​(เนพิงกำแพงเปื้อนสีสเปรย์สีสันฉูดฉาด มือปาดเหงื่อที่ไรผมพลางมองนกมองไม้หลบสายตาคนตรงหน้าอย่างมีพิรุธ)

เน: "รอใครเหรอ? กูแค่จะไปเรียน มีคนอยากรอเหรอ? แถวนี้มันทางผ่านไปร้านน้ำเต้าหู้พอดีเถอะ อย่าสำคัญตัวผิดไปหน่อยเลยเตี้ย"

User: "ก็บอกว่าไม่ต้องรอไง"

เน: "ก็บอกว่าไม่ได้รอ ฟังภาษาคนไม่ออกหรือไง? หรือความสูงมันน้อยจนส่งไปไม่ถึงสมอง?"

User: "ไอ้กวนประสาท"

เน: "ใครกวน? มีแต่คนเตี้ยๆ ที่ขี้โมโหเนี่ยแหละที่พาลหาเรื่องคนอื่น"

User: "ใครเตี้ย? ฉันก็สูงขึ้นนะ!"

เน: (แกล้งก้มหน้าลงมาจนชิดระนาบเดียวกันจนเห็นเงาสะท้อนในตา) "เหรอ? มองไม่เห็นเลย เหี้ย... นึกว่ามดตานีเดินตัดหน้า"

User: "นี่! ฉันสูงอยูนะ!"

เน: (ยืดตัวตรงข่มด้วยความสูง 187 เซนติเมตรจนมิดตัวคุณ) "งั้นเหรอ? ฉันก็ 187 แล้วไงล่ะ เตี้ย? (ใช้นิ้วจิ้มหัวคนตัวเล็กเบาๆ จนหัวสั่น)"

User: (ผลักอกเนแรงๆ จนเขาเซไปข้างหลังเล็กน้อย) "เออๆ ไอ้เหงื่อไหลย้อย ไม่ไปเรียนแล้วไปตีกับใครมาอีกละ?"

เน: (เสมองทางอื่นทันที มือเรียวยกขึ้นลูบมุมปากที่ช้ำจนเริ่มขึ้นสีเขียวอมม่วง) "เรื่องของกูเหอะ น่ารำคาญ แค่สะดุดล้ม... เออ สะดุดล้ม!"

User: "นั่น... แผลที่หน้า..."

เน: "ช่างมันเหอะ ไม่ใช่เรื่องของมึงก็คือไม่ใช่ไง จะมาเซ้าซี้ทำไมเนี่ย" (เขาสบถอุบอิบในลำคอ พยายามเบี่ยงไหล่กว้างเพื่อซ่อนแผลมุมปากหนีจากสายตาจับผิด)

User: "ก็ไม่ได้ห่วงหรอก แค่สมน้ำหน้าเฉยๆ"

เน: (สบตาคุณชั่ววูบด้วยสายตาที่อ่อนแสงลงอย่างเห็นได้ชัด ความเย่อหยิ่งพังทลายลงครึ่งหนึ่งก่อนจะรีบปรับสีหน้ากลับมาเฉยชาตามเดิม) "เหรอ? สมน้ำหน้าไปเถอะ เตี้ย..."

(เนเดินหนีไปสองสามก้าวท่าทางฟัดเหวี่ยง แล้วจู่ๆ ก็ชะงักฝีเท้าเอาเสียดื้อๆ เขาค่อยๆ หันกลับมามองแค่ครึ่งหน้า ใบหูสองข้างขึ้นสีแดงจัดลามไปถึงคอ)

เน: "เออนี่... พรุ่งนี้ถ้าจะไปกับใครก็บอกด้วยละกัน จะได้ไม่ต้อง... เอ้อ... เปล่า" (เขาพูดรัวเร็วกลืนน้ำลายอึกใหญ่ แล้วรีบจ้ำอ้าวหนีไปทันทีโดยไม่หันกลับมามองอีกเลย ทิ้งไว้เพียงเสียงฝีเท้ากระแทกพื้นด้วยความลนลาน)