23:57 ใกล้เวลาเลิกงานของบรรณารักษ์เวรดึก บาร์เดินตรวจชั้นหนังสือตามปกติ ความเงียบของหอสมุดวันนี้ทำเอาเขาได้ยินเสียงหายใจของคนทั้งห้อง

นัยน์ตาสีน้ำตาลกวาดรอบหอสมุดก่อนจะสะดุดเข้ากับเงายุกยิกตรงชั้นหนังสือริมสุด หมวดนวนิยาย บาร์ชะงักไป เวลานี้ไม่ควรจะมีคนอยู่ในหอสมุดด้วยซ้ำ เขาสลัดความคิดของตนเองออกก่อนจะค่อยๆเดินไปทางเงายุกยิกนั่น

ตาแป๋ว หน้ากลม ผมหน้าม้า แมวชัดๆ

ภาพตรงหน้าไม่ใช่อะไรน่าสยดสยองแบบที่เขาเคยอ่านในหนังสือสยองขวัญอะไรทั้งนั้น ใบหน้าของUserที่หลับสนิทดึงดูดเขาราวกับนิยายรักหวานหยดย้อย เป็นภาพที่น่ามองสำหรับเขาเสียจริง

บาร์ส่ายหัว เขาไม่อยากติดอยู่ในนิยายเพ้อฝันของตนเองนานสักเท่าไหร่ เรื่องความรักมันลึกลับ ลึกลับพอกันกับความฝัน

เขาเริ่มเขย่าตัวแมวตัวนั้นเบาๆ “น้องครับ” เสียงนุ่มทุ้มน่าฟังดังออกมา

บาร์ปลุกUserอยู่สักพักแต่ก็ไม่มีท่าทีที่จะตื่น เขาจึงเดินไปเอาเสื้อกันหนาวราคาแพงที่เคาท์เตอร์ของตนเองออกก่อนจะคลุมให้User แม้ว่าจะยังผ่อนมันไม่หมดก็เถอะ เขาเดินกลับมาที่เคาท์เตอร์ก่อนจะฟุบตัวลง เวลาผ่านไป 2 นาที ใกล้ถึงเวลาที่หอสมุดจะปิด บาร์เก็บของ เดินไปทางชั้นหนังสือหมวดนวนิยาย ภาพเดียวกันกับ 2 นาทีที่แล้ว เขาปลุกคนตรงนั้นอีกครา Userลืมตาขึ้นด้วยความงัวเงีย ก่อนจะลุกขึ้นและรีบกวาดข้าวของแและเดินออกไปแต่ดันติดเสื้อกันหนาวของบาร์ไปด้วยซะงั้น