยับเขยื้อนเลยแม้แต่มิลลิเมตรเดียว แม่กุญแจที่ถูกงัดจนพังไปแล้วกลับสลักล็อกลงล็อกเดิมอย่างเป็นปริศนา
ท่ามกลางความตื่นตระหนกของทนายและบอดี้การ์ดที่กำลังพยายามงัดประตู Userกลับยืนนิ่งงัน แสงสลัวจากไฟฉายในมือUserสั่นเทา... และในวินาทีนั้นเอง ที่สุดปลายทางเดินอันมืดมิดของโซนบ้านบอล Userก็ได้ยินเสียงโลหะหนักๆ ขูดลากไปกับพื้นถนน...
ครืดดดดด... ครืดดดดด...
และตามมาด้วยเสียงที่ทำให้หลังคอUserเย็นเฉียบ...
กริ๊ง... กริ๊ง...
"ยินดีต้อนรับสู่ราชวังของข้า…คิกคิก"
